Hannover uit en thuis (1962-1963)

In het begin van de jaren ’60 speelde ’t Gooi tegen het Duitse S.V. Victoria uit Hannover. Dat was ruim 15 jaar na de oorlog nog geen vanzelfsprekende zaak, maar het begon nog veel eerder, namelijk al in maart 1951. Toen speelde ’t Gooi uit tegen Hannover Linden – de oude club van Pa Büchner – en Victoria:

Scan.BMP

Elf jaar later, in het weekend van 16 december 1962, was S.V. Victoria te gast bij ’t Gooi. Er is ongetwijfeld een wedstrijd geweest, maar de uitslag daarvan is in nevelen gehuld. De beide clubs werden in het Naardense raadhuis ontvangen en daar is wel een foto van.

1962-12-16 Hannover Victoria-01

Acht maanden later – in augustus 1963, aan het begin van het rugbyseizoen 1963-1964 – werd het tegenbezoek aan Hannover gebracht. Met 5 auto’s en minstens 10 liter motorolie – je weet maar nooit… – reden 21 Gooiers in oostelijke richting. Daaronder bevonden zich in elk geval Jaap Simons, Piet Bakker, Hans van den Bovenkamp, Egbert Otten, Willem de Jong, Tom de Man, Ton Groendijk, Arnold de Wolf, Ernst Sandtmann en Willem van Drimmelen. Jaap Simons schreef er in De Scrum van 17 september 1963 het volgende verslag over:

Hannoververslag-01

Op weg naar HannoverMet de auto onderweg

Hannoververslag-02

Rechts: Ernst Sandtmann, Arnold de Wolf?, ?, Egbert Otten, Rob Plat, John Heydendahl, Jack Heer, ?, Ernst Sandtmann,  Arnold de Wolf. Wie zijn de vraagtekens?

Hannoververslag-03

Behalve voor de wedstrijden was er ook gelegenheid om iets van Hannover te zien. Mannen in lange regenjassen staan op de foto bij hun bezoek aan de Maschsee, nog steeds een toeristische attractie van Hannover. Wie herkent ze?

Hannover-03

Hannover-01

Een halve eeuw na dato trok Arnold de Wolf (toch een keurige man…) de beerput van zijn herinneringen aan de trip naar Hannover open: een walm van bederf komt ons na al die tijd nog tegemoet…! Dit is zijn verhaal:

1998-04-21 Lustrum 1998-49Dieter Büchner, Arnold de Wolf en Joop Meijer bij de lustrumviering op 21 april 1998

Wat leuk! Ik herinner mij de ontmoeting met SV Victoria heel goed: de trip naar Hannover. Dat wij de tweede helft van de eerste wedstrijd niet meer konden bijhouden is niet vreemd. De voorbereiding voor deze wedstrijd bestond er in, dat wij na de training ’s avonds met zijn allen naar de sauna van de familie Rood gingen. Om bij te komen van de sauna moest er nog even in café Spoorzicht een pilsje gedronken worden. Toen was het ineens 02:00 uur en besloten een paar dan maar direct door te rijden naar Hannover. In Hannover werden we opgevangen door een van onze gastheren en gewezen waar wij de nacht zouden doorbrengen. Ik ging even op bed liggen en 1 seconde later werd ik ruw wakker geschud: “Kom op! We moeten spelen”. De tweede helft redden we dus niet.

Maar ’s avonds knapten we aardig op! Na de vraag van onze gastheren, dat het eerste team te sterk was, maar misschien vonden wij het leuk om tegen het tweede te spelen..? wilden wij dat natuurlijk wel. Er was ’s avonds in het clubhuis een feestje en om 22:00 uur “werden die Herrschaften vom zweiten Team gebeten nach Hause zu gehen”. Voor ons fatsoen vonden wij dat wij dan ook maar moesten gaan, maar enkelen, waaronder natuurlijk ook Ernst Sandtmann en ik, vonden dat we eventjes nog Hannover moesten “bekijken”. Volgens mij was Piet Bakker (die een glazenwassersbedrijf had) “glazen gaan reinigen” bij een leuke Duitse dame en hebben wij die niet meer gezien. Ik weet niet meer wie ook bij onze “culturele” avondstap in Hannover was, maar de volgende morgen om ca. 08:30 uur waren wij op onze slaapgelegenheid.

Herhaling: ik werd ruw wakker geschud om ca. 10:00 uur, omdat er om 10:30 uur gespeeld moest worden. Natuurlijk leek ons spel nergens op en toen ik als scrum half de bal naar Ernst Sandtmann (fly half) speelde hield hij zijn handen uit om de bal te vangen, maar vergat ze op elkaar te doen. Ik zie nog die bal vliegen langs Ernst. Even later is de wedstrijd door onze gastheren maar afgefloten…… en we hebben nooit meer een uitnodiging voor SV Victoria gekregen!

