Rugbypromotie in de jaren ’70

Herman-KuiphofHerman Kuiphof

Op Geschiedenis 24 een filmpje-uit-de-oude-doos gevonden, dat niet rechtstreeks met RC ‘t Gooi te maken heeft, maar wel met de Nederlandse rugbygeschiedenis. Het filmpje – onder de noemer: onbekende sporten – duurt ruim 16 minuten, waarvan de eerste 3 minuten zonder beeld: die kun je dus overslaan. Het filmpje biedt een paar bekende namen. Herman Kuiphof is de presentator en interviewer. Hans Brian – tegenwoordig sportverslaggever – geeft rugbytraining. En die divepassende scrumhalf: is dat niet Frits Frankfort..?  Jus van Doorn – later voorzitter van de Nederlandse Rugby Bond – wordt geïnterviewd als voorzitter van de Haagsche RC.

Jus vertelt onder meer over de toestand en de groei van het Nederlandse rugby, waarin in die tijd slechts zo’n 700 á 800 rugbyers actief waren. Te zien zijn beelden van de interland Nederland – België, gespeeld in Zeist, waarin o.a. Jus van Doorn zelf meespeelde. Uitslag: 8 – 3. En ook beelden van een wedstrijd van Zuid-Afrika tegen een Engels testteam, gespeeld in Bloemfontein. Het filmpje is uitgezonden door de VPRO op 30 mei 1964. Het tempo is voor hedendaagse ogen belachelijk laag, maar ook dat is geschiedenis. En waarom moet ik toch zo aan Jacobse en Van Es denken..? Kijk zelf maar!

Jus van Doorn reikt Van Broekhuizenbeker uit aan RCHNRB-voorzitter Jus van Doorn reikt de Van Broekhuizen beker uit aan RC Hilversum

RC ’t Gooi-speler Ton Steenwinkel was jarenlang met Jus van Doorn lid van het NRB-bestuur. Ton herinnert zich: “… dat de NRB in 1970 zo’n 18 clubs had en het bestuur in 1973 geld van het Ministerie van Cultuur Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM) kreeg. Ongeveer 18.000 gulden, losgepeuterd door Jus van Doorn, om de rugbysport in het Noorden en Oosten van het land te promoten. Ik trok met een filmprojector door het land, hield presentaties en vertoonde mijn films. Ook speelden we verscheidene “demonstratie wedstrijden” waarbij de gewenste spelers niet altijd kwamen opdraven. Ik herinner me minstens één wedstrijd waarin het Nederlands XV niet compleet was en de aanwezige rugbyspelers, zoals Tom Visser en ik, het oranje shirt aantrokken om vervolgens onze eerste wedstrijd voor het Nederlands team te spelen.

Belangrijker was, dat met de hulp van vele oud-studenten en natuurlijk Koos Kuiper – de befaamde kroegbaas uit Groningen – er vele nieuwe clubs werden opgericht, niet alleen in het noorden en oosten, maar ook in het zuiden van Nederland. Toen Jus van Doorn en ik in 1981 stopten als bestuurlid, was de NRB wel gegroeid van 18 naar ongeveer 105 clubs! Helaas hebben niet alle clubs het overleefd. Nu we het over overleven hebben; de “derde helft” van de wedstrijden Haagsche Rugby Club en Rugby Club ’t Gooi duurde altijd minstens tweemaal zo lang als de wedstrijd zelf. Je mocht blij zijn als je zondagavond weer om 11.00 uur thuis was. Van alcoholvrije drankjes hadden wij nog niet gehoord!

Foto_van_Doorn,_van_Dalen,_Steenwinkel-1981_Golden_Oldies_ToenooiWalter van Dalen (AAC), Ton Steenwinkel (RC ’t Gooi) en Jus van Doorn (HRC) als Witte Raven in Californië in 1981

Natuurlijk speelden de NRB-bestuurleden toen nog elke week en in juni 1981 namen Walter van Dalen, Jus van Doorn en ik met de Witte Raven deel aan het tweede Golden Oldies Rugby Festival in Long Beach, California, USA. We hebben daar op waardige wijze met 17 spelers het Nederlandse rugby vertegenwoordigd. Ofschoon wij het veelvuldig geprobeerd hebben, waren we toch niet echt enthousiast over het Amerikaanse bier, als je het bier kunt noemen! Dan gelukkig maar weer een mooi Nederlands biertje in ons Naardense clubhuis.

De schuld van dit alles heeft Hans Plat. Die meende zo nodig een rugbywedstrijd tussen de Scholengemeenschap Godelinde en het Vitus College te moeten organiseren. Daardoor heeft hij mensen zoals ik weten te ronselen! 46 Jaar later ben ik nog steeds verknocht aan de rugbysport en aan Rugby Club ’t Gooi… Bedankt hoor Hans!!”.

