Meer dan 20.000 pagina’s van de lustrumwebsite bekeken!

Vlak voor Kerst 2013, ruim negen maanden na de start van de lustrumwebsite stond de teller van het aantal pageviews (bekeken pagina’s) boven de 20.000! Dat geeft wel aan, dat er geregeld op de site wordt rondgeneusd, ondanks dat er de laatste paar maanden geen nieuwe verhalen, foto’s en filmpjes verschenen zijn. En daar komen ook de kijkers op de Facebookpagina over 80 jaar RC ’t Gooi nog bij. Facebook maakt daar uitgebreide statistieken over: 17 kolommen maar liefst. Twee daarvan zijn duidelijk: de datum en het aantal mensen dat de Facebookpagina heeft geliked. Dat zijn er 140.

Verder hebben 17.031 personen een bericht, filmpje of foto ‘geliked’ of een persoon op een foto ‘getagged’, 87.172 personen hebben geklikt op berichten en 542.733 mensen hebben berichten die zijn geplaatst gezien. Tenminste: als we het goed hebben begrepen… De overige kolommen dienen vooral om te imponeren en de eenvoudige lezer het statistische bos in te sturen. De aantallen zijn indrukwekkend: ze lopen op tot maar liefst 3.245.659! Maar wat ze nu precies voorstellen…?

’t Geeft in elk geval wel aan, dat ons lustrum niet ongemerkt voorbij is gegaan. De Top-10 pagina’s op de lustrumwebsite zijn:

1. Over… 3.295 16,4 %
2. Home page / Archives 2.192 10,9 %
3. Fotogalerie 1.571 7,8 %
4. Interviews 1.066 5,3 %
5. Jaren 80 762 3,8 %
6. Jaren 70 731 3,6 %
7. Jaren 60 en eerder 615 3,1 %
8. Jaren 90 557 2,8 %
9. Terug naar de toekomst in 1997 434 2,2 %
10. Specials 417 2,1 %
Totaal 11.640 58,1 %

De eerste twee betreffen de homepage; samen goed voor 5.487 pageviews (27,4%). De volgende categorie betreft foto-galeries en bestaat uit de nummers 3, 5, 6, 7 en 8: samen goed voor 4.236 pageviews (21,2%). Dan volgen de filmpjes: de nummers 4 en 10, samen goed voor 1.483 pageviews (7,4%). We kijken dus vooral naar foto’s en filmpjes. En dan blijft nummer 9 over: het eerste en enige verhaal in deze Top-10, met 434 pageviews (2,2%). Waarom nu juist dit verhaal zo goed scoort? Omdat de term ‘SWOT-analyse’ (analyse van sterkten en zwakten, kansen en bedreigingen) daarin voorkomt en er nogal wat studenten zijn, die Googlen op die zoekterm…

Na ’Terug naar de toekomst’ ziet de verhalen top-10 er als volgt uit:

1. Terug naar de toekomst

2. De Nijenrode connectie

3. Rugbypromotie in de jaren ‘70

4. Kampioen der kampioenen

5. Ben Hosman in gesprek met Herman Nijhuis

6. “Een leuk stel mannen”, door Tom Visser

7. September 1980: 148 – 13 voor RC ‘t Gooi

8. Felicitaties en herinneringen, door Tibor Snelders

9. De oertijd van RC ‘t Gooi: het échte verhaal

10. Café-restaurant Prinses Margriet

Nog niet allemaal gelezen? Grijp dan nu je kans en klik even door… O ja: we zijn van plan in januari en februari 2014 weer wat nieuwe verhalen en filmpjes op de site te zetten, want het lustrum-seizoen is nog niet afgelopen. Hou ‘t dus in de gaten!

Hommage aan Frits Frankfort (1977)

1368377528_2510_jpgRC ’t Gooi landskampioen 2013

11 Mei 2013 moet wel een topdag zijn geweest voor de 85-jarige Frits Frankfort: hij mocht de kampioenschapsbeker uitreiken aan de nieuwe landskampioen. En dat zou óf RC Hilversum óf RC ‘t Gooi worden, allebei clubs waaraan Frits vele jaren met hart en ziel zijn niet geringe rugbykennis beschikbaar stelde. Met het ene puntje verschil in de laatste minuut in het voordeel van RC ‘t Gooi was hij vast net zo blij als hij met de omgekeerde uitslag geweest zou zijn… Eind 1977 schreef een anonieme redacteur van De Scrum het nu volgende waarderende verhaal over Frits onder de titel “Hommage aan een 50 jarige oud-Gooi rugbyer”; de redactie is hier en daar enigszins aangepast.

Frits Frankfort-01Deze keer willen wij Frits Frankfort eens in de schijnwerpers zetten, omdat hij onlangs 50 jaar is geworden en omdat hij een enorme hoeveelheid werk voor de rugbysport heeft verzet. Frits werd op 9 november A. ("Pa") Büchner, trainer en coach 1944-19621927 te Deurne in België uit Nederlandse ouders geboren. Hij is beslist geen Belg, moesten we van hem speciaal vermelden. Frits is zijn rugby-loopbaan in de zomer van 1945 bij RC ’t Gooi begonnen. Door Piet van Lingen (ook een oud-Gooier) werd hij meegenomen naar een demonstratie-rugbywedstrijd, Noord-Holland tegen Zuid-Holland, op het sportpark te Hilversum, tegenwoordig het Nationale Rugby Centrum. Samen met Cor de Rie kwam hij toen in handen van Pa Büchner.

