Trainingsweekend op Ameland (1977)

Anoniem verslag in De Scrum van september 1977.

Op 12 augustus gingen wij met een aantal kwartiermakers met de boot van 2 uur vooruit naar Ameland, het was erg slecht weer, het regende pijpenstelen! Desalniettemin waren wij toch goedgeluimd. Op het eiland moesten nog verschillende dingen geregeld worden, zoals bespreking terrein voor een demonstratiewedstrijd en nog wat andere dingen. De boerderij waar wij aankwamen was prachtig centraal gelegen in het dorpje Nes. Weliswaar ietwat primitief, maar voor de rest was alles goed, de bedden, keuken etc. Onder leiding van onze koks en kokkinnen werd een maaltijd in elkaar gezet.

De (bijna) complete groep

Om half negen ’s avonds hebben we onze andere mensen van de boot afgehaald. Uit de verte kon je al zien, dat iedereen in een uiterst goede stemming verkeerde.  Daar stonden we dan met 37 mensen,  voor een weekend, dat nog zeer lang in ieders gedachten zal leven.

Training op het strand

Na installatie in de boerderij begon het al, alle spelers werden opgetrommeld voor een kleine training op het strand, dit was nodig om in de stemming te komen voor het verdere verloop op het eiland. Daarna werd er gedoucht en een lekker kopje koffie gedronken, waarna het feest pas goed begon, in de keuken werd het een en ander genuttigd en toen had iedereen de vrije loop naar kroeg en dorp.

Wakker worden! 

De andere morgen werd iedereen om 8 uur uit bed getrommeld, zonder pardon ook voor diegenen die ook maar weinig van de nachtrust genoten hadden. Wederom was de stemming uiterst goed, we werden allemaal in de auto gepropt en naar Hollum gereden. Daar waren enige misverstanden om het punt van afzetten maar dit loste zich iets later vanzelf op, na 1 à 2 km. In Hollum was er namelijk om 9 uur een demonstratie van de reddingsbrigade die met veel paarden een “klein” bootje de zee introkken. Na enig verblijf aldaar gingen we weer terug naar ons stekkie, alwaar een overheerlijk ontbijt te wachten stond, met zakjes voor een lunchpakket om ’s middags tijdens het wadlopen te nuttigen.

Het Wad op

Om half een was het grote moment aangebroken, “het wadlopen”. Iedereen had zo z’n eigen idee hierover, maar iets was wel duidelijk we gingen op een paar mensen na allemaal het ongewisse in, en dat was dan ook goed te merken. Een klein beetje spierpijn van de vorige dag en dezelfde morgen waren voor veel van ons net genoeg om met zeer gemengde gevoelens aan de wadlooptocht te beginnen. En daar gingen we dan, bij de eerste stappen op het wad waren de voeten reeds nat, maar dit was natuurlijk geen punt. Wel een punt was dat de eerste kilometer niet door de gidsen was aangekondigd als zijnde het zwaarste deel van de tocht, zodat iedereen reeds in het begin de moed verging om verder te lopen. We gingen namelijk zeker een halve meter diep door het slijk.

Hans Walscheid van Dijk

We waren op deze tocht zeker niet alleen, samen met nog ± 80 mensen die hetzelfde van plan waren, kwamen we bij het eerste rustpunt. Pas aldaar werd verteld, dat het zwaarste gedeelte er op zat. Een grote zucht van verlichting was dan ook duidelijk te merken, en inderdaad de rest was dan ook geen schijn van het eerste gedeelte, en naar mate de tocht vorderde was iedereen dan ook weer in zeer goede stemming. Het viel mij wel op dat de rugbyclub inclusief de vrouwen de hele tocht bij het eerste peloton aanwezig waren en altijd vooraan liepen.

Intocht der helden

Nu had ik van de spelers ook niet anders verwacht, maar de dames hebben zich zeer kranig getoond, mijn compliment! De tocht was achteraf toch niet zo zwaar als van horen zeggen. We kwamen dan ook niet erg laat weer op het eiland terug. Om ± 5 uur waren we weer op het eiland terwijl we om kwart over 2 waren vertrokken. Daarna moesten we nog ongeveer een uur lopen om bij de boerderij te komen, maar enkele vermoeide mensen zijn met de bus gegaan. In z’n geheel kwamen we dus allemaal wel moe maar voldaan terug.