Ga ook naar:

Een “geheime” buitenlandse competitiewedstrijd (ca. 1972), door Ton Steenwinkel

De oostelijkste club van Nederland (1963)

Bouwen aan de toekomst (1982)

Kleedgebouw

In 2013 bouwt RC ‘t Gooi een nieuw kleedgebouw, worden de beide speelvelden van een nieuwe bovenlaag inclusief drainage voorzien en wordt het clubhuis verbouwd. Niet omdat we dat zo leuk vinden, maar omdat het nodig is om de club in de komende jaren voldoende ruimte te geven om te kunnen doorgroeien. Dat was ook ruim 30 jaar geleden het geval. Toen zaten we in de Utrechtse Poort en wilden we uitgroeien tot een club, waar vooral de jeugd veel meer groeiruimte had, dan het geliefde clubhuis in de Naardense vesting ons kon bieden. Over de bouwperikelen van toen.

Scrum juli 1982-03

Op 28 november 1981 vond er een buitengewone algemene ledenvergadering plaats over de nieuwbouw. Ruim anderhalf jaar eerder was er ook al een BALV aan dit onderwerp gewijd, waarin was beloofd, dat er opnieuw een ledenvergadering zou  komen, als de nodige vergunningen en financiën verkregen zouden zijn. Het voorstel om het bestuur te machtigen tot een uitgave van maximaal 350.000 gulden, waarbij een maximale schuld zou worden aangegaan van 75.000 gulden renteloos voorschot van de gemeente Naarden en een mogelijke lening van 25.000 gulden voor calamiteiten werd met algemene stemmen aanvaard. Zelfwerkzaamheid door de Gooileden zou een belangrijke rol moeten gaan spelen om de plannen mogelijk te maken.

1981-12-07 Start bouw clubhuis

Op 6 december 1981 zetten drie oud-bestuursleden, Dick Bouwman, Dolf Ubaghs en Jan Eijckelhof,  de eerste spades in de grond voor de bouwput van het nieuwe clubhuis: de bouwactiviteiten waren begonnen. In de Scrum van maart wordt de stand van zaken per 10 maart 1982 weergegeven; daaruit twee fragmenten:

Scrum maart 1982-01

Scrum maart 1982-02

Ook in de mei-Scrum weer een verhaal over de stand van de bouwactiviteiten:

Scrum mei 1982-01

De Scrum van juli 1982 was gehuld in een speciaal blauw jasje, gewijd aan het de financiering van de inrichting van het nieuwe clubhuis, waarvoor 30.000 gulden nodig was.

Scrum juli 1982-01

De leden werden opgeroepen geld hiervoor te schenken of aan de club te lenen door een of meer obligaties aan te schaffen.

Scrum juli 1982-02

In het voorwoord van de juli-Scrum schreef voorzitter Hans Grader onder meer:

Scrum juli 1982-04

In De Scrum van september 1982 stak Hans Grader z’n opwinding en ontroering over het nieuwe clubhuis niet onder stoelen of banken.

Scrum september 1982-01

In het voorwoord van de oktober-Scrum meldde de voorzitter:

Scrum oktober 1982-01

In december 1982 schreef de voorzitter in De Scrum:

Scrum december 1982-01

In de Gooi en Eemlander stond  het volgende verhaal over het afscheid van de oude en de officieuze inwijding van de nieuwe Poort op 11 december 1982.

1982-12-13 Officieuze ingebruikname vd Poort op 11 dec 1982

Op 26 februari 1983 werd de bouw van het nieuwe clubhuis afgerond met de officiële opening door burgemeester Kastein, gecombineerd met de receptie voor het 50-jarig bestaan van RC ‘t Gooi.1983-02-28 G+E Opening Poort op 26 feb 1983 deel 1

Op de krantenfoto’s met de gravende oud-bestuurders en bij de officiële opening van het nieuwe clubhuis staan kleine mannetjes duidelijk in beeld. Het zijn respectievelijk Joakim en Jerker Grader. Wat zijn ze groot geworden hè?

Kampioen der kampioenen (1986)

scan-004-bmpDrie teams kampioen in 1986; links Gooi 2, midden Gooi 1, rechts Gooi 3. De geest van Ad van Dalen zweeft er boven.