Voormalig Gooi-trainer Adolf “Pa” Büchner

Door hem werd Frits wat hij noemt “aangepakt”, dat wil zeggen 2x per week een uur lang een bal tegen een paaltje gooien en weer opvangen. Frits noemde dit “paaltje pissen”. Pa Büchner had het echter juist gezien: Frits kon na verloop van tijd blindelings passen en goed ook.

foto014RC ’t Gooi-team van ca. 1953. Achter: Bert de Boer, Leo Toff, ?, Ferry de By, ?, ?, Piet Dijkman, Dolf Plat, Cor de Rie. Voor: ?, ?, ?, Frits Frankfort, ?, ?.

De toenmalige driekwartlijn met Frits als scrum half, Werner Büchner fly half, Ad Nordeman 1e center, Cor de Rie 2e center en Peter Maas en Frans Buys als wings liep dan ook als een trein. Toentertijd speelden meer 2004 Zes pioniers RC HilversumHilversummers bij ‘t Gooi, zoals Joop Gorel, Wim Ouwerkerk, Pim Ooms, Dave van de Giessen, Henk Giel en Cor de Rie. Samen met deze vrienden heeft Frits op 23 september 1954 Rugby Club Hilversum opgericht. Belangrijke factor was hierbij de kleur van het shirt. De keus is toen gevallen op blauw/wit, want die waren per 1.000 stuks goedkoper.

De Gooiers die in 1954 RC Hilversum oprichtten

Zijn laatste interland speelde hij op 37-jarige leeftijd, hij had toen zo’n 39 maal voor het nationale team gespeeld. Met de Impala’s mee komt hij tot ongeveer 80 wedstrijden voor Nederland: voorwaar een prestatie. Wedstrijden met ontzettende pakken slaag, maar ook met enorm veel plezierige herinneringen. Zoals de wedstrijd tegen de Belgen. Verzamelen westzijde Centraal Station in Amsterdam. Eén van de spelers mocht niet van zijn vrouw. Goede raad was duur. Nog een Gooi-speler, namelijk Leo Toff,werd om 7 uur van zijn bed gelicht, maar was er pas om 6 uur ingegaan, na een feest. Zulke dingen gebeurden toen.

1974-02-05 Hilversum-Gooi-22Frits Frankfort in actie als oude meester in een wedstrijd RC Hilversum – RC ’t Gooi op 5 februari 1974

Frits was zo’n 40, 41 jaar, toen hij trainer werd van de A-selectie van de NRB. Dat heeft hij 2 jaar gedaan en toen werd het overgenomen door Gert van Rheenen. De 16-18 selectie werd toen de zorg van Frits. Na veel trainen werd de eerste buitenlandse trip naar Heidelberg (zeer sterk) winnend afgesloten. In 1970 werd hij weer trainer van het A-team en begon tevens de samenwerking met Denis Power. Om zich verder te bekwamen in de rugbysport volgde Frits diverse training/coaching cursussen in Engeland, Schotland en Wales, wat hem nu in de praktijk van zeer veel nut is. Momenteel is Frits Senior Coach (deze wordt door de NRB benoemd), docent trainerscursussen, examinator en lid van de selectiecommissie, samen met Denis Power en Theo Snijders. Tevens is hij nog commissielid opleidingen. Via Pim Ooms heeft hij 1 maal zwangere huismussen beziggehouden, maar dat nooit meer.

Frits Frankfort SingersLogo van de Frits Frankfort Singers

De trip met de Hilversumse Rugbyclub naar Hull weet Frits zich nog maar al te goed te herinneren. Vandaar dat de laatste trip georganiseerd moest worden onder de naam “Frits Frankfort Singers”, een geniale vondst van Aart Baartwijk, zodat men Engeland kon binnenkomen. Zelfs de ontbijttickets waren gesteld op naam van de “Frits Frankfort Singers” en het hotel was dan ook in de stellige overtuiging dat men met een zangkoor, maar dan wel een raar zangkoor, te maken had.

foto186De aanstormende jeugd in 1977, 16-18 sevens-team. Staand: Marcel Jacobs, Henk Rohaan, Jeroen Snijders Blok, Jan Rohaan. Geknield: Michiel Veldkamp, Mark Dekker, Ted Anema.

Op de vraag hoe Frits nu ‘t Gooi ziet moet hij eerlijk bekennen, dat wij momenteel een groep hebben waar in de toekomst veel mee te bereiken valt. Duidelijk is dat de jeugd een veel grotere inbreng heeft dan voorheen het geval was. Hij heeft ook vernomen, dat wij een zeer goed sociaal verzorgd jeugdwerkbeleid voeren. Het rendement komt echter pas over enige jaren goed tot zijn recht met spelers als Vincent Snijders Blok en Ton Jacobs. Ook selectiespelers als de gebroeders Rohaan, Jeroen Snijders Blok en Louk Slabbers zullen hun stempel op ’t Gooi gaan drukken.

Maar Rugby-Nederland is in feite nog te klein. Wij zullen moeten groeien naar 150 tot 200 clubs. Speltechnisch/tactisch en conditioneel liggen wij al een stuk hoger dan vroeger. Er is een duidelijke groei qua spelsterkte waarneembaar en dat is een gezonde zaak. Kijk maar naar de ereklasse met zijn verrassende uitslagen. Het zijn echt niet meer de drie clubs die de toon aangeven. Ook de promotieklasse komt steeds dichter bij de ereklasse te liggen. Er zal echter een reserveklasse aan toegevoegd moeten worden, waarin de tweede teams van de ereklasse zullen moeten gaan spelen. Je voorkomt hiermee, dat een tweede team de promotie kan tegengaan van een vereniging welke in deze promotieklasse speelt naar de ereklasse.

