Hannover uit en thuis (1962-1963)

In het begin van de jaren ’60 speelde ’t Gooi tegen het Duitse S.V. Victoria uit Hannover. Dat was ruim 15 jaar na de oorlog nog geen vanzelfsprekende zaak, maar het begon nog veel eerder, namelijk al in maart 1951. Toen speelde ’t Gooi uit tegen Hannover Linden – de oude club van Pa Büchner – en Victoria:

Scan.BMP

Elf jaar later, in het weekend van 16 december 1962, was S.V. Victoria te gast bij ’t Gooi. Er is ongetwijfeld een wedstrijd geweest, maar de uitslag daarvan is in nevelen gehuld. De beide clubs werden in het Naardense raadhuis ontvangen en daar is wel een foto van.

1962-12-16 Hannover Victoria-01

Acht maanden later – in augustus 1963, aan het begin van het rugbyseizoen 1963-1964 – werd het tegenbezoek aan Hannover gebracht. Met 5 auto’s en minstens 10 liter motorolie – je weet maar nooit… – reden 21 Gooiers in oostelijke richting. Daaronder bevonden zich in elk geval Jaap Simons, Piet Bakker, Hans van den Bovenkamp, Egbert Otten, Willem de Jong, Tom de Man, Ton Groendijk, Arnold de Wolf, Ernst Sandtmann en Willem van Drimmelen. Jaap Simons schreef er in De Scrum van 17 september 1963 het volgende verslag over:

Hannoververslag-01

Op weg naar HannoverMet de auto onderweg

Hannoververslag-02

Rechts: Ernst Sandtmann, Arnold de Wolf?, ?, Egbert Otten, Rob Plat, John Heydendahl, Jack Heer, ?, Ernst Sandtmann,  Arnold de Wolf. Wie zijn de vraagtekens?

Hannoververslag-03

Behalve voor de wedstrijden was er ook gelegenheid om iets van Hannover te zien. Mannen in lange regenjassen staan op de foto bij hun bezoek aan de Maschsee, nog steeds een toeristische attractie van Hannover. Wie herkent ze?

Hannover-03

Hannover-01

Een halve eeuw na dato trok Arnold de Wolf (toch een keurige man…) de beerput van zijn herinneringen aan de trip naar Hannover open: een walm van bederf komt ons na al die tijd nog tegemoet…! Dit is zijn verhaal:

1998-04-21 Lustrum 1998-49Dieter Büchner, Arnold de Wolf en Joop Meijer bij de lustrumviering op 21 april 1998

Wat leuk! Ik herinner mij de ontmoeting met SV Victoria heel goed: de trip naar Hannover. Dat wij de tweede helft van de eerste wedstrijd niet meer konden bijhouden is niet vreemd. De voorbereiding voor deze wedstrijd bestond er in, dat wij na de training ’s avonds met zijn allen naar de sauna van de familie Rood gingen. Om bij te komen van de sauna moest er nog even in café Spoorzicht een pilsje gedronken worden. Toen was het ineens 02:00 uur en besloten een paar dan maar direct door te rijden naar Hannover. In Hannover werden we opgevangen door een van onze gastheren en gewezen waar wij de nacht zouden doorbrengen. Ik ging even op bed liggen en 1 seconde later werd ik ruw wakker geschud: “Kom op! We moeten spelen”. De tweede helft redden we dus niet.

Maar ’s avonds knapten we aardig op! Na de vraag van onze gastheren, dat het eerste team te sterk was, maar misschien vonden wij het leuk om tegen het tweede te spelen..? wilden wij dat natuurlijk wel. Er was ’s avonds in het clubhuis een feestje en om 22:00 uur “werden die Herrschaften vom zweiten Team gebeten nach Hause zu gehen”. Voor ons fatsoen vonden wij dat wij dan ook maar moesten gaan, maar enkelen, waaronder natuurlijk ook Ernst Sandtmann en ik, vonden dat we eventjes nog Hannover moesten “bekijken”. Volgens mij was Piet Bakker (die een glazenwassersbedrijf had) “glazen gaan reinigen” bij een leuke Duitse dame en hebben wij die niet meer gezien. Ik weet niet meer wie ook bij onze “culturele” avondstap in Hannover was, maar de volgende morgen om ca. 08:30 uur waren wij op onze slaapgelegenheid.

Herhaling: ik werd ruw wakker geschud om ca. 10:00 uur, omdat er om 10:30 uur gespeeld moest worden. Natuurlijk leek ons spel nergens op en toen ik als scrum half de bal naar Ernst Sandtmann (fly half) speelde hield hij zijn handen uit om de bal te vangen, maar vergat ze op elkaar te doen. Ik zie nog die bal vliegen langs Ernst. Even later is de wedstrijd door onze gastheren maar afgefloten…… en we hebben nooit meer een uitnodiging voor SV Victoria gekregen!