In het seizoen 1985-1986 was RC ’t Gooi bijzonder succesvol: maar liefst 3 van de 4 teams werden kampioen in hun poule: een uitzonderlijk succes voor de club en voor trainer Ad van Dalen. Aan het eind van het seizoen zagen de ranglijsten er als volgt uit:

1986 klassementen Gooiteams

Maar welk Gooi-team had het nu het best gedaan? Als je kijkt naar het behaalde puntentotaal was dat Gooi 2, met 32 punten. Maar daar gebruikten ze wel 18 wedstrijden voor, terwijl Gooi 1 er 16 nodig had om 26 punten te halen en Gooi 3 voor evenveel punten slechts 14 wedstrijden nodig had.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

16

13

3

0

316-93

26

Gooi 2

18

16

2

0

636-92

32

Gooi 3

14

13

1

0

450-66

26

Gooi 4

13

8

5

0

230-174

16

Om de prestaties goed te kunnen vergelijken zijn ze herberekend naar 10 gespeelde wedstrijden en is uitgerekend hoeveel van die 10 wedstrijden gemiddeld werden gewonnen en verloren. Ook is uitgerekend wat de gemiddelde score per wedstrijd was en – belangrijkste maatstaf! – hoeveel wedstrijdpunten er gemiddeld per wedstrijd werden behaald.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

10

8,13

1,87

0

19,75-5,81

1,63

Gooi 2

10

8,89

1,11

0

35,33-5,11

1,78

Gooi 3

10

9,29

0,71

0

32,14-4,71

1,86

Gooi 4

10

6,15

3,85

0

17,69-13,38

1,23

Het blijkt dan, dat Gooi 3 in verhouding het best presteerde, met gemiddeld 1,86 behaalde wedstrijdpunten per wedstrijd, gevolgd door Gooi 2, Gooi 1 en Gooi 4. Waarmee Gooi 3 de kampioen der kampioenen was! Geen wonder ook, met een gemiddelde leeftijd van boven de 40 en gemiddeld meer dan 20 jaar rugby-ervaring. Louis van Keller schreef er in De Scrum van mei 1986 het volgende verhaal over:

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-01

foto024Gooi 3, kampioen in 1986. Achter: Hans van Eiken, Hans Walscheid van Dijk, Louis van Keller, ?, Paul Würster, John Hartong, Steve Clark, Joep de Fraiture, Peter Akkermans, Eddy Willems, voor: Hans Grader, Jan Willem Klein Bog, Tom Visser, Hans Plat, Joop Meijer

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-02

IMG_0073Nogmaals Gooi 3, in een enigszins andere samenstelling, achter: Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Evert Frakking, Hans van den Bovenkamp, Pim van Doesburg, Peter Akkermans, Eddy Willems, Clemens Steenman, Louis van Keller, Steve Clark, voor: Hans Grader, Paul Würster, Vitus de Veth, Ruud Tinholt, Tom Visser, Joop Meijer

De oude glorie van Gooi 3 was zo realistisch om niet te willen promoveren naar een hogere klasse: dan zou er serieus getraind moeten worden en dát was nou niet helemaal de bedoeling… Vandaar dat de volledige bezetting van Gooi 3 en Gooi 4 van team wisselde, waarmee het later fameuze 4e team geboren was.

Jeu de boules (1990)

1990061001 Gooi Challenge

De bedoeling was ooit – heb ik me laten vertellen –  om eens een activiteit te organiseren buiten het “harde“ rugbyseizoen, waaraan ook niet-rugbyers actief zouden kunnen deelnemen en die vooral leuk, gezellig en “sociaal“ zou zijn. Tussen het einde van de rugbyactiviteiten en het begin van de vakantieperiode ingeklemd, dus zeg maar in juni. Jeu de boules, werd er al snel geroepen. En dus werden er jeu de boules-baantjes geïmproviseerd bij het clubhuis, werden er regels opgesteld (zoals: een team moet bestaan uit maximaal één rugbyer en minimaal één niet-rugbyer) en prijzen in het vooruitzicht gesteld. Na de eerste keer smaakte het naar meer en dus kwam er een tweede aflevering. En een derde. Enzovoort.

1990061002 Gooi Challenge

En zoals wel vaker werd het evenement mooi opgepoetst. Jeu de boules werd petanque, de wedstrijd ging Gooi Challenge heten en de prijzen werden “een regen aan prijzen“. Om allerlei redenen kon je in de prijzen vallen, sommige gewenst, andere juist niet. Inmiddels heeft het evenement al vele malen plaatsgevonden, hoe vaak weet ik niet precies, maar ´t zou best eens aardig in de richting van de 30 kunnen gaan. Hierbij de aankondiging uit De Scrum van maart 1990, van de komende vijfde aflevering op 10 juni 1990 (let op het superieure plak- en knipwerk!), plus wat foto´s van het festijn.