Rozenboom BussumVoormalig hotel café-restaurant De Rozenboom, Bussum

Frits heeft de beste herinneringen aan zijn Gooi-jaren, vooral de feesten in de Rozenboom en de Promers liggen bij hem nog vers in het geheugen. “Ach“, zegt hij, “er is in feite geen enkele club in Nederland die zulke grandioze feesten kon organiseren als ’t Gooi“. Frits is nu trainer van de jeugdteams 14-16 en 16-18 van Hilversum en begint een leuke ploeg op te bouwen. Over een jaar kan hij een zeer sterk team op de been brengen. En daar zal het van moeten komen. Erg belangrijk. Hij heeft ons eerste team aan het begin van het seizoen zien spelen en is tot de conclusie gekomen, dat er nu een team staat met spirit en veel goed, jong materiaal. Je moet ze echter wel hard maken.

1948-04 Geselecteerd schoolteamApril 1948, geselecteerd schoolteam; Frits Frankfort (20 jaar oud) 4e van links op de eerste rij.

“Rugby“, zegt Frits, “is een sport die mij van nature aantrok. Ik was vroeger dan ook een enorme gifkikker en had 12 bazen in een jaar, soms meer. Maar door het rugby ben ik enorm veranderd. Ik heb mij leren beheersen, wat me duidelijk van pas komt“. De spelverruwing neemt toe in de rugbysport. “Maar“, zegt Frits, “rugby is een harde sport, een lichamelijke contactsport, die op een faire manier kan worden gespeeld“. Aan schoppen en slaan heeft Frits een vreselijke hekel. Toch is hij ervan overtuigd, dat de Internationale Rugby Bond de zaken beter aanpakt dan de Internationale Voetbal Bond, door alleen al de spelregels te veranderen.

Om tot betere sportprestaties in het algemeen te komen zou Frits graag zien dat de gymleraren onderling elkaar attenderen op jonge talenten, in welke tak van sport dan ook, om dan deze verder te kunnen begeleiden op de manier zoals de Oostbloklanden dat doen, maar dan wel met alle vrijheden zoals wij ze hebben. De talenten signaleren en stimuleren zou een zeer goede zaak voor geheel sportbeoefenend Nederland zijn.

Bondscoach Frits Frankfort met zijn jongensBondscoach Frits Frankfort met “zijn jongens”, begin jaren ’80

Voor Frits ligt er echter nog een zeer grote taak te wachten bij de jeugd van Rugby Club Hilversum. Wij kunnen en willen niets anders zeggen dan: “Frits zeer veel succes en wij hopen nog vele malen tegen jouw jeugdteams te kunnen spelen. Hartelijk dank voor je komst naar de Poort“.

Zie ook:

Frits Frankfort als NRB-wedstrijdsecretaris (1956 e.v.)

De afsplitsing van RC Hilversum (1954)

 

Dr. Herman Dirk van Broekhuizen en z’n beker, door Tom Visser

1368377514_0398_jpgIk begrijp niet waarom bekers zo vaak de bekroning van een kampioenschap vormen: ‘t zijn volkomen nutteloze voorwerpen en meestal nog lelijk ook. Je zou ze voor geen goud in je huiskamer willen zetten, maar toch moeten we als sporters zo nodig die “cup met de grote oren”- of wat de bijnaam van zo’n ding ook maar mag zijn – veroveren. Waarom niet een vat bier als trofee? Daar heb je tenminste nog plezier van!

Hoe het ook zij: Rugby Club ‘t Gooi was gek van blijdschap bij het veroveren van de kampioenschapsbeker op 11 mei 2013, nadat we in 2009 ook al eens landskampioen mochten worden. En dat is natuurlijk waar het écht om gaat, zo’n beker is alleen maar een symbool. Maar waarom heet het ding eigenlijk de Van Broekhuizen beker?

1368377525_8600_jpg

Daar zit een spannend verhaal achter, dat helemaal in 1872 begon, toen er in Rijssen een domineeszoon werd geboren: Herman Dirk van Broekhuizen. Zijn vader was geruime tijd in Zuid-Afrika als predikant werkzaam geweest en de andere kinderen uit het Nederlandse gezin waren daar geboren. Na enige jaren vertrokken ze voorgoed naar Zuid-Afrika. Herman Dirk kreeg eerst thuis onderwijs en ging toen naar de middelbare school om vervolgens theologie te gaan studeren aan het Victoria-College te Stellenbosch. Hij zou net als zijn vader dominee worden.

cap“Broekie” van Broekhuizen met z’n cap van het Zuid-Afrikaanse team

Maar hij zat niet alleen met zijn neus in de boeken. Hij was populair onder z’n studiegenoten, joviaal en kameraadschappelijk. Hij had een voorliefde voor sport. In 1896 speelde hij met het Zuid-Afrikaanse rugbyteam tegen een bezoekend Engels touringteam. Vandaag de dag zouden we ze de Springboks en de British Lions noemen. Het Britse team speelde 21 wedstrijden, waarvan er slechts één gelijk eindigde en slechts één werd verloren. En in die ene verloren wedstrijd speelde Van Broekhuizen mee. Winnen van Engeland, dat was nog nooit vertoond! Het Zuid-Afrikaanse team uit 1896 moet in eigen land wel haast onsterfelijk zijn en Van Broekhuizen dus ook.