Prima verzorgde barbecue met Karel Stein, Hans Walscheid van Dijk, Vincent Snijders-Blok, Jack Heer

’s Avonds werd er als klap op de vuurpijl een prima verzorgde barbecue gehouden. Verantwoordelijk hiervoor waren Ans en Karel Stein, Jack Heer en Jan Postma, deze konden niet mee wadlopen vanwege blessures. Achteraf was dit voor ons helemaal niet erg want wat hebben we gesmuld en wat was het goed verzorgd. Hiervoor mijn groot respect en compliment. Tot in de kleine uurtjes was het gezellig bij een kampvuur en een drankje.

Nu kwam de zondag. Tot half 10 werd er “uitgeslapen”, daarna weer een overheerlijk ontbijt met lunchpakketzakjes voor de middag en de terugreis. Om half 12 begon de demonstratiewedstrijd voorafgegaan door een warming up. Het publiek liet eerst op zich wachten maar kwam daarna in grote getale naar het veld. Er werd een zeer goede rugbywedstrijd gespeeld, onder bekwame leiding van John Hartong; iedereen was wel moe maar het was in deze wedstrijd niet te merken. Het gedetailleerde verslag hiervan laat ik aan iemand anders over.

Relaxen in de zon: Jan Postma en Karel Stein

Na de wedstrijd was het lekker relaxen bij een lekker drankje in de zon. Om half 4 zijn we met de boot weer terug gegaan waarna de terugreis aanvaard werd naar huis (de Poort). Aldaar aangekomen werd de bagage verdeeld en afscheid genomen van iedereen die dit weekend hopelijk als geslaagd beschouwen. Last but not least wil ik iedereen bedanken voor dit zeer prettige weekend en in het bijzonder enkele namen waaronder Jack Heer, Karel en Ans Stein, John en Mieke Hartong en nog een aantal die dit mogelijk gemaakt hebben. Hartelijk dank!! en voor herhaling vatbaar!

Idee: John Hartong; regisseur en manus van alles: Jack Heer; keukenregie: Ans en Karel Stein en Jan Postma; produktie: Peter Nijhuis.

Zie ook de fotogalerie “Ameland 1977”.

Dames naar Ierland (ca. 1968), door Ton de Mey

De dames op Schiphol

Een tripje naar Ierland… Niet van een rugbyteam, maar van de dames en vriendinnen van ’t Gooi. Dat kwam zo: de heer Rob Ligthard had een reisbureau in Bussum, gespecialiseerd in Ierland-reizen. Deze heer Ligthard kwam toentertijd regelmatig met iemand mee in de Poort. Hij vond dat dusdanig gezellig, dat hij het “onder een biertje, natuurlijk” wel leuk vond om tegen de aanwezige dames met luide stem te verkondigen: “ik bied jullie een tripje aan naar Ierland”. Enfin, dat ging zo een paar zondagen door, totdat ondergetekende hem toch maar eens belde met de vraag wanneer hij de toezegging na zou komen! Hij keek hiervan op, maar beloofde toch, dat het op korte termijn zou kunnen, dat hield in binnen een paar dagen.

Gezellig samen op de motorkap

We zijn toen heel erg aan het rondbellen geweest en hadden binnen de kortste tijd 12 dames die dit heel erg leuk vonden, mede ook omdat alles gratis zou zijn! De dames zijn toen vrijdagavond vertrokken en na 48 uur weer teruggekeerd, boordevol smakelijke verhalen. Eén daarvan: een reeds gesloten pub moest weer open, want de dames wilden nog niet naar bed. Zo zijn er legio verhalen, de een nog spannender dan de ander.

Op de foto met de (mannelijke) lifter

Het reisgezelschap bestond merendeels uit de vaste groep dames, die ook met alle uitwedstrijden meegingen en die samen met de familie Heer en de familie Van den Bovenkamp nog altijd zeer betrokken zijn bij het Gooi. Een paar namen: Til Westerweel, Marlies de Mey, Annet Wurster, Hansje Ubaghs, Greetje Plat, Lies Slabbers, Sophie van Gelderen, Coby Otten, Margot Heer, Mieke (van Wiggert Kaptein) met een vriendin.