1990030131

1990061003 Gooi Challenge

September 1980: 148 – 13 voor RC ’t Gooi

foto038’t Gooi bij de AAC Sevens 1980. Achter: Peter de Graaf, Max Schindler, Eddy Willems, Peter Jacobs, Joost Kleeblad, voor: Joep de Fraiture, Vincent Snijders Blok, Mark Dekker, Ton Steenwinkel

Soms zit ’t alleen maar tegen, vaak een beetje mee én een beetje tegen en een doodenkele keer zit ’t alleen maar mee. Zoals in september 1980. Zes uitslagen en vier wedstrijdverslagen op één pagina van De Scrum en alleen maar overwinningen. Vier van de zes zelfs met nul punten tegen. En zowel Gooi 1, Gooi 2 als Gooi 3 leverden hierin hun aandeel. We hebben vast met ons hoofd in de wolken gelopen: heel eventjes tenminste…

foto039Hanzen en Peters team, 1980. Achter: Hans Heijning, Hans van Diest, Hans van ’t Veer, Hans Plat op de schouders van Paul (…?) Wurster, Hans Grader, Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Hans van den Bovenkamp, Hans den Ouden, voor: Johannes Völker?, Peter Lakeman, Peter de Graaf, Peter Oomens, Peter Jacobs, liggend: Peter Akkermans 

Hierbij de bewuste pagina uit De Scrum van oktober 1980; omdat ’t zo lekker is…

1980-10 Scrum wedstrijdverslagen

foto052Gooische Oude Meesters, 19 oktober 1980, achter: Ernst Sandtmann, Hans Heijning, Sean Gallagher, Hans Walscheid van Dijk, Peter Jacobs, Hans Grader, Chris Veerman, Jan Postma, Karel Stein, Pim Westerweel, Evert Frakking, voor: Eisse zorge, Henny Westerweel, Ton de Meij, Jack Heer, Roel Wijmans, Paul Würster

Terug naar de toekomst in 1997

1997-08 Nieuw elan krantenartikelOver bergen en dalen: zo loopt onvermijdelijk de weg die een sportclub door de jaren heen aflegt. Voor RC ’t Gooi is dat niet anders en de kunst voor de bestuurders van de club is natuurlijk om de dalen zo min mogelijk en zo kort mogelijk te bezoeken. In 1997 zat de club in een dalletje. Er was een projectteam “Terug naar de toekomst”, dat analyseerde wat er goed en minder goed ging bij de club. Er kwam een nieuw bestuur en een nieuwe outfit voor de selectiespelers.

Het projectteam stelde een heuse analyse van kansen en bedreigingen en sterkten en zwakten op, een zogenaamde SWOT-analyse. Die zag er zo uit:

1997-08 SWOT-analyse

Zeker geen opsomming van alleen maar ellende, maar een evenwichtige inschatting van de plussen en minnen bij de club. De mogelijkheden tot verbetering zaten vooral bij de structuur, de bezetting, de communicatie en de doelstellingen van RC ’t Gooi. Er werden concrete maatregelen genomen, zoals een goed opgezette organisatiestructuur met alle commissies ingevuld, taakomschrijvingen, een jaarplanning van alle activiteiten (wedstrijden, toernooien, trips, feesten e.d.) die in De Scrum gepubliceerd werd en een lijst met actiepunten op de gebieden werving, archivering, financieel beleid, sponsoring, PR-activiteiten, communicatie, oud-ledencontact en technische commissie. Er werden doelen gesteld voor de korte, de middellange en de lange termijn. Er waaide een nieuwe wind.

1997-08 OrganigramBij die nieuwe wind hoorde een nieuw bestuur. De verandering was rigoreus: op alle functies werden nieuwe bestuursleden actief. Nou ja: nieuw..? Als “terug naar de toekomst” ergens voor gold, dan was het wel voor het “nieuwe” bestuurlijke veteranen-duo Hans & Hans. 1997-08-30 GooidagHans Grader keerde terug als voorzitter en Hans Plat als penningmeester. Verder John Pel (vice-voorzitter), Tineke van Eiken (secretaris) en Frank Steginga (hoofd TC): ook geen onbeschreven bestuurlijke bladen. De bezetting van de meeste functies en commissies buiten het bestuur bleef vooralsnog ongewijzigd.

De opening van het seizoen 1997 – 1998 vond plaats op de Gooidag op 30 augustus. De grote blikvanger was de nieuwe outfit van de selectiespelers, beschikbaar gesteld door Ab’s Fashion: blazer, broek, shirt, stropdas: een complete set waarin de selectiespelers zich buiten het veld gelikt konden vertonen. De foto’s laten een ontspannen lancering van de nieuwe kleding zien en een gezellig feest. Kennelijk viel het wel mee met de stress van “terug naar de toekomst”.