South Africa rugby team 1896Het Zuid-Afrikaanse team, dat in 1896 voor het eerst in de geschiedenis een Engels touringteam versloeg. Van Broekhuizen staat 2e van links op de achterste rij.

In 1897 ging Van Broekhuizen voor een studiereis naar Europa en het Midden-Oosten. Hij bezocht vele landen, waaronder Nederland. Na terugkeer in 1898 in Zuid-Afrika werd hij hulpprediker in Pretoria. Hij pleitte voor nauwe aansluiting van Transvaal, Oranje Vrijstaat en de Kaap. President Paul Kruger waardeerde hem en raadpleegde hem bij moeilijke kwesties. Toen in 1899 de oorlog met Engeland uitbrak nam hij deel aan de verdediging van het land. Hij werd gevangen genomen en naar Engeland verbannen. Hij wist het vasteland van Europa te bereiken, ging naar de VS en zamelde daar met succes geld in voor de vrouwen en kinderen die zich in Engelse concentratiekampen bevonden.

State President Paul Kruger at his inauguration in 1898De Zuid-Afrikaanse president “Oom Paul” Kruger

Terug in Nederland bepleitte hij in 1902 de invoering van het Afrikaans als de taal van Zuid-Afrika. Hij was de predikant en de toeverlaat van president Kruger tijdens diens verblijf in Nederland. In 1904 was hij weer in Zuid-Afrika en werd hij predikant in Kuilsrivier, bij Stellenbosch. Hij streed voor onderwijs in het Afrikaans, was een van de stichters van de Suid Afrikaanse Akademie vir Taal, Lettere en Kuns en initiatiefnemer van de jaarlijkse “Krugerdagviering”.  In 1912 kreeg hij een jaar studieverlof, dat hij aan de Utrechtse Universiteit doorbracht, echter zonder dat hij erin slaagde zijn proefschrift af te ronden.

Terug in Pretoria werd hij direct weer politiek actief. Hij was tegen de militaire operaties tegen Zuid-West-Afrika in het begin van de eerste wereldoorlog, kreeg als rebel een prijs op zijn hoofd en werd tot 18 maanden gevangenis veroordeeld. Zo maakte hij naam en bewees hij, dat hij hem woord en daad één waren. Hij raakte bevriend met vooraanstaande personen en werd predikant bij de Hervormde Kerk te Pretoria. In 1922 ging hij weer naar Nederland, rondde zijn proefschrift af en behaalde de graad van doctor in de Godgeleerdheid. In 1925 werd hij tot lid van de Volksraad voor de Nationalistische Partij gekozen, wat het einde van zijn loopbaan als predikant betekende.

broekhuyzen bezoekt Rijssen 27-11-1935Zuid-Afrikaans gezant Dr. H.D. van Broekhuizen bezocht zijn geboorteplaats Rijssen op 27 november 1935. Hij staat op de voorste rij, 8e van links.

Hij werd benoemd tot gezant van Zuid-Afrika in Nederland en later ook in België. Hij heeft zich zeer ingespannen voor een betere verhouding tussen Nederland en Zuid-Afrika. Na de Duitse inval in Nederland en België woonde hij in Londen. In 1941 ging hij wegens de gezondheid van zijn vrouw terug naar Zuid-Afrika, na ontslag als gezant te hebben gekregen. Zijn vrouw overleed in 1945 en hijzelf in 1953.

Bij het bezoek aan Nederland van het Zuid-Afrikaans cricketteam op 14 en 15 september 1935 kwamen Van Broekhuizen en NRB-voorzitter Henri van Booven elkaar tegen. Beiden hadden ze belangstelling voor o.a. literatuur, cricket en rugby. De NRB kreeg van Van Broekhuizen een kostbare, puur zilveren beker cadeau. In de NRB-bestuursvergadering van 23 september 1935 werd deze in dank aanvaard en bestemd als wisselbeker voor de rugby-landskampioen. En dat is de Van Broekhuizen beker tot op de dag van vandaag.

1368377530_1665_jpgDaarmee blijft zo’n beker een nutteloos en – naar mijn smaak – lelijk ding, maar wel een voorwerp waar een mooi verhaal aan vast zit. En dat maakt het er een stuk interessanter op. Inmiddels is de beker niet meer helemaal puntgaaf en is ook de glans er een beetje af: teveel rugbyhanden, enthousiasme en bier, denk ik en misschien iets te weinig zilverpoets… Maar wel een mooi stukje Nederlandse rugbyhistorie!

1369893931_7830_jpg

Bronnen:

DBNL Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Rugby-pioneers

Leo van Herwijnen Rugby Foundation (met een filmpje, waarin Van Broekhuizen voorkomt)

Rijssen in beeld

Kampioen der kampioenen (1986)

scan-004-bmpDrie teams kampioen in 1986; links Gooi 2, midden Gooi 1, rechts Gooi 3. De geest van Ad van Dalen zweeft er boven.