Kom nou..! 

Ben Hosman in gesprek met Herman Nijhuis (1977)

Ben Hosman en Wim Munnikhuizen bekijken oude rugbyfoto’s, 26 januari 2005 

Zesendertig jaar geleden stond er in De Scrum van februari 1977 een interview met ons erelid Ben Hosman. Hij sprak met Herman Nijhuis (toen nog geen erelid), destijds de aanvoerder van de Scrumredactie, over zijn herinneringen aan oude Gooi-tijden. Een mooi verhaal, dat we hier graag nog eens vertellen.

RC ’t Gooi 1937. Achter: Kees Meeuwis, Dolf Plat, Fred Huyer, Kees Kennis, Rein Koopmans, midden: André van de Hoek, Louis Diem, Johan de Kooter, Henk Stuurop, Bob Lamberton, Hans Fannois, Walt Jongman, vooraan: Ben Hosman, Jaap Klasema, Piet van Lingen

Praten met Ben Hosman over rugby op een winteravond bij de open haard met een goed glas wijn is een openbaring. Sprankelend komen de rugby-verhalen te voorschijn. Vele namen worden genoemd. Mannen van het eerste uur, die onze club hebben opgericht: Bob de Jonge, Witte van Heijningen, Bob Lamberton, Rein Koopmans, Kees Meeuwis, Jaap Klasema, Elbert Kortenoever, de Kooter, Schrage, Plat, van de Hoek, Zöllner en vele anderen.

1937-38 vertrek van station Bussum naar Den Haag. 1e rij: Walt Jongman, André Talboo, Fred Huyer, Jaap Klasema, Johan de Kooter, 2e rij: Kees Kennis, André van de Hoek, Kees Meeuwis, Ben Hosman, 3e rij: Elbert Kortenoever, Reijn Koopmans, Dolf Plat, 4e rij: Aad Kennis (met hoed), Bob Lamberton

In feite is het allemaal begonnen in december 1932, toen de heren Kruissink en Talboo in het Tuschinsky Theater te Amsterdam een film zagen over rugby en zodanig enthousiast werden, dat besloten werd om, met medewerking van de Nederlandse Rugby Bond, te trachten ook in Bussum een rugbyclub op te richten. En hiermede was in februari 1933 R.C. ’t Gooi geboren.

Het landhuis Drafna in Naarden, waar het Theosofisch Lyceum was gevestigd 

De eerste trainingen en wedstrijden werden gespeeld op de ezelweide met een boom midden in het veld, dat gelegen was naast het Theosofisch Lyceum “Drafna”. Ben Hosman begon in 1936 rugby te spelen op het veld bij de watertoren, zgn. het terrein bij de zandafgraving. Een veld vol zwerfkeien, dat niet geschikt was voor de voetballers. Maar rugby kon er wel op gespeeld worden. Als kleedruimte had men een oude loods ter beschikking en als douche een waterton met een puts. Dat waren barre tijden!

Er bestond echter een hechte vriendenkring (zodanig zelfs, dat de meisjes soms gedeeld werden). Er was ook geen clubhuis, waardoor het veld het enige trefpunt was, waar men elkaar met vrienden, vriendinnen en familieleden ontmoette. Na afloop ging men met de dames achterop de fiets weer huiswaarts, met uitzondering van een enkele gelukkige, die de beschikking had over een auto of een motorfiets.

Door die hechte vriendenkring werden wedstrijden gewonnen, niet door een grote techniek, doch door een verbeten inzet om elkaar niet teleur te stellen. Doordat er maar zeven clubs waren, kende iedereen iedereen en de onderlinge band tussen die clubs was reuze goed. In oorlogstijd werd het wat minder met het clubgebeuren en er zijn toen een paar leden gefusilleerd.