De Turn- und Sportverein Victoria Linden  (sinds 1900) bestaat in 2013 nog steeds.

Café-restaurant Prinses Margriet (jaren ’50)

 

1963 advertentie Prinses Margriet in ScrumAdvertentie van café-restaurant Prinses Margriet in De Scrum in de jaren ’60

In Bussums Nieuws van 2 maart 2011 stond een berichtje over lezer Jan Schippers, die  45 jaar geleden rijexamen deed vanuit café-restaurant Prinses Margriet op de hoek Brediusweg / Vossiuslaan: “Het CBR nam destijds in een rokerig bovenzaaltje van Prinses Margriet de theorie-examens af. En bij dit ietwat morsige café-restaurant vertrokken ook de examenkandidaten met hun lesauto’s, om er blij of in-verdrietig weer terug te keren“.

R-28Het voormalige Bussumse café-restaurant Prinses Margriet op de hoek van de Brediusweg en de Vossiuslaan

Maar Prinses Margriet was ook jarenlang de plaats van samenkomst van RC ‘t Gooi vóór de uitwedstrijden en na de thuiswedstrijden. We hebben het dan vooral over de periode tot eind 1961, toen de Utrechtse Poort in de Naardense vesting ons clubhuis werd. Maar ook daarna werd wel bij Prinses Margriet verzameld. We vroegen enkele oud-spelers naar hun herinneren aan het voormalige café-restaurant. Joop Meijer weet nog, dat de familie Plat een eindje verder aan de Brediusweg woonde en met vier rugbyende zonen wilde het nog wel eens druk worden in huize Plat. Prinses Margriet diende dan als het verlengstuk van de huiskamer van de familie Plat. Hans van den Bovenkamp mocht in het begin nog niet met z’n vader Joop mee naar Prinses Margriet vanwege z’n jeugdige leeftijd, het bier en de rugbysongs. Maar dat is later allemaal goed gekomen… Sicco Scheltema herinnert zich, dat het prima ging, als je er met een klein groepje kwam, maar als we met de tegenstanders kwamen konden ze het eigenlijk niet aan en al helemaal niet als het om een groep dorstige Engelsen ging. We gingen dan naar het bovenkamertje en als je dan met je zes biertjes boven kwam waren ze onderweg “verdampt”.

CA-31AHet interieur van het bovenzaaltje van Prinses Margriet

In het bovenzaaltje hadden de rijexaminatoren elk een eigen tafeltje. Op de bordjes zijn de namen te onderscheiden van Lette en Krayenbrink. Het winterlandschap op de achterwand werd in 1945 geschilderd door de bekende Bussumse kunstenaar Jan Verhoeven. Café-restaurant Prinses Margriet stond op de plaats waar nu de ABN Amro Bank staat. Het was niet alleen de oproepplaats voor rijexamens, maar ook een bekend biljartcafé, met drie Wilhelmina-biljarts, waarvan één officieel wedstrijdbiljart. Na een lange tijd van leegstand brandde het op 4 juli 1979 geheel af, vermoedelijk door spelende kinderen.

CA-33AOok voor biljarters

 1963-12-02 Scrum Feest in Prinses MargrietAankondiging van rugbyfeest in Prinses Margriet in De Scrum van 2 december 1963

 CA-34AHet interieur van Prinses Margriet

De foto’s bij dit artikel zijn afkomstig uit de Collectie M.J.M. Heyne Bussum (www.beeldvanbussum.nl), waarvoor hartelijk dank!

 

Kampioen der kampioenen (1986)

scan-004-bmpDrie teams kampioen in 1986; links Gooi 2, midden Gooi 1, rechts Gooi 3. De geest van Ad van Dalen zweeft er boven.