In het seizoen 1985-1986 was RC ’t Gooi bijzonder succesvol: maar liefst 3 van de 4 teams werden kampioen in hun poule: een uitzonderlijk succes voor de club en voor trainer Ad van Dalen. Aan het eind van het seizoen zagen de ranglijsten er als volgt uit:

1986 klassementen Gooiteams

Maar welk Gooi-team had het nu het best gedaan? Als je kijkt naar het behaalde puntentotaal was dat Gooi 2, met 32 punten. Maar daar gebruikten ze wel 18 wedstrijden voor, terwijl Gooi 1 er 16 nodig had om 26 punten te halen en Gooi 3 voor evenveel punten slechts 14 wedstrijden nodig had.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

16

13

3

0

316-93

26

Gooi 2

18

16

2

0

636-92

32

Gooi 3

14

13

1

0

450-66

26

Gooi 4

13

8

5

0

230-174

16

Om de prestaties goed te kunnen vergelijken zijn ze herberekend naar 10 gespeelde wedstrijden en is uitgerekend hoeveel van die 10 wedstrijden gemiddeld werden gewonnen en verloren. Ook is uitgerekend wat de gemiddelde score per wedstrijd was en – belangrijkste maatstaf! – hoeveel wedstrijdpunten er gemiddeld per wedstrijd werden behaald.

Team Gespeeld Winst Verlies Gelijk Doelsaldo Punten
Gooi 1

10

8,13

1,87

0

19,75-5,81

1,63

Gooi 2

10

8,89

1,11

0

35,33-5,11

1,78

Gooi 3

10

9,29

0,71

0

32,14-4,71

1,86

Gooi 4

10

6,15

3,85

0

17,69-13,38

1,23

Het blijkt dan, dat Gooi 3 in verhouding het best presteerde, met gemiddeld 1,86 behaalde wedstrijdpunten per wedstrijd, gevolgd door Gooi 2, Gooi 1 en Gooi 4. Waarmee Gooi 3 de kampioen der kampioenen was! Geen wonder ook, met een gemiddelde leeftijd van boven de 40 en gemiddeld meer dan 20 jaar rugby-ervaring. Louis van Keller schreef er in De Scrum van mei 1986 het volgende verhaal over:

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-01

foto024Gooi 3, kampioen in 1986. Achter: Hans van Eiken, Hans Walscheid van Dijk, Louis van Keller, ?, Paul Würster, John Hartong, Steve Clark, Joep de Fraiture, Peter Akkermans, Eddy Willems, voor: Hans Grader, Jan Willem Klein Bog, Tom Visser, Hans Plat, Joop Meijer

1986-05 Scrum 3e teamverhaal Louis vK-02

IMG_0073Nogmaals Gooi 3, in een enigszins andere samenstelling, achter: Hans Walscheid van Dijk, Hans van Eiken, Evert Frakking, Hans van den Bovenkamp, Pim van Doesburg, Peter Akkermans, Eddy Willems, Clemens Steenman, Louis van Keller, Steve Clark, voor: Hans Grader, Paul Würster, Vitus de Veth, Ruud Tinholt, Tom Visser, Joop Meijer

De oude glorie van Gooi 3 was zo realistisch om niet te willen promoveren naar een hogere klasse: dan zou er serieus getraind moeten worden en dát was nou niet helemaal de bedoeling… Vandaar dat de volledige bezetting van Gooi 3 en Gooi 4 van team wisselde, waarmee het later fameuze 4e team geboren was.

Terug naar de toekomst in 1997

1997-08 Nieuw elan krantenartikelOver bergen en dalen: zo loopt onvermijdelijk de weg die een sportclub door de jaren heen aflegt. Voor RC ’t Gooi is dat niet anders en de kunst voor de bestuurders van de club is natuurlijk om de dalen zo min mogelijk en zo kort mogelijk te bezoeken. In 1997 zat de club in een dalletje. Er was een projectteam “Terug naar de toekomst”, dat analyseerde wat er goed en minder goed ging bij de club. Er kwam een nieuw bestuur en een nieuwe outfit voor de selectiespelers.

Het projectteam stelde een heuse analyse van kansen en bedreigingen en sterkten en zwakten op, een zogenaamde SWOT-analyse. Die zag er zo uit:

1997-08 SWOT-analyse

Zeker geen opsomming van alleen maar ellende, maar een evenwichtige inschatting van de plussen en minnen bij de club. De mogelijkheden tot verbetering zaten vooral bij de structuur, de bezetting, de communicatie en de doelstellingen van RC ’t Gooi. Er werden concrete maatregelen genomen, zoals een goed opgezette organisatiestructuur met alle commissies ingevuld, taakomschrijvingen, een jaarplanning van alle activiteiten (wedstrijden, toernooien, trips, feesten e.d.) die in De Scrum gepubliceerd werd en een lijst met actiepunten op de gebieden werving, archivering, financieel beleid, sponsoring, PR-activiteiten, communicatie, oud-ledencontact en technische commissie. Er werden doelen gesteld voor de korte, de middellange en de lange termijn. Er waaide een nieuwe wind.

1997-08 OrganigramBij die nieuwe wind hoorde een nieuw bestuur. De verandering was rigoreus: op alle functies werden nieuwe bestuursleden actief. Nou ja: nieuw..? Als “terug naar de toekomst” ergens voor gold, dan was het wel voor het “nieuwe” bestuurlijke veteranen-duo Hans & Hans. 1997-08-30 GooidagHans Grader keerde terug als voorzitter en Hans Plat als penningmeester. Verder John Pel (vice-voorzitter), Tineke van Eiken (secretaris) en Frank Steginga (hoofd TC): ook geen onbeschreven bestuurlijke bladen. De bezetting van de meeste functies en commissies buiten het bestuur bleef vooralsnog ongewijzigd.