1997-08-30 Gooidag-05

1997-08-30 Gooidag-09

1997-08-30 Gooidag-15

Krantenknipsels in De Scrum van juni 1997

Soms kan de redactie van een blad het zich gemakkelijk maken door een verhaal over te nemen, dat elders al gepubliceerd is. Daar hoeft niets mis mee te zijn, als zo’n verhaal goed past bij de formule van het blad. In De Scrum van juni 1997 staan drie krantenknipsels, die iets met RC ’t Gooi te maken hebben. Het eerste (ongedateerde) knipsel komt uit de Gooi- en Eemlander. Het is het gebruikelijke verslag van de wedstrijden van Hilversum en ´t Gooi. Niks bijzonders eigenlijk, maar leuk als tijdsbeeld, met de namen van Jerker Grader, Arlo Vlaar en Michiel Stehouwer in het verslag.

Ook het tweede (ongedateerde) krantenknipsel komt uit de  Gooi- en Eemlander. Het is een interview met de negentienjarige economiestudent Jerker Grader, die dankzij het Leo van der Kar-fonds in de afgelopen zomer een driedaagse rugby-trainingsstage in Engeland volgde. ”Als je dorst hebt, moet je drinken” leerde hij daar. En nog veel meer.

De herkomst van het derde knipsel is even onduidelijk als de datum. Het gaat over de recente nationale rugbydag. De regionale jeugd-districtsteams – samengesteld uit spelers van Hilversum, ´t Gooi, de Bulldogs, URC en Eemland – deden het goed. Zowel de colts, de junioren als de cubs haalden finaleplaatsen. De junioren en de colts werden Nederlands kampioen.

Fred Bakker, alias Fred Vet, de man met de pet

In 2001 verscheen in De Scrum een serie verhalen over de achtergronden van de verschillende trofeeën die jaarlijks bij RC ’t Gooi worden uitgereikt: de Kakebeker, de Ernst Sandtmann Bokaal, de Hand Off Trofee en de Fred Bakker Trofee. Over die laatste trofee – bestemd voor niet(spelende)-leden, die zich belangeloos voor de club inzetten – schreef Herman Nijhuis in De Scrum van augustus 2001 het volgende.

Fred Bakker op de tribune van Twickenham bij de finale van de Middlesex Sevens in 1981

Het zal zo’n jaar of twintig geleden zijn dat Fred Bakker door Marcel Jacobs, het kleine broertje van Peter en Ton, meegenomen werd naar de oude Utrechtse Poort om de sfeer eens te proeven. Nou, die sfeer was zodanig, dat Fred niet meer bij ’t Gooi was weg te slaan. Helaas door een ooghandicap, links min elf en rechts min dertien of omgekeerd, dat weet ik niet precies meer, kon en mocht hij geen rugby spelen.

Als de dag van gisteren kan ik mij de eerste kennismaking met Fred herinneren. Zijn gevatte antwoorden en droge humor en ludieke opmerkingen zullen mij altijd bijblijven. Ook zijn inzet voor z’n cluppie ’t Gooi was formidabel. Overal maakte hij reclame voor onze sport en onze vereniging. Of dat nu in Parijs of in Londen op Twickenham was, het maakte niet uit. In het Parc des Princes werd een wedstrijd gespeeld tussen Frankrijk en ……, weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat het toentertijd nog bestaande RC Leerdam met 20 man zou meegaan. Deze belden op het allerlaatste moment af, zodat wij met 20 kaartjes in onze maag zaten. Geen probleem, Fred nam de kaartjes en ging 4 meter voor de kassa de kaartjes aan de wachtende Fransen verkopen. Hij sprak geen woord Frans, maar met een big smile op zijn gezicht raakte hij deze kaartjes allemaal kwijt. Leuk drinkgeld.

De jeugdgroep voor vertrek naar de finale van de Middlesex Sevens in 1981 voor de Utrechtse Poort. Geheel links: Pieter Luteyn. Jan Erber, Bert van Eiken, Mark van Eyck, Olivier Scheltema, Herman Nijhuis, Eric Luteyn, Fred Scholten, Vitus de Veth, Job Völker, Fred Bakker

Of die keer dat Vitus de Veth en ik Fred meenamen naar een wedstrijd in Parijs. Na de wedstrijd moesten wij Fred ook iets cultureels bijbrengen, dachten wij. Dus alle bijzondere gebouwen langs getoerd, maar veel interesse toonde hij niet. Totdat wij op de Champs Elysées kwamen, hij veerde op en riep: “Kijk, hier is Jan Jansen in de Tour op z’n bek gegaan!”. Wij hebben het toen maar opgegeven.

Vlagvertoon op de ‘Holy Ground’ van Twickenham door Mark van Eyck en Fred Bakker

Ondanks zijn ooghandicap heeft hij wel een jeugdscheidsrechter cursus gevolgd, om de jeugd van ’t Gooi te kunnen fluiten. Ten eerste omdat er altijd een gebrek aan jeugdfluitisten was en ten tweede omdat hij vond dat er niet goed gefloten werd. Fred, of liever Fred Vet, want hij zorgde voor de kroketten en de ballen gehakt, was een zeer aimabele persoonlijkheid en droeg ’t Gooi een warm hart toe. Tot die noodlottige avond van 8 juni 1986, toen hij door een auto ongeluk om het leven kwam.