In het seizoen 1985-1986 was RC ’t Gooi bijzonder succesvol: maar liefst 3 van de 4 teams werden kampioen in hun poule: een uitzonderlijk succes voor de club en voor trainer Ad van Dalen. Aan het eind van het seizoen zagen de ranglijsten er als volgt uit:

1986 klassementen Gooiteams

Maar welk Gooi-team had het nu het best gedaan? Als je kijkt naar het behaalde puntentotaal was dat Gooi 2, met 32 punten. Maar daar gebruikten ze wel 18 wedstrijden voor, terwijl Gooi 1 er 16 nodig had om 26 punten te halen en Gooi 3 voor evenveel punten slechts 14 wedstrijden nodig had.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

16

13

3

0

316-93

26

Gooi 2

18

16

2

0

636-92

32

Gooi 3

14

13

1

0

450-66

26

Gooi 4

13

8

5

0

230-174

16

Om de prestaties goed te kunnen vergelijken zijn ze herberekend naar 10 gespeelde wedstrijden en is uitgerekend hoeveel van die 10 wedstrijden gemiddeld werden gewonnen en verloren. Ook is uitgerekend wat de gemiddelde score per wedstrijd was en – belangrijkste maatstaf! – hoeveel wedstrijdpunten er gemiddeld per wedstrijd werden behaald.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

10

8,13

1,87

0

19,75-5,81

1,63

Gooi 2

10

8,89

1,11

0

35,33-5,11

1,78

Gooi 3

10

9,29

0,71

0

32,14-4,71

1,86

Gooi 4

10

6,15

3,85

0

17,69-13,38

1,23

Het blijkt dan, dat Gooi 3 in verhouding het best presteerde, met gemiddeld 1,86 behaalde wedstrijdpunten per wedstrijd, gevolgd door Gooi 2, Gooi 1 en Gooi 4. Waarmee Gooi 3 de kampioen der kampioenen was! Geen wonder ook, met een gemiddelde leeftijd van boven de 40 en gemiddeld meer dan 20 jaar rugby-ervaring. Louis van Keller schreef er in De Scrum van mei 1986 het volgende verhaal over:

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-01

foto024Gooi 3, kampioen in 1986. Achter: Hans van Eiken, Hans Walscheid van Dijk, Louis van Keller, ?, Paul Würster, John Hartong, Steve Clark, Joep de Fraiture, Peter Akkermans, Eddy Willems, voor: Hans Grader, Jan Willem Klein Bog, Tom Visser, Hans Plat, Joop Meijer

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-02

IMG_0073Nogmaals Gooi 3, in een enigszins andere samenstelling, achter: Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Evert Frakking, Hans van den Bovenkamp, Pim van Doesburg, Peter Akkermans, Eddy Willems, Clemens Steenman, Louis van Keller, Steve Clark, voor: Hans Grader, Paul Würster, Vitus de Veth, Ruud Tinholt, Tom Visser, Joop Meijer

De oude glorie van Gooi 3 was zo realistisch om niet te willen promoveren naar een hogere klasse: dan zou er serieus getraind moeten worden en dát was nou niet helemaal de bedoeling… Vandaar dat de volledige bezetting van Gooi 3 en Gooi 4 van team wisselde, waarmee het later fameuze 4e team geboren was.

September 1980: 148 – 13 voor RC ’t Gooi

foto038’t Gooi bij de AAC Sevens 1980. Achter: Peter de Graaf, Max Schindler, Eddy Willems, Peter Jacobs, Joost Kleeblad, voor: Joep de Fraiture, Vincent Snijders Blok, Mark Dekker, Ton Steenwinkel

Soms zit ’t alleen maar tegen, vaak een beetje mee én een beetje tegen en een doodenkele keer zit ’t alleen maar mee. Zoals in september 1980. Zes uitslagen en vier wedstrijdverslagen op één pagina van De Scrum en alleen maar overwinningen. Vier van de zes zelfs met nul punten tegen. En zowel Gooi 1, Gooi 2 als Gooi 3 leverden hierin hun aandeel. We hebben vast met ons hoofd in de wolken gelopen: heel eventjes tenminste…

foto039Hanzen en Peters team, 1980. Achter: Hans Heijning, Hans van Diest, Hans van ’t Veer, Hans Plat op de schouders van Paul (…?) Wurster, Hans Grader, Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Hans van den Bovenkamp, Hans den Ouden, voor: Johannes Völker?, Peter Lakeman, Peter de Graaf, Peter Oomens, Peter Jacobs, liggend: Peter Akkermans 

Hierbij de bewuste pagina uit De Scrum van oktober 1980; omdat ’t zo lekker is…

1980-10 Scrum wedstrijdverslagen

foto052Gooische Oude Meesters, 19 oktober 1980, achter: Ernst Sandtmann, Hans Heijning, Sean Gallagher, Hans Walscheid van Dijk, Peter Jacobs, Hans Grader, Chris Veerman, Jan Postma, Karel Stein, Pim Westerweel, Evert Frakking, voor: Eisse zorge, Henny Westerweel, Ton de Meij, Jack Heer, Roel Wijmans, Paul Würster

De Nijenrode connectie

Nijenrode kasteelKasteel Nijenrode

Een van de bronnen van RC ’t Gooi spelers was Nijenrode, of zoals het tegenwoordig gespeld wordt Nyenrode. In het Breukelense kasteel aan de Vecht werden studenten opgeleid voor leidinggevende posities in het bedrijfsleven en er werd ook heel wat afgesport; kijk maar. Zo was er een RC Nijenrode, die ooit met twee teams in de competitie meespeelde. Na hun studie kwamen sommige van deze rugbyers bij RC ’t Gooi terecht. Wat is hun verhaal?