De opening van het seizoen 1997 – 1998 vond plaats op de Gooidag op 30 augustus. De grote blikvanger was de nieuwe outfit van de selectiespelers, beschikbaar gesteld door Ab’s Fashion: blazer, broek, shirt, stropdas: een complete set waarin de selectiespelers zich buiten het veld gelikt konden vertonen. De foto’s laten een ontspannen lancering van de nieuwe kleding zien en een gezellig feest. Kennelijk viel het wel mee met de stress van “terug naar de toekomst”.

1997-08-30 Gooidag-05

1997-08-30 Gooidag-09

1997-08-30 Gooidag-15

Vlak na de oorlog: 12½ jaar RC ´t Gooi (1945)

1945-10 Jubileumnummer 12,5 jr coverDe cover van de jubileum-uitgave van De Scrum t.g.v. het 12½ jarig bestaan in 1945

Via Peter de Graaf kreeg ik de speciale uitgave van De Scrum in handen, ter gelegenheid van het 12½-jarig bestaan van RC ’t Gooi. We hebben het over 1945. Vlak na de oorlog en Nederland was arm en in opbouw. Je zou verwachten, dat er uitvoerig stilgestaan zou worden bij de net afgelopen 5 jaren van oorlog en bezetting, maar dat is nauwelijks het geval. Wilde men z’n blik richten op de toekomst, in plaats van op het verleden? Wilde men feest vieren in plaats van gedenken? Hoop in plaats van rouw? Het lijkt erop.

1945-10 Jubileumnummer 12,5 jr ledenlijstLedenlijst in de jubileum-uitgave van De Scrum t.g.v. het  12½ jarig bestaan

Tweeënveertig leden had de club toen, Dolf Plat was voorzitter, Dick Bouwman secretaris, J. D. Meeuwis penningmeester en ook Ben Hosman maakte deel uit van het bestuur. In zijn inleidende artikel heeft voorzitter Dolf Plat het onder meer over “oude vrienden die zijn heengegaan voor tijdelijk en voorgoed”. Maar hij heeft het ook over ”trips, kort of lang, die we maakten om ons partijtje te kunnen spelen. Ik hoef slechts te zeggen: Bruxelles, Düsseldorf, Oberhausen, Dieren en zij die het meemaakten, weten wat ik bedoel. Het zijn dagen geweest, die we niet licht zullen vergeten. Daarna kwam de oorlog, die verschrikkelijke oorlog, die onze vrienden wegnam, die alles wat mooi en goed was trachtte te vernietigen en helaas in veel is geslaagd”.

foto008Gooi 1937/38, demonstratiewedstrijd in Dieren. Achter: Bob de Jonge, Dolf Plat (met scrumcap), Jan van Schaik, Bob Zwart (met alpinopet), Ko Munnikhuizen, Bep van Kooten, Witte van Heijningen, Rein Koopmans, Zollner, Jaap van Schaik, ? (met regenjas), voor: Kees Meeuwis, Johan de Kooter, Bob Lamberton, Fred Huyer, Elbert Kortenoever, Walt Jongman

Maar bij het vergeten zit ´m nou precies het probleem. Over de trips naar Brussel en Dieren is er in 2013 nog wel wat archiefmateriaal beschikbaar, maar Düsseldorf en Oberhausen..? Het was in die tijd met 42 leden natuurlijk een klein en overzichtelijk clubje, waarin de kennis over de leuke en minder leuke gebeurtenissen ”vanzelf” gedeeld werd. Daar hoefde je geen verhalen over op te schrijven en foto´s van te maken. En die vind je in 2013 dan ook niet of nauwelijks.

Over de bezettingsjaren hebben we slechts een globaal beeld, namelijk dat het rugbyspelen gaandeweg steeds lastiger werd en in de jaren 1944 en 1945 vrijwel stil lag. Opvallend: twee keer de Joodse achternaam Cohen op een ledenlijst uit juni 1944 en diezelfde achternaam ook, maar nu één keer, op de ledenlijst in de 12½ jaar-uitgave van De Scrum. Daar zit natuurlijk een verhaal achter, maar welk verhaal? De van oorsprong Duitse broers Werner en Dieter Büchner waren voor de oorlog al lid van RC ´t Gooi en bleven dat tijdens en na de bezettingsjaren. Hoe werd er tegen hen – en hun vader, Adolf Büchner – aangekeken in die tijd? Hoe hebben ze die jaren zelf ervaren? Waren er spanningen in de club vanwege pro- en anti-Duitse sympathieën?

1945-10 Jubileumnummer 12,5 jr Opoe RumOpoe Rum

Antwoorden vind je niet in het jubileumnummer. De toonzetting is licht en jolig, zonder ”harde feiten”. Er is een gedicht van ”Opoe Rum”, waarin alle leden goedmoedig aan de beurt komen. NRB-voorzitter E.J. Alofs put zich – in een opvallend slecht geformuleerd verhaal – uit in de optimistische algemeenheden, die je bij een dergelijk jubileum van de bondsvoorzitter mag verwachten. Dick Bouwman doet alsof de club 35 jaar bestaat (en het dus 1968 is), in een verhaal met veel Gooi-teams met eigen vliegtuigen en vliegveld, een Gooi-stadion en -clubgebouw en gesalarieerd personeel in dienst.