De Turn- und Sportverein Victoria Linden  (sinds 1900) bestaat in 2013 nog steeds.

De paden op (2013)

IMG_6669

“Of-ie gek geworden was?” en of ‘t echt geen grap was? Dat waren reacties die Jack Heer te horen kreeg op zijn idee om met een aantal oud-rugbyers met enige regelmaat een uurtje of zo te gaan wandelen. Nou had hij het er wel een beetje naar gemaakt, hij schreef namelijk: met ingang van 1 april ga ik mijn leven omgooien (of zoiets), en dat is natuurlijk wél een verdachte datum.

IMG_6667

“Het schijnt goed voor je conditie te zijn“ was z’n argument “en nog gezellig ook”. Dat gaf de doorslag. Bij de eerste expeditie, begin april, vertrokken er zeven helden vanaf het clubhuis voor een rondje om de vesting. In vroeger jaren een rondje, dat als de toestand van het veld trainen niet toeliet, hollend in het donker als trainingsrondje werd afgelegd. Nu bij daglicht en in een iets bedaagder tempo dan voorheen.

IMG_6673

‘t Ging langs voormalig clubhuis de Utrechtse Poort, de Promerskazerne en de kinderboerderij en vervolgens om de vesting heen weer terug naar het clubhuis. Daar werd nagepraat met koffie en gebak. Dat ’t naar meer smaakte blijkt, want inmiddels is de wandelclub er al weer enkele malen op uit geweest in de omgeving van Naarden. Binnenkort staat de eerste wandeling in “vreemde” omgeving op het programma: in Hilversum.

IMG_6696

Wat dit met ’t lustrum van RC ’t Gooi te maken heeft? Ga maar na: de zeven wandelaars dragen met elkaar zo’n 250 á 300 jaar betrokkenheid bij de club met zich mee….

Zie ook de foto’s en het filmpje over dit zelfde onderwerp!

 

Felicitaties en herinneringen, door Tibor Snelders

Handig, internet. Ik kreeg het e-mailadres van Tibor Snelders te pakken en  vroeg hem om me vanuit het buitenland een felicitatiefilmpje voor op de lustrumwebsite te sturen. “Ben niet goed met computers etc., weet dus ook niet hoe je een filmpje moet maken. Concentreer me dus maar op het geschreven woord“, schreef hij terug. Hier volgt zijn verhaal.

foto029Gooi 13-14 maart 1978, bij AAC Heineken Sevens, achter: Marco Cupedo, Peter Jacobs, Jeroen Snijders Blok, Ton Jacobs, Rene van Latum, voor: Mark Dekker, Tibor Snelders, Vincent Snijders Blok, Guus Lakeman

Ik, Tibor Snelders, wil hierbij het gehele Gooi feliciteren met het 80-jarige jubileum. Wie had dat ooit gedacht, ik zeker niet, dat ‘t Gooi nog steeds zou bestaan. En wat voor een bestaan! Sinds mijn emigratie naar Nieuw-Zeeland in september 1980 is ‘t Gooi gegroeid naar een “force”, waar heel rugby-Nederland rekening mee heeft te houden. Niet alleen op clubniveau maar gelukkig ook op rugbyniveau: de laatste jaren een topclub met topresultaten. Ik had dat zeker niet verwacht. In mijn tijd was het net een jojo: het ene jaar in de ereklasse, het andere jaar er weer uit.

Tibor Parijs-03In Parijs, april 1970, tegen St. Denis. Tibor Snelders rechts, Eddy Willems links

Hoe ben ik met rugby in contact gekomen? Na een succesvolle atletiekcarrière op de midden- en lange afstanden en een gebroken been zocht ik naar iets anders. Je kent dat wel, na serieuze sport iets luchtigers met veel feestjes, lachen en met je kameraden er op uit. Ook een beetje sport natuurlijk. Dacht dat ik via Jack Heer, hoe weet ik niet meer (weet jij dat nog Jack?), in aanraking kwam met rugby. Zo rond de jaren 1963/1964. Niet speciaal er voor “gebouwd”, maar mijn snelheid had ik mee en dat was mijn pluspunt. Na niet al te lange tijd werd ik al in het eerste team opgenomen.