Arnold de Wolf: “prachtig modderbad..”

Arnold de Wolf passt de balArnold de Wolf als vliegende scrum half, rond 1959

Niet zo lang geleden gaf iemand mij deze foto. Die vliegende scrumhalf ben ik, toen ik pas bij ’t Gooi speelde tegen mijn oude team Nijenrode op hun prachtig modderbad terrein, waar ik veel uren doorgebracht heb. Ik heb zoveel herinneringen aan de tijd dat ik op Nijenrode (toen nog N.O.I.B., Nederlands Opleidings Instituut voor het Buitenland) rugbyde. Onze gymleraar was Frank Brookman, die ook in het team meespeelde elke zondag. Een prachtvent en type zoals de Engelse jongens die we nu op de club hebben. Iemand die zo verdraaid goed kon spelen en ook nog het hele team enthousiast maakte. Van de wedstrijden tegen ’t Gooi herinner ik me niet veel, behalve dat het altijd een waanzinnig gezellige boel was met hun. De sterke teams waren toen AAC en Te Werve uit Den Haag, waar veel Engelse Shell mensen speelden.

Ik was op Nijenrode van 1956 tot en met 1958. Daarna was mijn eerste baan in Utrecht. Tijdens een van mijn weekendbezoeken aan mijn ouders, die in Naarden woonden, ben ik een keer gaan kijken naar Rugby Club ’t Gooi, omdat mijn vroegere overbuurjongen, Dick Bloksma, daar speelde. Ik stond aan de kant en opeens was daar Loek van Keller die op mij afkwam en zei: “Ben jij niet die scrum half van Nijenrode?”. Op mijn bevestigend antwoord riep Loek naar zijn maatjes: “Wie heeft er nog een broek? Wie heeft er nog een shirt? Wie heeft er nog een paar schoenen?”…….en 10 minuten later speelde ik in mijn eerste wedstrijd voor ’t Gooi.

1974, Arnold de Wolf, Henny Westerweel, Ton de Mey, Hans van den Bovenkamp

Oude Meesters Hilversum – ’t Gooi in 1974, met Arnold de Wolf, Henny Westerweel, Ton de Mey en Hans van den Bovenkamp

Daar heb ik tot ca. 1974 gespeeld, toen ik het te druk kreeg in mijn eigen onderneming. Van 1958 tot 1967 heb ik er bijna geleefd. In 1967 ontmoette ik Ammy waarmee ik trouwde in 1968 en nu 45 jaar later, nog steeds heel erg gelukkig getrouwd ben! Overigens kwam deze ontmoeting ook door Dick Bloksma, die in het toenmalige Diaconessen ziekenhuis lag en die ik bezocht even voor een donderdagavond training. Ammy was bevriend met Dick’s vrouw en kwam ook even langs… Jammer genoeg is Dick vorig jaar overleden.

Hans Walscheid van Dijk: “keihard in m’n gezicht..”

Mijn eerste rugbywedstrijd (in 1962) zal me altijd bijblijven. Ik zat op Nijenrode en mister Prowse, de rugbytrainer, haalde mij over om te gaan rugbyen. We speelden in Eindhoven tegen RCE en tijdens de wedstrijd werd ik getackled. Ik lag met de bal in m’n handen op de grond en passte de bal naar mister Prowse. Dit bleek een enorme fout te zijn, want de ref floot: penalty-kick voor RCE (in die tijd was dit niet toegestaan). Mister Prowse was woedend en gooide de bal keihard in m’n gezicht. Ja, de regels van ’t edele rugbyspel waren me nog niet bijgebracht.

Hans Walscheid van Dijk, staand 3e v links, 1962 op NijenrodeHans, staand, 3e van links als sportkampinstructeur in 1963

Er volgde toch nog een gezellige derde helft en dat deed mij besluiten om mijn voetballidmaatschap om te zetten in ’n rugbylidmaatschap. Ik heb er nooit spijt van gehad. Op de foto staat ’n aantal sportkampinstructeurs die op Nijenrode 1e-jaarsstudenten mochten afknijpen. Ik sta derde van links. Helaas heb ik geen rugbyfoto uit die tijd.