Nassaulaan Bussum, in oorlogstijd, te zien aan de verduisteringsschotten voor de winkelramen. Kees Meeuwis, Aga Klasema (de vrouw van Jaap), Jaap Klasema, Ben Hosman, Rie Hosman

Ben Hosman is eigenlijk door zijn buurjongens Jaap Klasema en Kees Meeuwis in de rugbysport terecht gekomen en hij heeft er nooit spijt van gehad. Werd hierin ook sterk gesteund door zijn vrouw. Toen er kinderen kwamen vergezelde zij hem altijd nog naar het rugbyveld. Ook toen er vier kinderen waren werd er trouw naar het veld gekomen. Pa Hosman had dan een kind voor- en achterop de fiets, ma Hosman kwam dan later met de kinderwagen naar het veld met een kind erin en een kind erop of ernaast.

De feesten die in die tijd werden gehouden werden ook per fiets bereikt. Zo staat nog in aller herinnering het carnavalsfeest in “De Zeven Linden” te Laren; men moest er wel tot 4 uur in de nacht binnen blijven vanwege de spertijd in de oorlog. De kinderen werden ter plekke in de bedstee gedeponeerd.

Er werden in die tijd ook demonstratiewedstrijden gehouden, zelfs rugby was een onderdeel van de Olympische spelen in Amsterdam. RC ’t Gooi leverde reeds in 1936 spelers voor het nationale XV-tal, o.a. Walt Jongman, die maar eventjes vanuit Egmond aan Zee naar Bussum fietste om daar eventjes de interland tegen Frankrijk te spelen en toen maar weer eventjes terugfietste naar Egmond. Ook de heren Stuurop en Schut kwamen iedere week getrouw uit Eerbeek om te trainen en te spelen. Dat was ouderwetse inzet en men was in die tijd niet veel luxe gewend.

Scrum in de sneeuwwedstrijd tegen Anderlecht in 1946

In 1939 speelden Jaap Klasema en Walter Jongman mee tegen Roemenië. Ook de wedstrijd tegen Anderlecht zal Ben nog vele jaren heugen. Na een tocht van ruim 5½ uur met de bus was er zoveel sneeuw gevallen, dat toen men bij Anderlecht aankwam  er inmiddels 30 cm lag. De Belgen hadden er toen geen zin meer in om een partij te spelen, maar ja, die Hollanders hadden niet voor niets zo lang in die rotbus gezeten, zodat er, onder daverende lach-salvo’s, toch nog een wedstrijd gespeeld werd.

Ook de bustocht naar Düsseldorf ligt nog vers in de herinnering. Men ging vanuit Bussum met een bus van Bussums Bloei. Daar aangekomen werden zij ontvangen door heren met bruine hemden aan en in wagens naar het sportveld vervoerd, waar later de Joden naar de gaskamers werden getransporteerd. Op de terugweg was halverwege de bus van Bussums Bloei uitgebloeid, midden in de bossen in de buurt van Arnhem kregen zij panne (gelukkig voor hen die een vriendinnetje bij zich hadden).

Gooi 1937/38, demonstratiewedstrijd in Dieren. Achter: Bob de Jonge, Dolf Plat (met scrumcap), Jan van Schaik, Bob Zwart (met alpinopet), Ko Munnikhuizen, Bep van Kooten, Witte van Heijningen, Reijn Koopmans, Zollner, Jaap van Schaik, ? (met regenjas), voor: Kees Meeuwis, Johan de Kooter, Bob Lamberton, Fred Huyer, Elbert Kortenoever, Walt Jongman

De sterkste van de zeven clubs uit die tijd waren ongetwijfeld de Delftse Studenten, maar onze voorwaartsen hadden er tijdens die wedstrijden wel danig de pest in, daar ze meestal in een wolk van jenever stonden te pushen. Het sportpark aan de Meerweg werd intussen het rugbyveld. Ook daar werden reeds in 1946 en 1947 veel demonstratie- en internationale wedstrijden gespeeld voor een in die tijd toch wel talrijk publiek. Meestal betraden wij het veld met de vlag van R.C. ’t Gooi voorop (waar is eigenlijk die vlag gebleven?).

Knipsel uit De Bussumsche Courant van 24 februari 1939

Voor reklame werden er door de leden met de hand gemaakte affiches gemaakt (ingekleurd met zwarte en rode inkt). Die werden dan bij de winkeliers voor de ramen gehangen of aan bomen genageld. De enige ernstige blessure die Ben Hosman ooit heeft opgelopen is een hersenschudding in de wedstrijd tegen België. Vanuit België werd hij toen met rugbykleren en al in de auto gezet en bij zijn vrouw afgeleverd, die toen wel wist dat er iets fout was.