Jaarlijks wordt hij nog door onze club herdacht door middel van de Fred Bakker Trofee. Het seizoen 2000-2001 is deze uitgereikt aan Willem van Eijck. En terecht. Want ook Willem, als teammanager van het 1ste, zet zich in de geest van Fred geheel belangeloos in voor RC ’t Gooi.

1981-05-09 Middlesex Sevens-05

Pieter Luteyn staat, zittend: Jan Erber, Eric Luteyn, Job Völker en op de tweede rij Fred Bakker en Fred Scholten

Tot zover Herman Nijhuis in 2001. En dan nu Fred Vet zelf aan ’t woord. Hij schreef – in droogkloterig-humoristische stijl – in De Scrum van juni 1981 deel 1 van het verslag van deze trip. Het beloofde deel 2 hebben we niet gevonden.

1981-06 Scrum Middlsex sevens jeugdtrip-01

Op weg naar Twickenham. Jan Erber draagt de bierkoffer. Op weg naar Twickenham. Jan Erber draagt de bierkoffer.

1981-06 Scrum Middlsex sevens jeugdtrip-02

1981-05-09 Middlesex Sevens-09

Zonnige terugreis, met Olivier Scheltema, Job Völker, douanebeambte 1, Eric Luteyn, Fred Bakker, douanebeambte 2, Herman Nijhuis, Hans van Eiken

 

“Even voorstellen”; de blijvertjes (ca. 1980)

In De Scrum verschenen er zo rond 1980 bij vlagen verhaaltjes onder de titel “Even voorstellen”. Die vlagen komen vooral door Herman Nijhuis: als hij vond, dat het weer eens tijd werd voor nieuwe “even voorstellen”-verhaaltjes zwichtten er velen voor zijn indringende vraag, al was het maar om ervan af te zijn… In meestal korte stukjes met een pasfoto stelden nieuwe leden zich voor. Veel van deze nieuwelingen bleken passanten, van wie sommigen van ons zich alleen de namen nog kunnen herinneren, of zelfs dat niet… Maar er waren ook nieuwelingen bij, die na meer dan 30 jaar nog steeds op de een of andere manier met RC ’t Gooi verbonden zijn. Hierbij een min of meer willekeurige selectie van de “even voorstellen”-verhaaltjes van deze blijvertjes. Een glimlach mag…

Job Völker, in De Scrum van oktober 1979:

Jan Erber, in De Scrum van februari 1980:

Frank Steginga, in De Scrum van februari 1980:

Hans Hentzepeter, in De Scrum van juni 1981:

Marco Pel, in De Scrum van oktober 1982:

Aardig merkwaardig, door Louis van Keller (1983)

Onder de wat zakelijke titel “Herinneringen” schreef Louis van Keller 30 jaar geleden aardige en merkwaardige herinneringen op uit zijn toen al 30-jarige carrière bij RC ’t Gooi. Op de titel na hebben we niets aan Louis’ verhaal veranderd, behalve dan dat het nu mét plaatjes verschijnt. En nu Louis aan het woord.

Louis van Keller in 1965

We zitten toch nog steeds in de “Lustrum” sfeer en daarom, op verzoek van Tineke Jacobs, hierbij wat rugbyherinneringen. Schrijf maar wat grappigs, zei Tineke. Makkelijk gezegd. Niet dat er zo weinig gelachen is in die 30 jaar dat ik bij de rugbyclub ben, maar in de loop der jaren verdwijnen heel wat details.

Nederlands team, 1950. Achter: Ab Rootlieb (Gooi), Siep Reijnders (AAC), Cor de Rie (Gooi), ? (DSRC), vd Hoek (DSRC), Ben Ziepzeerder (AAC), Anton vd Beek (AAC), Toon Bogers (AAC), ?, Ref ?, voor: Piet Dijkman (Gooi), Ab Nordeman (Gooi), ? (DSRC), Werner Buchner (Gooi), Joop van Vught (AAC), ?, ?, ?

Mijn kennis van het spel dateert overigens al van voor mijn lidmaatschap, toen ik op sportpark Zuid in Bussum naar mijn rugbyende broer ging kijken. Ik herinner mij zelfs nog die legendarische scrumhalf van AAC, Joop van Vught. Of hij nu werkelijk zo goed was weet ik niet, ik ben hem niet vergeten omdat hij nou bepaald niet het type van een stoere rugbyer was. Klein, tenger, blekig, kalend, tanig. Meer het type van een boekhoudertje op een stoffig kantoortje. Als dan die grote, zware kerels van AAC, ARVC of ’t Gooi over dat mannetje heen vielen, dan was iedereen op de tribune elke keer weer vol verbazing dat dat taaie mannetje ook elke keer weer gewoon opstond. Zoiets als die kip die overreden wordt door een reusachtige wals, haar veren schudt en zegt: “Tjonge tjonge, dat was nog eens een haan!”.