Ook Hans van Eiken en Peter de Graaf bezochten Nijenrode en speelden daar rugby. Van hen ontvingen we geen verhaal over hun Nijenrode-rugby herinneringen. Peter staat nog wel op de Nijenrode-teamfoto hieronder, maar Hans blijft helemaal onzichtbaar. Jammer.

1970-03-19 Nijenrode-foto Pim

RC Nijenrode, trip naar Londen in maart 1970, staand, 5e van links Peter de Graaf, 7e van links Pim van Doesburg, geheel rechts coach John Prowse

Pim van Doesburg: “voor het ontbijt een rondje park..”

1969-10 Ruime Gooi-zege op NijenrodeOktober 1969: Ruime Gooi-zege op Nijenrode

In 1969-1970 heb ik op Nijenrode de éénjarige CT cursus gevolgd. Het was een leuke en inspirerende tijd en er werd veel aan sport gedaan. Ik heb mij toen aangemeld bij de rugbyclub en in die tijd speelden we ook al tegen ’t Gooi. Dat was zonder meer de gezelligste club om tegen te spelen (ik geloof dat we ook wonnen) en de kelderbar werd na afloop langdurig bezocht. ’s Ochtends vroeg voor het ontbijt deden we een rondje park (3 km), ongeacht hoe brak we nog van de vorige avond waren. De keuze om daarna lid van RC ’t Gooi te worden was bijzonder makkelijk.

Tom Visser: “niet onmiddellijk enthousiast..”

Op Nijenrode maakte ik kennis met rugby. Dat was in 1969 en ik was 18 jaar. In de introductietijd voor de eerstejaars zat een rugby-demonstratiewedstrijd: Nijenrode tegen ’t Gooi. Ik was niet onmiddellijk enthousiast en werd dat jaar nog geen lid van RC Nijenrode. Maar in het gewone lesprogramma zat ook veel sport, waaronder rugby. Daardoor kreeg ik de smaak te pakken.

De voorzitter van de rugbyclub was tevens sportdocent en rugby was vaste prik in zijn lessen. John Prowse, zo heette hij, kreeg zo een goed beeld van het rugby-potentieel onder de studenten. In het tweede jaar werd ik lid van de rugbyclub en gebombardeerd tot captain van het tweede team. Nijenrode speelde toen met één team in de B-poule en het andere in de C-poule. Mijn eerste wedstrijd speelde ik als prop: lang genoeg om te ontdekken, dat dit mijn positie niet was. In de driekwarten was ik beter op m’n plaats.

1971 Nijenrode sevens

Nijenrode sevens team 1971, 2e van links Jan Postma, 3e Tom Visser, geheel rechts Leo Koot

We organiseerden een intern seven a side toernooi. Het team op de foto won. Van dit team werden er drie later lid van RC ’t Gooi: Leo Koot, Jan Postma en ik. Leo was snel weer vertrokken en Jan bleef enkele jaren. Ik kwam na de nodige omzwervingen en een zestal rugbyclubs in 1976 als laatste van de drie bij RC ’t Gooi terecht en bleef het langst. Ik werkte in die tijd bij de AMRO bank. Daar werkten nog meer Gooiers, zoals o.a. Hans Grader, Jan Postma en Peter de Graaf. Die haalden mij over om bij RC ’t Gooi te gaan spelen.

Weinig wedstrijden...Nijenrode rugbyers in de modder

Michiel de Graaf: “nooit bij Nijenrode gespeeld..”

Ik heb nooit bij Nijenrode gespeeld toen ik daar zat. Wat betreft wedstrijden gebeurde er niet zoveel meer, ik ben destijds weer bij ’t Gooi gaan spelen.

Mackenzie Masaki: “I played only once with them..”

I was in Nyenrode between 2011 and 2012. Graduated class of 2012. I was a playing member for the Nyenrode rugby club. There are two forms of memberships, playing members and club members. I played only once with them. They did not have that many games, though they were trying to introduce some more structure to the club. I do not have a photo of me in the school kit.

Aardig merkwaardig, door Louis van Keller (1983)

Onder de wat zakelijke titel “Herinneringen” schreef Louis van Keller 30 jaar geleden aardige en merkwaardige herinneringen op uit zijn toen al 30-jarige carrière bij RC ’t Gooi. Op de titel na hebben we niets aan Louis’ verhaal veranderd, behalve dan dat het nu mét plaatjes verschijnt. En nu Louis aan het woord.