Rechts Ben Hosman als scheidsrechter op Sportpark Bussum Zuid bij een onbekend sevens-team

Zonder meer stelt Ben, dat hij door de rugbysport een veel groter doorzettings- en incasseringsvermogen heeft gekregen. Maar, gelooft hij, je had in die tijd meer over voor je club en de sport dan nu het geval is. In 1936 begonnen met spelen tot 1956. Daarna nog diverse bestuurstaken vervuld. Ook is Ben nog scheidsrechter geweest. Hij kan terugzien op een bijzonder fijne sporttijd.

Afscheidsfeest Willem van Drimmelen bij boer Calis (1964)

Willem van Drimmelen is de naam van een Zuid-Afrikaan, die in het begin van de jaren ’60 bij RC ’t Gooi speelde. Oudere Gooiers spreken met waardering over hem, hoewel hij slechts enkele jaren bij de club doorbracht. Die waardering spreekt ook uit het afscheid dat de club op 21 november 1964 van hem nam. Dat was tijdens een feest op de boerderij van boer Calis in Blaricum. Met Haagse rugbyers als deelnemers en de koeien van de boer als verbaasde toeschouwsters.

Willem van Drimmelen was lid van het bestuur, de ‘tegniese kommissie’ en ‘breier van die eerste span’ in het seizoen 1963 – 1964, maar niet zo lang. Hij wilde meer van Europa zien en dat combineerde niet zo goed met vaste rugbyverplichtingen, zoals hij schreef aan de toenmalige voorzitter Bert de Boer:

In de lustrum-Scrum bij het 70-jarig bestaan van RC ´t Gooi in 2003 schreef Aart Baardwijk over Willem van Drimmelen. ”Willem rekende ik tot mijn vrienden. Hij was altijd een maandsalaris achter. De helft van de maand was hij bij mij in de kost, de andere helft bij Lien en Ton de Meij. Die hadden gelukkig een bakkerszaak, daar was altijd wel een boterham over. Willem was lid van sociëteit ”De Unie” aan de ´s Gravelandseweg in Hilversum. Hoe hij ooit door de ballotage is gekomen is mij een raadsel, want Prins Bernhard werd geweigerd, wat weer te begrijpen is.

Willem van Drimmelen met boekDaar gingen we ´s avonds kaarten: ”Aassies-jaag”, Hartenjagen, altijd om kleingeld. Een vast sluitingsuur heeft ”De Unie” niet, om 12.00 uur ´s nachts komt de ober/huisknecht in zijn pyamajasje de bestelling voor de rest van de nacht opnemen. Willem bestelde altijd een krat bier en een fles jenever. Veel rugbyers noemden hem dan ook Willem van Drinkelen en waar zijn maandsalaris heen ging is nu ook bekend. Van zijn moeder kreeg hij iedere maand 100 rand (1 rand was toen 5 gulden). Ik kreeg regelmatig brieven van zijn moeder, die wel wilde weten hoe het met Willem in het ”van god los” Nederland verging. Recepten verstuurde zij ook. Ik heb nog een barbecue recept, dat begint zo: ”men neme een halve skaap”. Zijn vader was wat harder, toen Willem na een aanrijding tweeduizend gulden moest betalen, vroeg hij geld aan zijn vader. Hij stuurde een telegram aan pa: ”stuur 400 rand of ik sit”. ´s Middags antwoord: ga jij maar sit.

Na 15 jaar niets van hem gehoord te hebben, stond hij plotseling weer voor mijn deur, met een aangeschoten vriend (die ik direct naar bed stuurde) en Frans Henrichs. Frans was de dood nabij. Willem was op weg naar Pim Westerweel in Amsterdam. Op die dag kwam ook het bericht dat Zuid-Afrika weer aan de Olympische Spelen mocht deelnemen. Hij heeft tot in de kleine uurtjes feest gevierd”.

