Een club van verzamelaars? Door Ton Steenwinkel.

1978-11 Ouderavond-03Ook de oude Utrechtse Poort was goed voorzien van her en der verzamelde snuisterijen

Kijk maar eens even rond in het mooie RC ’t Gooi clubhuis en aan de muur vind je allerlei spannende dingen, die in de loop van de tijd verzameld of gevonden zijn. Hierbij een paar herinneringen aan deze verzamelwoede, die wellicht interessant zijn. Maar niet alle ooit  verzamelde objecten zijn nu nog in het clubhuis te bewonderen. Welke niet leest je hier.

Adelborsten vaandel sabel

Soms was er een lange reis naar Den Helder noodzakelijk om een potje rugby te kunnen spelen, maar de gebruikelijke winst op de Adelborsten maakte veel goed. Niet alles natuurlijk. De officieren in spé kregen na verloop van tijd een prachtige sabel, waar ze reuze trots op waren. Maar die sabel moest ook altijd gedragen worden. Een stevige pot rugby, gepaard aan een stevig biertje – peren in het marinejargon – en een zeer behendige en snelle Gooispeler leidden ertoe, dat de sabel van eigenaar verwisselde en dat ’t Gooi in het bezit kwam van een zeer fraaie sabel. Iets dat we eigenlijk altijd al hadden willen hebben!

adelborsten schip4

De commandant van het KIM – geen familie van de Koreaanse Kims – dreigde de vloot over het IJsselmeer naar Naarden te sturen. Maar gelukkig stond er geen wind en kon de Marine niet naar Naarden zeilen. De belofte, dat de Adelborsten de sabel bij de wedstrijd in Naarden op zouden kunnen halen tegen een kleine compensatie van een vat bier, viel niet in goede aarde. Marinevolk heeft toch al niet zoveel met aarde. Enfin, de sabel is maar teruggegeven.

Wat bij een volgende wedstrijd in Den Helder de bijzondere aandacht van de verzamelaars trok was de appèlklok of -bel, waarmee de Adelborsten ’s morgens op het appèl werden geroepen. adelborsten klokMet vereende krachten werd de zware klok in de auto gesjouwd en naar Naarden vervoerd. Pas bij het eerstvolgende appèl werd, toen men de klok wilde luiden, vastgesteld dat deze verdwenen was! Het Ministerie van Defensie meende persoonlijk te moeten ingrijpen in deze zaak van het ontvreemden van rijkseigendommen, waarbij weer niet begrepen werd dat we de klok alleen maar een paar jaar in bruikleen wilden! Enfin, om een lang verhaal kort de maken, de klok moest terug en onze conclusie was, dat het Ministerie van Defensie, in het bijzonder het KIM, blijkbaar niet in staat was zijn eigen spullen te verdedigen! Zoiets geeft je te denken!

kasteel NijenrodeOm de nieuwe eerstejaars in te wijden in de mooie rugbysport werd er voor de start van elk seizoen een wedstrijd op Nijenrode tegen ’t Gooi gespeeld. Er waren daarbij altijd 3 hoogtepunten. Het eerste was, met hoeveel we dit jaar weer zouden winnen. Het tweede, of de eerstejaars in de rust en na de wedstrijd wel mooi de gaten in het veld weer plat zouden trappen. En het derde en meest belangrijke was: het meenemen van de pindabak, die op de bar in de kelder stond.

Nijenrode kelderbar2Zo ziet de Nijenrode-kelderbar er tegenwoordig uit: geen pindabak te bekennen…

Na wederom een forse zege en een weer plat veld gingen we snel naar de bar in de kelder. Daar werden wij geconfronteerd met het feit, dat de pindabak nu aan een ketting lag en dat naast de pindabak een grote en sterk uitziende Nijenrodiaan stond. Met deze persoon was niet te praten en hij wilde ook geen bier van ons aannemen! Ongehoord! Rijp beraad volgde, het plan werd besproken en vervolgens tot uitvoer gebracht. Plotseling ging het licht in de kelderbar uit. De kin van de bewakende jongeling kwam in contact met een vuist van een Gooier, hetgeen duidelijk te horen was door de klap op de kaak en de kreet van de persoon wiens kaak het was. De pindabak werd bevrijd van zijn ketting en de bak werd in een vliegende sprint in het donker de trap op gedragen en vervolgens in een met ronkende motor klaarstaande auto geplaatst met bestemming Naarden. Uiteraard moesten wij de pindabak bij de wedstrijd tegen Nijenrode in Naarden teruggeven, hetgeen gebeurd is.

poort NijenrodeOns was ook opgevallen, dat er voor de brug van het poortgebouw van kasteel Nijenrode een tweetal fraaie leeuwen de wacht hield. Laat de leeuw nu toevallig ook het symbool van Rugbyclub ’t Gooi zijn! Een beetje eerste rij speler is ook voor een leeuw niet bang en het bleek na enig wroeten en draaien, dat een van de leeuwen best naar Naarden wilde komen, hetgeen dan ook geschiede. Ook dit aandenken moesten wij weer teruggeven!