Louis van Keller in 1965

We zitten toch nog steeds in de “Lustrum” sfeer en daarom, op verzoek van Tineke Jacobs, hierbij wat rugbyherinneringen. Schrijf maar wat grappigs, zei Tineke. Makkelijk gezegd. Niet dat er zo weinig gelachen is in die 30 jaar dat ik bij de rugbyclub ben, maar in de loop der jaren verdwijnen heel wat details.

Nederlands team, 1950. Achter: Ab Rootlieb (Gooi), Siep Reijnders (AAC), Cor de Rie (Gooi), ? (DSRC), vd Hoek (DSRC), Ben Ziepzeerder (AAC), Anton vd Beek (AAC), Toon Bogers (AAC), ?, Ref ?, voor: Piet Dijkman (Gooi), Ab Nordeman (Gooi), ? (DSRC), Werner Buchner (Gooi), Joop van Vught (AAC), ?, ?, ?

Mijn kennis van het spel dateert overigens al van voor mijn lidmaatschap, toen ik op sportpark Zuid in Bussum naar mijn rugbyende broer ging kijken. Ik herinner mij zelfs nog die legendarische scrumhalf van AAC, Joop van Vught. Of hij nu werkelijk zo goed was weet ik niet, ik ben hem niet vergeten omdat hij nou bepaald niet het type van een stoere rugbyer was. Klein, tenger, blekig, kalend, tanig. Meer het type van een boekhoudertje op een stoffig kantoortje. Als dan die grote, zware kerels van AAC, ARVC of ’t Gooi over dat mannetje heen vielen, dan was iedereen op de tribune elke keer weer vol verbazing dat dat taaie mannetje ook elke keer weer gewoon opstond. Zoiets als die kip die overreden wordt door een reusachtige wals, haar veren schudt en zegt: “Tjonge tjonge, dat was nog eens een haan!”.

1934-35 Kamperen met Henk Kruissink (mede-oprichter en eerste voorzitter van RC ’t Gooi), Bob Lamberton, Johan de Kooter, Witte van Heijningen (die in 1933 de eerste try voor RC ’t Gooi scoorde)

Speler van het eerste uur Van Heijningen sprak onlangs in ons clubhuis over die merkwaardige boom die midden in RC ’t Gooi’s eerste rugbyveld stond. Nou, iets dergelijks had sportpark Zuid ook. Oorspronkelijk was het sportpark gebouwd voor concours hippique. In de grond was een betonnen bak gemaakt en gevuld met water moesten daar de paarden over springen. Die betonnen bak was er nog steeds, lag precies in het goalgebied en leek net een vijver na enkele flinke regenbuien. Geen tegenstander deed iets als de bal in die vijver dreef en de Gooiers scoorden menige try door de bal daar alsnog te (onder)drukken. Ernst Sandtmann was er specialist in.

Van Ernst herinner ik mij ook nog een andere escapade. Nijenrode had in die dagen een vreselijk modderig veld. Pure rivierklei. Na een paar regenbuien lag er een laagje water op en was het veld zo glad als spek. We zijn na afloop weleens met onze rugbyspullen aan onder de douche gegaan. Eens tijdens zo’n glibberpartij sprintte fullback Ernst naar de bal, gleed uit, viel languit op zijn buik, gleed als een surfplank zo’n 7 á 8 meter over het veld en schoot als een raket in een sloot, twee meter naast het veld. Wat hebben we gelachen.

Oude meesters 1974, achter: Peter Oomens, Piet Bakker, Hans vd Bovenkamp, Joop vd Bovenkamp, John Heydendahl, Hans Walscheid van Dijk, Kees van Gelderen, Eisse Zorge, Frans Lambour, Joep van Gelderen, Pieter Luteyn, Peter Akkermans, midden: Ge Meerman, Piet Dijkman, Chris Veerman, Rob Plat, Henny Westerweel, voor: Dolf Ubaghs, Arnold de Wolf, Ernst Sandtmann, Ton de Mey, Paul Wurster

In die jaren moest je je vaak met een enkel straaltje koud water behelpen na de wedstrijd. Dat koude water deed menig Gooier besluiten zijn kleren bijeen te graaien en thuis onder de douche te gaan. Zo ook Gé Meerman. Hij pakte zijn kleren en zat even later in de auto op weg naar Amsterdam. Jammer genoeg had hij ook de broek van Piet Dijkman meegenomen. Knoestige Piet zat er niet mee en recipieerde even later doodgemoedereerd in zijn modderige rugbybroek-tot-op-de-knieën in de stamkroeg van de club, Café Restaurant Prinses Margriet.