Tibor Parijs-04

In Parijs, april 1970, tegen St. Denis. Tibor Snelders rechts, naast de scrum

Herinner me nog als de dag van gisteren een van mijn eerste wedstrijden voor het eerste team. Tegen wie? Natuurlijk tegen onze lokale rivaal Hilversum. Positie: wing (vanwege snelheid). Zoals dat gaat, op een bepaald moment had Jan Rosman (toen internationaal spelende voor Biarritz, dacht ik) de bal en zou een try drukken. Mooi niet dacht ik weer, zal Jan even pakken. Nou die tackle ging goed, de try werd voorkomen, maar ik had wel gelijk een gekneusd sleutelbeen. Deed dus even pijn. De volgende wedstrijden speelde ik met “bescherming” (van schuimrubber) in mijn shirt. Zag er ineens een stuk gevaarlijker en indrukwekkender uit (goed voor de tegenstanders). Was ik toen een trendsetter voor dergelijke shirts? Zo’n tien jaar geleden zag je ineens ook internationals met beschermende padding spelen. Nu is dat niet meer zo, geloof ik. Al spelende “klom” ik op in de opstelling en uiteindelijk kwam ik dan op mijn plek: scrumhalf. En dat heb ik gespeeld totdat ik stopte.

Tibor Parijs-01In Parijs, april 1970, tegen St. Denis. Tibor Snelders kijkt ons aan. 

Nog een gebeurtenis die ik niet snel vergeet, was een wedstrijd in Parijs. Mijn vriendin Maud ging ook mee, kon ik mooi eens “indruk” op haar maken met mijn “internationale” carrière. Het was een modderbad en we verloren natuurlijk.Tibor Parijs-02 Maar de Fransen waren zo onder de indruk, dat ze nog wel een tweede wedstrijd tegen ons wilden spelen, tegen hun tweede of zo. Lekker Frans weet je wel, als ze maar kunnen winnen is alles goed. Ook die verloren we, maar ik werd toen “en passant” tijdens het spel even flink met mijn gezicht in de modder gedrukt. Resultaat: kon niets meer zien. Liep naar de kant en vroeg mijn “lieve” vriendin me even schoon te maken… Mooi niet, “veel te vies en jij wil toch zo graag spelen..? Je zoekt het zelf maar uit”.

Tibor met gezicht onder de modder

Desondanks is zij toch met me getrouwd en nog gelukkig na 43 jaar. Er was ook een “gefluister”, dat de Nederlandse bondscoach wel wat zag in “die kleine”..: voor het jeugdteam. Helaas, door wie weet ik niet, werd er terug gefluisterd, dat ik wel een paar jaartjes boven de “onder-21-team” grens was. Jammer, dat was dus gelijk het begin en het einde van mijn internationale rugbycarrière. Herinner me ook, dat er een nieuw bestuur kwam, Hans Plat, financiën, Hans Grader, voorzitter, en ik zou dan de jeugd voor mijn verantwoording nemen. Toen werd het concept van een team van leiders rond de jeugdteams gevormd. We realiseerden ons, dat de club het van de jeugd moest hebben om te groeien en de kwaliteit van rugby te verhogen. Per jeugdteam werden een manager (organiseren), een trainer (alleen training) en een coach (wedstrijd coaching) aangesteld. Na veel praten hadden we dat voor elkaar en ik denk dat dit het begin is geweest van de opkomst en groei van onze jeugdleden.

Tibor Jack SpanjeTibor en Jack in Spanje aan het werk

Wat nog meer? Je ontdekt kameraadschap en vriendschap. Jack en ik hebben samen een halfjaar in Spanje in een nachtclub gewerkt; de verhalen blijven alleen “tussen ons”… In september 1980 zijn we naar Nieuw-Zeeland afgevaren, of eigenlijk gevlogen. Daar heb ik ook nog een paar jaar gespeeld. Maar ja, het verschil in kwaliteit tussen Nederland en Nieuw-Zeeland was zo groot..: iedereen liep links en rechts over en langs me heen. Speelde in het “presidentsteam”, voor over 35 jarigen. Als scrumhalf, maar als er gewonnen moest worden tegen sterke tegenstanders, dan kwamen er ineens veel jongere spelers te voorschijn en stond ik er dus naast. Enfin, werd ook een dagje ouder, liep tegen de 40 en ben er toen mee gestopt.

Tibor 77870002Paul en Annet Würster op bezoek bij de familie Snelders

Contact is er toch altijd wel gebleven met de club. Pim van Doesburg was in Australië voor zaken en kwam even langs wippen. Peter en Tineke Jacobs wipten ook even binnen, Guus Lakeman kwam ook met de backpack. En in de laatste jaren Paul en Annet Würster (met vrienden). Rond 2004 “wipte” ik even langs om wat oude makkers te zien, was een leuke reünie en in 2008 was ik weer van de partij voor het 75-jarig jubileum. Was even overgevlogen.., je kent dat wel.., dat doe je dan even.