Oud AAC-secretaris Wim Verbrugge haalt herinneringen op aan de jaren waarin hij de GRC (Gooische Rugby Club) op het rugbyveld bestreed: ”hoewel het altijd vechten geblazen was en de Gooiers ons een eventueele overwinning tot op de laatste minuut betwistten, de stemming op het veld bleef steeds fijn”. En dan volgt er zowaar nog een stukje feitelijke informatie: ”En hoe vaak trokken wij niet gezamenlijk als Amsterdamsch vijftiental ten strijde tegen Antwerpen of Brussel? Dat deze groote tijden spoedig mogen terugkeeren!”.

1983-04-23 Lustrum reunie-06 Oude Glorie bijeen bij de lustrumviering in 1983: Witte van Heijningen (die in 1933 de eerste try voor RC ’t Gooi scoorde), Bob de Jonge (oud-trainer, oud-voorzitter, erelid, oud-bondsvoorzitter), Ben Hosman (oud-voorzitter, erelid), Dolf Plat (oud-voorzitter)

Simon Scrum, ”den super-vliegende-verslaggever van Rugby Sport”, interviewt ”J.A.Jens (Bob) de Jonge, den verzekeringsmagnaat, die buiten zijn drukke werkzaamheden nog tijd over heeft om aan politiek te doen, schaak te spelen, taal te zuiveren, wedstrijden te leiden en ingezonden stukken te schrijven”. Het is een lollig verhaal, waarin feiten en verzinsels onontwarbaar met elkaar verweven zijn. Een (wellicht feitelijk kloppend) citaat van de oud-ARVC’er, voormalig bondsvoorzitter en oud-RC ´t Gooi voorzitter en erelid: ”Het resultaat hiervan na drie jaar (drie jaar na de oprichting van RC ´t Gooi, dus 1936 – red.) was: nummer 1 in de Van Broekhuizenbeker (en dus landskampioen – red.). Wij versloegen dat jaar niet alleen in een uitwedstrijd Delft, maar Boebie v.d. Berg erbij. Maar ik kan u verzekeren, dat het heel wat gekanker en gevloek mijnerzijds gekost heeft voor het zoover was”.

1945-10 Jubileumnummer 12,5 jr ledenwervingWerft leden en donateurs!

Verder bevat het jubileumnummer nog een verhaal over de ervaringen van een nieuweling in de rugbysport: aardig, maar niet verrassend. Leuker is het afgeluisterde gesprek tussen de rugbyschoenen van een oude vriend, die nu al jaren in de kast staan te beschimmelen. ”Maar hoe lang zijn we nu al bevrijd? ´t Is toch al meer dan een half jaar geleden, dat die gehaten moffenlaarzen door onze straten, ja…, op ons veld paradeerden. Ja… en nog kijkt hij niet naar ons om, hij is vergeten wat hij aan ons verschuldigd is, de prettige wedstrijden die we tezamen tot een goed einde brachten. Hoe hij tegen ons sprak als tegen zijn beste vrienden en ons vertroetelde”. Blijkbaar was het voor sommigen lastig om de rugby-draad na de oorlog weer op te pakken. Zou de oproep tot werving van leden en donateurs daarom geplaatst zijn?

1945-11-17 feest 12,5 jr bestaan RCG Gooische Boer BussumFeest op 17 november 1945 in De Gooische Boer in Bussum, ter gelegenheid van het 12,5 jarig bestaan van RC ’t Gooi

Over de voorbereidingen van het jubileumfeest meldde het clubbulletin het volgende:

1945-11-17 feest 12,5 jr jubileum

Gooische BoerHotel-restaurant De Gooische Boer (foto: Historische Kring Bussum)

Het jubileumfeest vond plaats op zaterdag 17 november 1945. Plaats van handeling was hotel-restaurant De Gooische Boer. Dit bevond zich in Bussum aan de Huizerweg, op de hoek met de Amersfoortse Straatweg. In april 1958 werd het door brand verwoest. Het feest werd een enorm succes, al bleef de feestcommissie na afloop wel met een nadelig saldo van f 2,75 zitten!

Krantenknipsels in De Scrum van juni 1997

Soms kan de redactie van een blad het zich gemakkelijk maken door een verhaal over te nemen, dat elders al gepubliceerd is. Daar hoeft niets mis mee te zijn, als zo’n verhaal goed past bij de formule van het blad. In De Scrum van juni 1997 staan drie krantenknipsels, die iets met RC ’t Gooi te maken hebben. Het eerste (ongedateerde) knipsel komt uit de Gooi- en Eemlander. Het is het gebruikelijke verslag van de wedstrijden van Hilversum en ´t Gooi. Niks bijzonders eigenlijk, maar leuk als tijdsbeeld, met de namen van Jerker Grader, Arlo Vlaar en Michiel Stehouwer in het verslag.

Ook het tweede (ongedateerde) krantenknipsel komt uit de  Gooi- en Eemlander. Het is een interview met de negentienjarige economiestudent Jerker Grader, die dankzij het Leo van der Kar-fonds in de afgelopen zomer een driedaagse rugby-trainingsstage in Engeland volgde. ”Als je dorst hebt, moet je drinken” leerde hij daar. En nog veel meer.