Eens reden we, op weg naar een wedstrijd tegen Den Haag, met 5 Gooiers geklemd in een Volkswagen-kever Den Haag in toen de bestuurder van een Opel meende gesneden te worden. De Opel werd dwars op de weg gezet en eruit stapte een klein, giftig Indonesiërtje. De Volkswagen stopte en eruit stapte 1 kerel, 2 kerels, 3 kerels………, 4 kerels………, 5 kerels! De Indonesiër stond stil, wilde iets zeggen, stond met zijn mond open te kijken naar die vijf woeste kerels die op hem afkwamen, slikte zijn woorden in, stapte snel in zijn auto en scheurde weg.

En dan al die aardige, merkwaardige mensen die ooit ons shirt droegen. Eens hadden we een trage, met veel te grote passen lopende speler. De meeste tegenstanders waren hem te snel af maar moedig zette hij dan al sjokkende de achtervolging in. Al spoedig het hopeloze van de strijd inziende besloot hij dan, om zijn gezicht te redden, zijn “sprint” met een prachtige, spectaculaire zweefduik…. in het luchtledige.

Noordwijk, demonstratiewedstrijd tegen Hilversum, van rechts af: 4e Loek van Keller, 7e Koen Schols, 8e Dolf Ubaghs, 15e André van Keller

Koen Schols was een goeie rugbyer met een chronisch tekort aan conditie. Ik herinner mij van hem, dat hij menig keer prachtig doorbrak en het veld over sprintte, om vervolgens enkele meters voor de tryline dodelijk vermoeid, over zijn eigen voeten struikelend, tegen de grond te smakken.

Dolf Ubaghs is misschien de beste tackelaar geweest die de club ooit gehad heeft. Dolf tackelde de eerste center met zoveel snelheid en kracht dat hij en passant de tweede center meenam. In de laatste jaren van zijn carrière had dat goede tackelen één groot nadeel. Ons Dolf hield zijn hoofd aan de verkeerde kant, zodat de tegenstander op hem viel, waardoor Dolf menig keer voortijdig het veld moest verlaten.

Als vierkant gebouwde Erik Neumüller van ARVC (meestal kwamen ze met niet meer dan een man of 10 naar Bussum) de bal had, schalde zijn strijdkreet over het veld: “Ratatata!”. De kreet van ’t Gooi in die dagen was: “van ijzer Gooi!”.

Tweehonderdtwintig pond zware en 1.95 m grote John Heydendaal kwam uit een familie van Monte Carlo rijders. John zelf kon er ook wat van. O jee, als hij dat ging demonstreren. Eerst pakte hij dan op volle snelheid een benzinestation. D’r op en er weer af met honderd zoveel kilometer. Daarna kwam een gevaarlijk kruispunt. Volgens John moest je die als volgt oversteken: flink gas geven, de handrem aantrekken, stuur omgooien en achterste voren stoof je dan het kruispunt over. Dat was véél veiliger volgens John. Nee, dan deed mijn beste vriend Alfred Kinébanian het anders. Reden we met vijf auto’s naar Amsterdam, dan waren de eerste vier auto’s zo ongeveer bij Diemen als Alfred nog steeds links, rechts, links, rechts turend bij het eerste kruispunt in Naarden stond.

Onze grote truc met lichte en uiterst lenige Alfred (hij was de enige die zelf zijn hele rug kon wassen) was om hem te posteren naast de meest gevaarlijke line-out springer van de tegenstander met als opdracht: “sla zijn benen weg, op het moment dat hij helemaal boven is”. Dat deed Alfred nauwgezet. Kwam zo’n tegenstander verkeerd, plat op zijn rug, op de grond, dan hoorde je: “Pfffffffff”, een tijdje niets, waarna moeizaam piepend en kreunend: “hie, hu, hie, hu, hie, hu” de adem weer op gang kwam.

RC ’t Gooi-bestuur in 1963. Dolf Ubaghs, Louis van Keller, Jaap Simons, Ernst Sandtmann, Bas Hageman

Egbert Otten ging mee kijken bij een uitwedstrijd en stond voor hij het wist in het veld voor zijn eerste wedstrijd. Bas Hageman was een veel betere sprinter dan tackelaar. Ik herinner mij, ik geloof dat het bij Te Werve was, dat Bas de achtervolging inzette op een heel dikke prop van de tegenpartij die rechtstreeks op de tryline afstevende. Bas had hem spoedig ingehaald, maar dan moest de tackel komen, komen, komen, komen en dat duurde en duurde en duurde.  De dikke prop met Bas’ adem in de nek werd nerveuzer en nerveuzer. Keek om, keek weer om en viel toen over z’n eigen voeten. Van die komische strip hebben we toen buikpijn overgehouden.   