1934-35 Kamperen met Henk Kruissink (mede-oprichter en eerste voorzitter van RC ’t Gooi), Bob Lamberton, Johan de Kooter, Witte van Heijningen (die in 1933 de eerste try voor RC ’t Gooi scoorde)

Speler van het eerste uur Van Heijningen sprak onlangs in ons clubhuis over die merkwaardige boom die midden in RC ’t Gooi’s eerste rugbyveld stond. Nou, iets dergelijks had sportpark Zuid ook. Oorspronkelijk was het sportpark gebouwd voor concours hippique. In de grond was een betonnen bak gemaakt en gevuld met water moesten daar de paarden over springen. Die betonnen bak was er nog steeds, lag precies in het goalgebied en leek net een vijver na enkele flinke regenbuien. Geen tegenstander deed iets als de bal in die vijver dreef en de Gooiers scoorden menige try door de bal daar alsnog te (onder)drukken. Ernst Sandtmann was er specialist in.

Van Ernst herinner ik mij ook nog een andere escapade. Nijenrode had in die dagen een vreselijk modderig veld. Pure rivierklei. Na een paar regenbuien lag er een laagje water op en was het veld zo glad als spek. We zijn na afloop weleens met onze rugbyspullen aan onder de douche gegaan. Eens tijdens zo’n glibberpartij sprintte fullback Ernst naar de bal, gleed uit, viel languit op zijn buik, gleed als een surfplank zo’n 7 á 8 meter over het veld en schoot als een raket in een sloot, twee meter naast het veld. Wat hebben we gelachen.

Oude meesters 1974, achter: Peter Oomens, Piet Bakker, Hans vd Bovenkamp, Joop vd Bovenkamp, John Heydendahl, Hans Walscheid van Dijk, Kees van Gelderen, Eisse Zorge, Frans Lambour, Joep van Gelderen, Pieter Luteyn, Peter Akkermans, midden: Ge Meerman, Piet Dijkman, Chris Veerman, Rob Plat, Henny Westerweel, voor: Dolf Ubaghs, Arnold de Wolf, Ernst Sandtmann, Ton de Mey, Paul Wurster

In die jaren moest je je vaak met een enkel straaltje koud water behelpen na de wedstrijd. Dat koude water deed menig Gooier besluiten zijn kleren bijeen te graaien en thuis onder de douche te gaan. Zo ook Gé Meerman. Hij pakte zijn kleren en zat even later in de auto op weg naar Amsterdam. Jammer genoeg had hij ook de broek van Piet Dijkman meegenomen. Knoestige Piet zat er niet mee en recipieerde even later doodgemoedereerd in zijn modderige rugbybroek-tot-op-de-knieën in de stamkroeg van de club, Café Restaurant Prinses Margriet.

Eens reden we, op weg naar een wedstrijd tegen Den Haag, met 5 Gooiers geklemd in een Volkswagen-kever Den Haag in toen de bestuurder van een Opel meende gesneden te worden. De Opel werd dwars op de weg gezet en eruit stapte een klein, giftig Indonesiërtje. De Volkswagen stopte en eruit stapte 1 kerel, 2 kerels, 3 kerels………, 4 kerels………, 5 kerels! De Indonesiër stond stil, wilde iets zeggen, stond met zijn mond open te kijken naar die vijf woeste kerels die op hem afkwamen, slikte zijn woorden in, stapte snel in zijn auto en scheurde weg.

En dan al die aardige, merkwaardige mensen die ooit ons shirt droegen. Eens hadden we een trage, met veel te grote passen lopende speler. De meeste tegenstanders waren hem te snel af maar moedig zette hij dan al sjokkende de achtervolging in. Al spoedig het hopeloze van de strijd inziende besloot hij dan, om zijn gezicht te redden, zijn “sprint” met een prachtige, spectaculaire zweefduik…. in het luchtledige.

Noordwijk, demonstratiewedstrijd tegen Hilversum, van rechts af: 4e Loek van Keller, 7e Koen Schols, 8e Dolf Ubaghs, 15e André van Keller

Koen Schols was een goeie rugbyer met een chronisch tekort aan conditie. Ik herinner mij van hem, dat hij menig keer prachtig doorbrak en het veld over sprintte, om vervolgens enkele meters voor de tryline dodelijk vermoeid, over zijn eigen voeten struikelend, tegen de grond te smakken.