Tibor CCF21032013_00000Weerzien in 2004

We hebben een geweldige tijd gehad in Nieuw-Zeeland, het land is erg goed voor ons geweest. Heb er dingen gedaan en bereikt (o.a. ijs en yoghurt gemaakt), die ik in Nederland nooit zou hebben gedaan. Helaas.., Bjorn (onze zoon) was na zijn studie naar Europa gegaan om wat “ervaring” op te doen. Wel, dat duurde zo’n 10 jaar en hij kwam niet meer terug, trouwde met een “lovely” British girl. Kreeg een dochter en toen een tweede dochter. Dat deed ons besluiten om terug te komen naar Europa, om van onze zoon en zijn familie te kunnen genieten. Wie had dat ooit gedacht, dat we op onze oude dag nog eens zouden emigreren. Na 31 jaar in Nieuw-Zeeland gewoond te hebben, vertrokken we in mei 2011 naar Engeland en hebben ons in Surrey gevestigd.

Tibor en Jack 2008Tibor Snelders en Jack Heer bij het lustrum in 2008

Heeft het ons leven veranderd? Zeker weten, we genieten van onze 2 kleindochters, eerst woonden we een wereld van elkaar en nu (letterlijk) om de hoek. Wel even wennen.. Van 5 hectare “tuin” in Nieuw-Zeeland naar een typisch UK “huisje-met-klein-tuintje“. Maar we genieten..; niet van het weer, helaas. RC ‘t Gooi: nogmaals gefeliciteerd en op naar de volgende 80 jaar! Zal zeker proberen dit lustrumjaar nog even langs te wippen, maar dan moeten jullie wel van Hilversum winnen…

Zie ook het fotoalbum Parijs 1970, met foto’s van de modderwedstrijd tegen St. Denis.

 

Jeu de boules (1990)

1990061001 Gooi Challenge

De bedoeling was ooit – heb ik me laten vertellen –  om eens een activiteit te organiseren buiten het “harde“ rugbyseizoen, waaraan ook niet-rugbyers actief zouden kunnen deelnemen en die vooral leuk, gezellig en “sociaal“ zou zijn. Tussen het einde van de rugbyactiviteiten en het begin van de vakantieperiode ingeklemd, dus zeg maar in juni. Jeu de boules, werd er al snel geroepen. En dus werden er jeu de boules-baantjes geïmproviseerd bij het clubhuis, werden er regels opgesteld (zoals: een team moet bestaan uit maximaal één rugbyer en minimaal één niet-rugbyer) en prijzen in het vooruitzicht gesteld. Na de eerste keer smaakte het naar meer en dus kwam er een tweede aflevering. En een derde. Enzovoort.

1990061002 Gooi Challenge

En zoals wel vaker werd het evenement mooi opgepoetst. Jeu de boules werd petanque, de wedstrijd ging Gooi Challenge heten en de prijzen werden “een regen aan prijzen“. Om allerlei redenen kon je in de prijzen vallen, sommige gewenst, andere juist niet. Inmiddels heeft het evenement al vele malen plaatsgevonden, hoe vaak weet ik niet precies, maar ´t zou best eens aardig in de richting van de 30 kunnen gaan. Hierbij de aankondiging uit De Scrum van maart 1990, van de komende vijfde aflevering op 10 juni 1990 (let op het superieure plak- en knipwerk!), plus wat foto´s van het festijn.

1990030131

1990061003 Gooi Challenge

September 1980: 148 – 13 voor RC ’t Gooi

foto038’t Gooi bij de AAC Sevens 1980. Achter: Peter de Graaf, Max Schindler, Eddy Willems, Peter Jacobs, Joost Kleeblad, voor: Joep de Fraiture, Vincent Snijders Blok, Mark Dekker, Ton Steenwinkel

Soms zit ’t alleen maar tegen, vaak een beetje mee én een beetje tegen en een doodenkele keer zit ’t alleen maar mee. Zoals in september 1980. Zes uitslagen en vier wedstrijdverslagen op één pagina van De Scrum en alleen maar overwinningen. Vier van de zes zelfs met nul punten tegen. En zowel Gooi 1, Gooi 2 als Gooi 3 leverden hierin hun aandeel. We hebben vast met ons hoofd in de wolken gelopen: heel eventjes tenminste…

foto039Hanzen en Peters team, 1980. Achter: Hans Heijning, Hans van Diest, Hans van ’t Veer, Hans Plat op de schouders van Paul (…?) Wurster, Hans Grader, Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Hans van den Bovenkamp, Hans den Ouden, voor: Johannes Völker?, Peter Lakeman, Peter de Graaf, Peter Oomens, Peter Jacobs, liggend: Peter Akkermans 