Henk Werkman is de langste speler die we ooit gehad hebben: 2.06 meter! Na een drukke zaterdag en een onbeslapen zaterdagnacht speelden we in Hannover onze tweede wedstrijd op zondag. Bij een lange kick ver over ons heen waren we volkomen gerust, dat onze goeie Zuid-Afrikaanse Willem van Drimmelen dat wel zou klaren. Toen we omkeken zagen we….. Willem van Drimmelen languit in diepe slaap in het 25-gebied liggen.

“Engelsman” The Mai (Ton de Mey) in 1970 

Beste herinneringen bewaren we ook aan die vele demonstratiewedstrijden die we in de loop der jaren speelden op Koninginnedag ergens op het platteland. Eerst de koeinnn van het laaand en daaan die gekke ruggebieers d’r op. Eens zouden we tegen Engelsen spelen. Toen die niet kwamen bouwden we 15 Gooiers om tot Engelsen. De luidspreker riep de namen om: “King, Fox, Uncles, The Mai, Flat” enz. Zoiets zouden we best nog eens kunnen doen. Bijvoorbeeld een Duits team bestaande uit Schindler, Elfferich, Schneider-Bloksch, Von Eichen, Bäkker, Wilhelms, Platsch, Zinholtz, Telcht!!, Völker und Dirch-Johann Lindenbaum onder leiding van der Fritz Frankfurt tegen een Gronings-Fries team met spelers als Steginga, Ettema, Houba, Scheltema, Frankema en Graderma.

Nu stop ik. Vervolg over 5 jaar.

RAF Brüggen (1965)

Prijsbewuste luchtreizigers kennen het wel: vliegveld Weeze, vlak over de grens in Duitsland. Tot 2002 was er op die plek een vliegveld van de RAF gevestigd, met Britse militairen, die ook aardig konden rugbyen. Op 10 april 1965 ondernam RC ’t Gooi een trip naar RAF Brüggen, als return voor het bezoek dat de Britten op 31 oktober 1964 aan Naarden brachten. En misschien ook wel om de uitslag van de wedstrijd tegen de militairen een beetje goed te maken.

Maar er was nog een reden, nl. het terughalen van ‘souvenirs’. En er was een taktisch plan, waarvoor vrouwen nodig waren:

Of die vrouwen ook een rol speelden bij het maken van de foto van de onvermijdelijke ‘pitstop’ vermeldt de geschiedenis niet. De sfeer in de bus lijkt er niet onder te hebben geleden.

 

Zie ook het fotoalbum RAF Bruggen 1965.

1971: Nederlands eerste damesrugbywedstrijd

Rugbyende dames: vandaag de dag vinden we dat tamelijk gewoon. Maar er was een tijd, dat daar heel anders over gedacht werd. Dat was vóór 4 september 1971. Op die dag speelden Gooi-dames de eerste Nederlandse damesrugbywedstrijd en nog wel gemengd, namelijk tegen een Gooi-herenteam. Bedoeld als spectaculaire seizoensopening en als publiekstrekker. En dat hebben we geweten.

Er gingen heuse uitnodigingen de deur uit naar pers, radio en televisie, sportverenigingen, oud-leden en andere geïnteresseerden en de wethouder van sport zou de aftrap verrichten. Er verschenen aankondigingen in de plaatselijke pers (bron: Streekarchief Gooi en Vechtstreek): MGNRD04_NRD-Canon-009_0060_001

Het werd een groot succes. Het NOS Journaal kwam met een cameraploeg net als het actualiteitenprogramma Brandpunt en een Duitse televisieploeg. En ook de kranten schreven volop over het evenement. De dames speelden in de volgende opstelling, waarbij de raadselachtige ‘Petra A.’ bij velen beter bekend is onder de mannelijke variant van haar voornaam:

 

 

Uit het jubileumboek RC ’t Gooi 1933-1983 de volgende krantenknipsels:

In ons clubarchief bleken – en dat was een verrassing! – diverse foto’s van het evenement aanwezig te zijn. Een paar voorbeelden:

Hoe groot de belangstelling ook was, er vallen wel een paar kanttekeningen bij te maken. De belangstelling voor de ‘echte’ wedstrijd die volgde op de dameswedstrijd was een stuk minder. En ook bij volgende wedstrijden was er geen sprake van een duidelijk gestegen belangstelling. Het zou verder nog vele jaren duren, voor het damesrugby in Nederland enigszins van de grond kwam. Rugby Club ’t Gooi beschikt nog steeds niet over een damesteam.