Dolf Ubaghs is misschien de beste tackelaar geweest die de club ooit gehad heeft. Dolf tackelde de eerste center met zoveel snelheid en kracht dat hij en passant de tweede center meenam. In de laatste jaren van zijn carrière had dat goede tackelen één groot nadeel. Ons Dolf hield zijn hoofd aan de verkeerde kant, zodat de tegenstander op hem viel, waardoor Dolf menig keer voortijdig het veld moest verlaten.

Als vierkant gebouwde Erik Neumüller van ARVC (meestal kwamen ze met niet meer dan een man of 10 naar Bussum) de bal had, schalde zijn strijdkreet over het veld: “Ratatata!”. De kreet van ’t Gooi in die dagen was: “van ijzer Gooi!”.

Tweehonderdtwintig pond zware en 1.95 m grote John Heydendaal kwam uit een familie van Monte Carlo rijders. John zelf kon er ook wat van. O jee, als hij dat ging demonstreren. Eerst pakte hij dan op volle snelheid een benzinestation. D’r op en er weer af met honderd zoveel kilometer. Daarna kwam een gevaarlijk kruispunt. Volgens John moest je die als volgt oversteken: flink gas geven, de handrem aantrekken, stuur omgooien en achterste voren stoof je dan het kruispunt over. Dat was véél veiliger volgens John. Nee, dan deed mijn beste vriend Alfred Kinébanian het anders. Reden we met vijf auto’s naar Amsterdam, dan waren de eerste vier auto’s zo ongeveer bij Diemen als Alfred nog steeds links, rechts, links, rechts turend bij het eerste kruispunt in Naarden stond.

Onze grote truc met lichte en uiterst lenige Alfred (hij was de enige die zelf zijn hele rug kon wassen) was om hem te posteren naast de meest gevaarlijke line-out springer van de tegenstander met als opdracht: “sla zijn benen weg, op het moment dat hij helemaal boven is”. Dat deed Alfred nauwgezet. Kwam zo’n tegenstander verkeerd, plat op zijn rug, op de grond, dan hoorde je: “Pfffffffff”, een tijdje niets, waarna moeizaam piepend en kreunend: “hie, hu, hie, hu, hie, hu” de adem weer op gang kwam.

RC ’t Gooi-bestuur in 1963. Dolf Ubaghs, Louis van Keller, Jaap Simons, Ernst Sandtmann, Bas Hageman

Egbert Otten ging mee kijken bij een uitwedstrijd en stond voor hij het wist in het veld voor zijn eerste wedstrijd. Bas Hageman was een veel betere sprinter dan tackelaar. Ik herinner mij, ik geloof dat het bij Te Werve was, dat Bas de achtervolging inzette op een heel dikke prop van de tegenpartij die rechtstreeks op de tryline afstevende. Bas had hem spoedig ingehaald, maar dan moest de tackel komen, komen, komen, komen en dat duurde en duurde en duurde.  De dikke prop met Bas’ adem in de nek werd nerveuzer en nerveuzer. Keek om, keek weer om en viel toen over z’n eigen voeten. Van die komische strip hebben we toen buikpijn overgehouden.   

Henk Werkman is de langste speler die we ooit gehad hebben: 2.06 meter! Na een drukke zaterdag en een onbeslapen zaterdagnacht speelden we in Hannover onze tweede wedstrijd op zondag. Bij een lange kick ver over ons heen waren we volkomen gerust, dat onze goeie Zuid-Afrikaanse Willem van Drimmelen dat wel zou klaren. Toen we omkeken zagen we….. Willem van Drimmelen languit in diepe slaap in het 25-gebied liggen.

“Engelsman” The Mai (Ton de Mey) in 1970 

Beste herinneringen bewaren we ook aan die vele demonstratiewedstrijden die we in de loop der jaren speelden op Koninginnedag ergens op het platteland. Eerst de koeinnn van het laaand en daaan die gekke ruggebieers d’r op. Eens zouden we tegen Engelsen spelen. Toen die niet kwamen bouwden we 15 Gooiers om tot Engelsen. De luidspreker riep de namen om: “King, Fox, Uncles, The Mai, Flat” enz. Zoiets zouden we best nog eens kunnen doen. Bijvoorbeeld een Duits team bestaande uit Schindler, Elfferich, Schneider-Bloksch, Von Eichen, Bäkker, Wilhelms, Platsch, Zinholtz, Telcht!!, Völker und Dirch-Johann Lindenbaum onder leiding van der Fritz Frankfurt tegen een Gronings-Fries team met spelers als Steginga, Ettema, Houba, Scheltema, Frankema en Graderma.

Nu stop ik. Vervolg over 5 jaar.