Hierbij de bewuste pagina uit De Scrum van oktober 1980; omdat ’t zo lekker is…

1980-10 Scrum wedstrijdverslagen

foto052Gooische Oude Meesters, 19 oktober 1980, achter: Ernst Sandtmann, Hans Heijning, Sean Gallagher, Hans Walscheid van Dijk, Peter Jacobs, Hans Grader, Chris Veerman, Jan Postma, Karel Stein, Pim Westerweel, Evert Frakking, voor: Eisse zorge, Henny Westerweel, Ton de Meij, Jack Heer, Roel Wijmans, Paul Würster

Diederik en het lustrumfeest in de Promerskazerne (1968)

Diederik van NijveldStatiefoto van Diederik van Nijveld

We hebben ’t over 1968: de Vietnam-oorlog was gaande, net als studentenopstanden, stakingen en de moord op Martin Luther King. Jan Jansen won de Tour, de eerste uitzending van de Fabeltjeskrant vond plaats en Egbert Douwe had een hit met “Kom uit de bedstee, m’n liefste”. Dat jaar dus. Een lustrumjaar voor RC ’t Gooi en ook anderszins een periode, waarin er ontwikkelingen binnen de club gaande waren. Zo wilden we al enige jaren een eigen veld hebben. Dat zou zo’n 30.000 gulden gaan kosten en die had de club niet. Maar hoe kom je aan die centen?

Op een gegeven moment – wanneer precies is niet helemaal duidelijk, maar het zou best in 1967 geweest kunnen zijn – bedacht iemand, dat er een symbool voor de actie “Eigen veld” zou moeten komen en verscheen Diederik op het toneel. Een dwerggeitenbokje, dat gesierd werd met de functionele achternaam “van Nijveld” en dat tevens de mascotte van RC ’t Gooi werd.

Diederik in jubileumboek-01

Diederik in jubileumboek-02

foto114

RC ’t Gooi 1968, achter: Ton de Mey, Egbert Otten, H. Werkman, Chris Veerman, L. Dorrestijn, midden: Hans Walscheid van Dijk, J. van Leeuwen, Louis van Keller, A. Fijth, Kees van Gelderen, voor: Jack Heer, Hans Grader, Chris Plat, Joop Smaal, Richard Slabbers en het bokje Diederik van Nijveld

Op zondag 5 mei 1968 ging Diederik op dienstreis naar Amsterdam, om daar als mascotte voor RC ’t Gooi te fungeren bij het jaarlijkse AAC 7-a-side toernooi. Altijd gezellig, meestal goed weer, mooie wedstrijden en veel oude bekenden om een praatje mee te maken. Geen wonder dus, dat het toezicht op Diederik even verslapte. Diederik-02Het laatst werd hij gezien in het gezelschap van enkele kinderen, die met hem aan de wandel waren. Zoeken leverde niets op en zonder Diederik vertrok men enigszins ongerust weer naar ’t Gooi.

1968-05-11 uitnodiging feest 7e lustrum Promerskazerne-01De verdwijning van Diederik was des te vervelender, omdat hij weer “in functie” zou moeten zijn bij de viering van het zevende lustrum, die de zelfde week op zaterdag 11 mei zou plaatsvinden. Onzekerheid over het welzijn en de verblijfplaats van Diederik zou op z’n minst een schaduw over de feestelijkheden werpen. Die ongerustheid klinkt door in de krantenberichten die er in die week  verschenen. En er waren ook vermoedens…

De voorbereidingen voor het lustrumfeest gingen ondertussen in alle hevigheid door en dat moest ook wel, want het zou groots aangepakt worden:

1968-05-11 Lustrumfeest Promers-01

1968-05-11 Lustrumfeest Promers-02

Van de voorbereidingen en van de ongerustheid over het lot van Diederik getuigt ook het volgende krantenartikel:

Diederik-01

Bij het feest is de opluchting groot, als Diederik gezond en wel zijn opwachting maakt, nadat zijn ontvoerders – de Utrechtse Rugbyclub – eerst de indruk hadden gewekt, dat het slecht met Diederik was afgelopen. Een Utrechter in een bebloede witte slagersjas met een blad waarop botten, vlees en een kop van een bokje lagen vertelde, dat ze zo’n honger hadden gehad, dat ze Diederik hadden opgepeuzeld. En ook dit verhaal verscheen in de krant:

Diederik-03 weer terecht1Diederik-03 weer terecht2

Het was een groots en gedenkwaardig feest geworden, met zo’n 500 deelnemers. Op 13 mei 1968 deed de krant verslag van de feestelijkheden (bron: Streekarchief Gooi en Vechtstreek).