Calis -02

Waarom het feest op de deel van boer Calis in Blaricum plaatsvond is na al die jaren niet helemaal duidelijk. Wel herinneren sommigen zich, dat hun kleding na het feest dringend naar de stomerij moest…

Amstelfeest (1966)

De verhouding met de Haagse Rugbyclub was in 1966 zo goed, dat ze door RC ’t Gooi werden uitgenodigd om deel te nemen aan het Amstelfeest. Dit vond op 28 mei 1966 plaats in de Gijsbrechtkelder van de Amstelbrouwerij aan de Mauritskade in Amsterdam.

’t Was trouwens niet alleen maar voor de lol, dit feest. Er moest ook gepresteerd worden. Het record van de grootste hoeveelheid bier, ooit in de Gijsbrechtkelder gedronken, zou worden aangevallen. Maar het hoofddoel was het ondersteunen van de aktie “eigen veld”. Handig natuurlijk, om daar ook een andere club bij in te schakelen! Maar de Hagenaars lieten zich graag voor ons karretje spannen: kijk maar naar de foto’s. Of de doelstellingen zijn gehaald? Niemand die het weet..

Het bokje “Diederik van Nijveld” was het symbool van de aktie “eigen veld”. Pim Westerweel vervoerde het beestje naar de evenementen, waarbij zijn aanwezigheid gewenst was. Pim’s Saab moest elke keer na het vervoer grondig gereinigd worden van Diederiks keutels.

RAF Brüggen (1965)

Prijsbewuste luchtreizigers kennen het wel: vliegveld Weeze, vlak over de grens in Duitsland. Tot 2002 was er op die plek een vliegveld van de RAF gevestigd, met Britse militairen, die ook aardig konden rugbyen. Op 10 april 1965 ondernam RC ’t Gooi een trip naar RAF Brüggen, als return voor het bezoek dat de Britten op 31 oktober 1964 aan Naarden brachten. En misschien ook wel om de uitslag van de wedstrijd tegen de militairen een beetje goed te maken.

Maar er was nog een reden, nl. het terughalen van ‘souvenirs’. En er was een taktisch plan, waarvoor vrouwen nodig waren:

Of die vrouwen ook een rol speelden bij het maken van de foto van de onvermijdelijke ‘pitstop’ vermeldt de geschiedenis niet. De sfeer in de bus lijkt er niet onder te hebben geleden.

 

Zie ook het fotoalbum RAF Bruggen 1965.

1971: Nederlands eerste damesrugbywedstrijd

Rugbyende dames: vandaag de dag vinden we dat tamelijk gewoon. Maar er was een tijd, dat daar heel anders over gedacht werd. Dat was vóór 4 september 1971. Op die dag speelden Gooi-dames de eerste Nederlandse damesrugbywedstrijd en nog wel gemengd, namelijk tegen een Gooi-herenteam. Bedoeld als spectaculaire seizoensopening en als publiekstrekker. En dat hebben we geweten.

Er gingen heuse uitnodigingen de deur uit naar pers, radio en televisie, sportverenigingen, oud-leden en andere geïnteresseerden en de wethouder van sport zou de aftrap verrichten. Er verschenen aankondigingen in de plaatselijke pers (bron: Streekarchief Gooi en Vechtstreek): MGNRD04_NRD-Canon-009_0060_001

Het werd een groot succes. Het NOS Journaal kwam met een cameraploeg net als het actualiteitenprogramma Brandpunt en een Duitse televisieploeg. En ook de kranten schreven volop over het evenement. De dames speelden in de volgende opstelling, waarbij de raadselachtige ‘Petra A.’ bij velen beter bekend is onder de mannelijke variant van haar voornaam:

 

 

Uit het jubileumboek RC ’t Gooi 1933-1983 de volgende krantenknipsels:

In ons clubarchief bleken – en dat was een verrassing! – diverse foto’s van het evenement aanwezig te zijn. Een paar voorbeelden:

Hoe groot de belangstelling ook was, er vallen wel een paar kanttekeningen bij te maken. De belangstelling voor de ‘echte’ wedstrijd die volgde op de dameswedstrijd was een stuk minder. En ook bij volgende wedstrijden was er geen sprake van een duidelijk gestegen belangstelling. Het zou verder nog vele jaren duren, voor het damesrugby in Nederland enigszins van de grond kwam. Rugby Club ’t Gooi beschikt nog steeds niet over een damesteam.