De herkomst van het derde knipsel is even onduidelijk als de datum. Het gaat over de recente nationale rugbydag. De regionale jeugd-districtsteams – samengesteld uit spelers van Hilversum, ´t Gooi, de Bulldogs, URC en Eemland – deden het goed. Zowel de colts, de junioren als de cubs haalden finaleplaatsen. De junioren en de colts werden Nederlands kampioen.

Stropdassen enzo

“Stropdassenbriefje” van ons erelid J.A.J. (Bob) de Jonge uit 1954

Voorwerpen dragen geschiedenis met zich mee. Geef iemand een foto van vroeger en de verhalen komen vanzelf. Dat geldt ook voor een van de traditionele uiterlijkheden binnen het Gooise rugby-wereldje: de stropdas. Geliefd door de een, gehaat door de ander, maar onvermijdelijk aanwezig in de combinatie “jasje – dasje” bij de min of meer officiële gelegenheden van RC ’t Gooi. Soms gekoesterd als een dierbare herinnering, soms verguisd als een ruilobject dat niemand wilde ruilen.

De nieuwe lustrum-stropdas 2013 

De lustrum-stropdas uit 1978

Natuurlijk is er de stropdas van de eigen club. De laatste loot aan de RC ’t Gooi stropdassen-stam is de 80 jaar stropdas uit 2013. Nog helemaal fris en fruitig, zonder brandgaatjes, slijtage en rare vlekken. Moet zich nog bewijzen in de “harde” rugbypraktijk.

Een eenvoudig “touwtje”: de das van Parkhouse

Dat geldt zeker niet voor de RC ’t Gooi lustrum-stropdas uit 1978. Een typisch tijdsbeeld: breed als een schort en met dezelfde leeuw-met-de-dikke-nek, die nog steeds in de Poort naast de open haard aan de muur hangt. Je moet ervan houden, zullen we maar zeggen.

Een “luxe”, gevoerde stropdas

En dan zijn er de stropdassen van andere clubs uit binnen- en vooral buitenland. Daar zitten vaak de verhalen over trips aan vast, die naarmate ze langer geleden zijn steeds mooier worden… Soms als cadeau ontvangen, soms door ruiling verkregen, soms gewoon gekocht, soms op slinkse wijze “geregeld”.

De smalle, eenvoudige “touwtjes” uit de jaren ’60 contrasteren met de luxere exemplaren – met een heuse voering – van tegenwoordig. Maar dat zegt niets over de emotionele waarde: die kan voor een simpel “touwtje” zelfs groter zijn! Neem bijvoorbeeld de Parkhouse-stropdas, waaraan voor sommigen dierbare herinneringen verbonden zijn. Of  die foeilelijke, uit Polen geïmporteerde smalle roze stropdas van het fameuze 4e team uit de jaren ’80: wie zou ‘m niet willen hebben! By the way: wie heeft er nog één? Die mag hier natuurlijk niet ontbreken!

Badge van de North Petherton Rugby Football Club

Kampioens-vlinderstrik van het 2e team uit 1999, onder een bekende adamsappel

Naast de stropdassen zijn er de “exoten”: de badges, chokers, vlinderstrikjes en dergelijke, die ook de functie hebben om te laten zien wie je bent, of beter tot welk clubje je behoort of wilt behoren. Dat klinkt allemaal vrij serieus, maar we gaan er met een glimlach en een knipoog mee om. En zo hoort ’t ook!

Zie ook de fotogallerij “Stropdassen enzo”.

Het plakboek van Jack (1968 e.v.)

“Ja, toen deed je dat nog”, zegt Jack Heer over het oude plakboek, dat door Margot toch nog teruggevonden werd. Er zitten krantenartikelen en -foto’s in, die met elkaar een aardig beeld geven van de betreffende periode. Die begint in april 1968, toen RC ’t Gooi kampioen van de B-poule werd, en loopt door tot in september 1971, het begin van het rugbyseizoen 1971-1972.

Daarna valt er een gat van zo’n 10 jaar, waarna er knipsels bewaard zijn van enkele hoogtepunten uit de clubgeschiedenis. De eerste spade voor het nieuwe clubhuis, in december 1981, komt aan bod en de officieuze ingebruikname, 12 maanden later. En natuurlijk de officiële opening van de nieuwe Poort in februari 1983 en het verschijnen in maart 1983 van het jubileumboek bij ons 50-jarig bestaan.

Maar de kers op de taart is het vergeelde en half-vergane nummer van 6 januari 1970 van het weekblad Sport Expres, dat die maand één jaar oud was. De voorpagina vertoont een opvallende gelijkenis met het Duitse Bild Zeitung en wordt gesierd door een grote rugby-foto. Een lichtbesnorde en -bebaarde speler levert een dive-pass af en Jack beweert, dat hij die speler is. Verderop in het blad worden twee volledige pagina’s gewijd aan de bewuste wedstrijd: de nieuwjaarswedstrijd van oud-internationals tegen jonge internationals, gespeeld bij RC Hilversum.

Behalve Jack (hij zal zich toch niet vergissen..?) zien we ook andere bekende namen in beeld, zoals Jus van Doorn (HRC en later bondsvoorzitter), Leo Bogers (AAC) en onze latere trainer Richard Majoor (RCH). De toon van het verhaal is badinerend, vanwege de geringe belangstelling voor deze wedstrijd in de sneeuw. Maar er is gerechtigheid: het blad is al lang ter ziele en rugby spelen we nog steeds.

Zie ook de fotogalerij “Jack’s plakboek”.