Verder hebben we helaas geen foto’s van de receptie op het stadhuis en van het feest in de Promerskazerne. Wie wel?

Promers kazerne (1876)Het lustrumfeest in 1968 vond plaats in de Promerskazerne (1876) in de Naardense vesting

Intussen kennen we – dankzij URC’er Ed van Engelen – ook het Utrechtse achter-de-schermen verhaal over Diederiks ontvoering, dat verscheen in het clubblad van URC. De kwade genius was Koos van Schaik, geassisteerd door twee omgekochte jeugdleden. De stunt wordt met smaak opgediend en is bij de Utrechters blijkbaar net zo legendarisch als bij RC ’t Gooi:

Diederik-00

Zie ook het interview met Koos van Schaik over Diederik onder ‘Interviews’.

Trainingsweekend op Ameland (1977)

Anoniem verslag in De Scrum van september 1977.

Op 12 augustus gingen wij met een aantal kwartiermakers met de boot van 2 uur vooruit naar Ameland, het was erg slecht weer, het regende pijpenstelen! Desalniettemin waren wij toch goedgeluimd. Op het eiland moesten nog verschillende dingen geregeld worden, zoals bespreking terrein voor een demonstratiewedstrijd en nog wat andere dingen. De boerderij waar wij aankwamen was prachtig centraal gelegen in het dorpje Nes. Weliswaar ietwat primitief, maar voor de rest was alles goed, de bedden, keuken etc. Onder leiding van onze koks en kokkinnen werd een maaltijd in elkaar gezet.

De (bijna) complete groep

Om half negen ’s avonds hebben we onze andere mensen van de boot afgehaald. Uit de verte kon je al zien, dat iedereen in een uiterst goede stemming verkeerde.  Daar stonden we dan met 37 mensen,  voor een weekend, dat nog zeer lang in ieders gedachten zal leven.

Training op het strand

Na installatie in de boerderij begon het al, alle spelers werden opgetrommeld voor een kleine training op het strand, dit was nodig om in de stemming te komen voor het verdere verloop op het eiland. Daarna werd er gedoucht en een lekker kopje koffie gedronken, waarna het feest pas goed begon, in de keuken werd het een en ander genuttigd en toen had iedereen de vrije loop naar kroeg en dorp.

Wakker worden! 

De andere morgen werd iedereen om 8 uur uit bed getrommeld, zonder pardon ook voor diegenen die ook maar weinig van de nachtrust genoten hadden. Wederom was de stemming uiterst goed, we werden allemaal in de auto gepropt en naar Hollum gereden. Daar waren enige misverstanden om het punt van afzetten maar dit loste zich iets later vanzelf op, na 1 à 2 km. In Hollum was er namelijk om 9 uur een demonstratie van de reddingsbrigade die met veel paarden een “klein” bootje de zee introkken. Na enig verblijf aldaar gingen we weer terug naar ons stekkie, alwaar een overheerlijk ontbijt te wachten stond, met zakjes voor een lunchpakket om ’s middags tijdens het wadlopen te nuttigen.

Het Wad op

Om half een was het grote moment aangebroken, “het wadlopen”. Iedereen had zo z’n eigen idee hierover, maar iets was wel duidelijk we gingen op een paar mensen na allemaal het ongewisse in, en dat was dan ook goed te merken. Een klein beetje spierpijn van de vorige dag en dezelfde morgen waren voor veel van ons net genoeg om met zeer gemengde gevoelens aan de wadlooptocht te beginnen. En daar gingen we dan, bij de eerste stappen op het wad waren de voeten reeds nat, maar dit was natuurlijk geen punt. Wel een punt was dat de eerste kilometer niet door de gidsen was aangekondigd als zijnde het zwaarste deel van de tocht, zodat iedereen reeds in het begin de moed verging om verder te lopen. We gingen namelijk zeker een halve meter diep door het slijk.

Hans Walscheid van Dijk

We waren op deze tocht zeker niet alleen, samen met nog ± 80 mensen die hetzelfde van plan waren, kwamen we bij het eerste rustpunt. Pas aldaar werd verteld, dat het zwaarste gedeelte er op zat. Een grote zucht van verlichting was dan ook duidelijk te merken, en inderdaad de rest was dan ook geen schijn van het eerste gedeelte, en naar mate de tocht vorderde was iedereen dan ook weer in zeer goede stemming. Het viel mij wel op dat de rugbyclub inclusief de vrouwen de hele tocht bij het eerste peloton aanwezig waren en altijd vooraan liepen.

Intocht der helden

Nu had ik van de spelers ook niet anders verwacht, maar de dames hebben zich zeer kranig getoond, mijn compliment! De tocht was achteraf toch niet zo zwaar als van horen zeggen. We kwamen dan ook niet erg laat weer op het eiland terug. Om ± 5 uur waren we weer op het eiland terwijl we om kwart over 2 waren vertrokken. Daarna moesten we nog ongeveer een uur lopen om bij de boerderij te komen, maar enkele vermoeide mensen zijn met de bus gegaan. In z’n geheel kwamen we dus allemaal wel moe maar voldaan terug.

Prima verzorgde barbecue met Karel Stein, Hans Walscheid van Dijk, Vincent Snijders-Blok, Jack Heer

’s Avonds werd er als klap op de vuurpijl een prima verzorgde barbecue gehouden. Verantwoordelijk hiervoor waren Ans en Karel Stein, Jack Heer en Jan Postma, deze konden niet mee wadlopen vanwege blessures. Achteraf was dit voor ons helemaal niet erg want wat hebben we gesmuld en wat was het goed verzorgd. Hiervoor mijn groot respect en compliment. Tot in de kleine uurtjes was het gezellig bij een kampvuur en een drankje.

Nu kwam de zondag. Tot half 10 werd er “uitgeslapen”, daarna weer een overheerlijk ontbijt met lunchpakketzakjes voor de middag en de terugreis. Om half 12 begon de demonstratiewedstrijd voorafgegaan door een warming up. Het publiek liet eerst op zich wachten maar kwam daarna in grote getale naar het veld. Er werd een zeer goede rugbywedstrijd gespeeld, onder bekwame leiding van John Hartong; iedereen was wel moe maar het was in deze wedstrijd niet te merken. Het gedetailleerde verslag hiervan laat ik aan iemand anders over.

Relaxen in de zon: Jan Postma en Karel Stein

Na de wedstrijd was het lekker relaxen bij een lekker drankje in de zon. Om half 4 zijn we met de boot weer terug gegaan waarna de terugreis aanvaard werd naar huis (de Poort). Aldaar aangekomen werd de bagage verdeeld en afscheid genomen van iedereen die dit weekend hopelijk als geslaagd beschouwen. Last but not least wil ik iedereen bedanken voor dit zeer prettige weekend en in het bijzonder enkele namen waaronder Jack Heer, Karel en Ans Stein, John en Mieke Hartong en nog een aantal die dit mogelijk gemaakt hebben. Hartelijk dank!! en voor herhaling vatbaar!

Idee: John Hartong; regisseur en manus van alles: Jack Heer; keukenregie: Ans en Karel Stein en Jan Postma; produktie: Peter Nijhuis.

Zie ook de fotogalerie “Ameland 1977”.

Het plakboek van Jack (1968 e.v.)

“Ja, toen deed je dat nog”, zegt Jack Heer over het oude plakboek, dat door Margot toch nog teruggevonden werd. Er zitten krantenartikelen en -foto’s in, die met elkaar een aardig beeld geven van de betreffende periode. Die begint in april 1968, toen RC ’t Gooi kampioen van de B-poule werd, en loopt door tot in september 1971, het begin van het rugbyseizoen 1971-1972.

Daarna valt er een gat van zo’n 10 jaar, waarna er knipsels bewaard zijn van enkele hoogtepunten uit de clubgeschiedenis. De eerste spade voor het nieuwe clubhuis, in december 1981, komt aan bod en de officieuze ingebruikname, 12 maanden later. En natuurlijk de officiële opening van de nieuwe Poort in februari 1983 en het verschijnen in maart 1983 van het jubileumboek bij ons 50-jarig bestaan.

Maar de kers op de taart is het vergeelde en half-vergane nummer van 6 januari 1970 van het weekblad Sport Expres, dat die maand één jaar oud was. De voorpagina vertoont een opvallende gelijkenis met het Duitse Bild Zeitung en wordt gesierd door een grote rugby-foto. Een lichtbesnorde en -bebaarde speler levert een dive-pass af en Jack beweert, dat hij die speler is. Verderop in het blad worden twee volledige pagina’s gewijd aan de bewuste wedstrijd: de nieuwjaarswedstrijd van oud-internationals tegen jonge internationals, gespeeld bij RC Hilversum.

Behalve Jack (hij zal zich toch niet vergissen..?) zien we ook andere bekende namen in beeld, zoals Jus van Doorn (HRC en later bondsvoorzitter), Leo Bogers (AAC) en onze latere trainer Richard Majoor (RCH). De toon van het verhaal is badinerend, vanwege de geringe belangstelling voor deze wedstrijd in de sneeuw. Maar er is gerechtigheid: het blad is al lang ter ziele en rugby spelen we nog steeds.

Zie ook de fotogalerij “Jack’s plakboek”.

Afscheidsfeest Willem van Drimmelen bij boer Calis (1964)

Willem van Drimmelen is de naam van een Zuid-Afrikaan, die in het begin van de jaren ’60 bij RC ’t Gooi speelde. Oudere Gooiers spreken met waardering over hem, hoewel hij slechts enkele jaren bij de club doorbracht. Die waardering spreekt ook uit het afscheid dat de club op 21 november 1964 van hem nam. Dat was tijdens een feest op de boerderij van boer Calis in Blaricum. Met Haagse rugbyers als deelnemers en de koeien van de boer als verbaasde toeschouwsters.

Willem van Drimmelen was lid van het bestuur, de ‘tegniese kommissie’ en ‘breier van die eerste span’ in het seizoen 1963 – 1964, maar niet zo lang. Hij wilde meer van Europa zien en dat combineerde niet zo goed met vaste rugbyverplichtingen, zoals hij schreef aan de toenmalige voorzitter Bert de Boer:

In de lustrum-Scrum bij het 70-jarig bestaan van RC ´t Gooi in 2003 schreef Aart Baardwijk over Willem van Drimmelen. ”Willem rekende ik tot mijn vrienden. Hij was altijd een maandsalaris achter. De helft van de maand was hij bij mij in de kost, de andere helft bij Lien en Ton de Meij. Die hadden gelukkig een bakkerszaak, daar was altijd wel een boterham over. Willem was lid van sociëteit ”De Unie” aan de ´s Gravelandseweg in Hilversum. Hoe hij ooit door de ballotage is gekomen is mij een raadsel, want Prins Bernhard werd geweigerd, wat weer te begrijpen is.

Willem van Drimmelen met boekDaar gingen we ´s avonds kaarten: ”Aassies-jaag”, Hartenjagen, altijd om kleingeld. Een vast sluitingsuur heeft ”De Unie” niet, om 12.00 uur ´s nachts komt de ober/huisknecht in zijn pyamajasje de bestelling voor de rest van de nacht opnemen. Willem bestelde altijd een krat bier en een fles jenever. Veel rugbyers noemden hem dan ook Willem van Drinkelen en waar zijn maandsalaris heen ging is nu ook bekend. Van zijn moeder kreeg hij iedere maand 100 rand (1 rand was toen 5 gulden). Ik kreeg regelmatig brieven van zijn moeder, die wel wilde weten hoe het met Willem in het ”van god los” Nederland verging. Recepten verstuurde zij ook. Ik heb nog een barbecue recept, dat begint zo: ”men neme een halve skaap”. Zijn vader was wat harder, toen Willem na een aanrijding tweeduizend gulden moest betalen, vroeg hij geld aan zijn vader. Hij stuurde een telegram aan pa: ”stuur 400 rand of ik sit”. ´s Middags antwoord: ga jij maar sit.

Na 15 jaar niets van hem gehoord te hebben, stond hij plotseling weer voor mijn deur, met een aangeschoten vriend (die ik direct naar bed stuurde) en Frans Henrichs. Frans was de dood nabij. Willem was op weg naar Pim Westerweel in Amsterdam. Op die dag kwam ook het bericht dat Zuid-Afrika weer aan de Olympische Spelen mocht deelnemen. Hij heeft tot in de kleine uurtjes feest gevierd”.

Calis -02

Waarom het feest op de deel van boer Calis in Blaricum plaatsvond is na al die jaren niet helemaal duidelijk. Wel herinneren sommigen zich, dat hun kleding na het feest dringend naar de stomerij moest…

RAF Brüggen (1965)

Prijsbewuste luchtreizigers kennen het wel: vliegveld Weeze, vlak over de grens in Duitsland. Tot 2002 was er op die plek een vliegveld van de RAF gevestigd, met Britse militairen, die ook aardig konden rugbyen. Op 10 april 1965 ondernam RC ’t Gooi een trip naar RAF Brüggen, als return voor het bezoek dat de Britten op 31 oktober 1964 aan Naarden brachten. En misschien ook wel om de uitslag van de wedstrijd tegen de militairen een beetje goed te maken.

Maar er was nog een reden, nl. het terughalen van ‘souvenirs’. En er was een taktisch plan, waarvoor vrouwen nodig waren:

Of die vrouwen ook een rol speelden bij het maken van de foto van de onvermijdelijke ‘pitstop’ vermeldt de geschiedenis niet. De sfeer in de bus lijkt er niet onder te hebben geleden.

 

Zie ook het fotoalbum RAF Bruggen 1965.