gebouw universiteit utrecht2De Utrechtse universiteit werd ongeveer in 1636 opgericht en ruim 340 jaar later speelden we regelmatig tegen USRC. De derde helft vond niet plaats in de sociëteit, maar in de gebouwen van de Universiteit, omdat vrouwen niet toegelaten werden in de sociëteit, zijnde de normale drinklocatie. Er was bier voor de heren en sherry voor de dames en er bleek een fraaie expositie van zeer oude vaandels te zijn, die men van achter glas kon bewonderen. De Oude Poort was nogal kaal en we vonden opeens, dat De Poort best met een mooi vaandel opgefleurd kon worden.

vaandel uni utrecht.bmpVitrine ongemerkt geopend, vaandel opgerold, was per slot van rekening minstens 200 jaar oud en de stof was nog lang niet vergaan! Mee naar ’t Gooi. Op maandagmorgen 9.04 uur kreeg ik en telefoontje van het bondsbureau van de Nederlandse Rugby Bond. Of ik iets wist van “het vaandel”? Als ervaren eerste rij speler, die heel onschuldig kon kijken als de scheids hem net niet op heterdaad heeft kunnen betrappen bij het uitdelen van een corrigerend tikje, zei ik dat ik niets van deze zaak wist, maar wel eens even zou navragen. Je voelt het al aankomen: het vaandel was van onschatbare historische waarde en ging weer terug naar Utrecht!

Pet Britse stationschef

Een andere keer zal ik jullie informeren hoe het kwam, dat de pet van de stationschef op het treinstation van Bromley South in handen kwam van een Gooispeler en dat wij ook dit kleinood terug moesten geven! Ofschoon al deze gebeurtenissen strafrechtelijk al verjaard zijn, meen ik toch de namen van de betrokkenen niet bekend te moeten maken. Overigens: die namen zijn vastgelegd in een document, dat in een verzegelde envelop zit, in de kluis bij de notaris.

1368377525_8600_jpgWellicht is het verzamelen van landskampioenschappen en zilveren legpenningen van gemeentes een betere zaak, maar een beetje nostalgie over de vroegere verzamelwoede kan geen kwaad!

Zie ook:

De Nijenrode connectie

RAF Brüggen (1965)

Hannover uit en thuis (1962-1963)

In het begin van de jaren ’60 speelde ’t Gooi tegen het Duitse S.V. Victoria uit Hannover. Dat was ruim 15 jaar na de oorlog nog geen vanzelfsprekende zaak, maar het begon nog veel eerder, namelijk al in maart 1951. Toen speelde ’t Gooi uit tegen Hannover Linden – de oude club van Pa Büchner – en Victoria:

Scan.BMP

Elf jaar later, in het weekend van 16 december 1962, was S.V. Victoria te gast bij ’t Gooi. Er is ongetwijfeld een wedstrijd geweest, maar de uitslag daarvan is in nevelen gehuld. De beide clubs werden in het Naardense raadhuis ontvangen en daar is wel een foto van.

1962-12-16 Hannover Victoria-01

Acht maanden later – in augustus 1963, aan het begin van het rugbyseizoen 1963-1964 – werd het tegenbezoek aan Hannover gebracht. Met 5 auto’s en minstens 10 liter motorolie – je weet maar nooit… – reden 21 Gooiers in oostelijke richting. Daaronder bevonden zich in elk geval Jaap Simons, Piet Bakker, Hans van den Bovenkamp, Egbert Otten, Willem de Jong, Tom de Man, Ton Groendijk, Arnold de Wolf, Ernst Sandtmann en Willem van Drimmelen. Jaap Simons schreef er in De Scrum van 17 september 1963 het volgende verslag over:

Hannoververslag-01

Op weg naar HannoverMet de auto onderweg

Hannoververslag-02

Rechts: Ernst Sandtmann, Arnold de Wolf?, ?, Egbert Otten, Rob Plat, John Heydendahl, Jack Heer, ?, Ernst Sandtmann,  Arnold de Wolf. Wie zijn de vraagtekens?

Hannoververslag-03

Behalve voor de wedstrijden was er ook gelegenheid om iets van Hannover te zien. Mannen in lange regenjassen staan op de foto bij hun bezoek aan de Maschsee, nog steeds een toeristische attractie van Hannover. Wie herkent ze?

Hannover-03

Hannover-01

Een halve eeuw na dato trok Arnold de Wolf (toch een keurige man…) de beerput van zijn herinneringen aan de trip naar Hannover open: een walm van bederf komt ons na al die tijd nog tegemoet…! Dit is zijn verhaal:

1998-04-21 Lustrum 1998-49Dieter Büchner, Arnold de Wolf en Joop Meijer bij de lustrumviering op 21 april 1998

Wat leuk! Ik herinner mij de ontmoeting met SV Victoria heel goed: de trip naar Hannover. Dat wij de tweede helft van de eerste wedstrijd niet meer konden bijhouden is niet vreemd. De voorbereiding voor deze wedstrijd bestond er in, dat wij na de training ’s avonds met zijn allen naar de sauna van de familie Rood gingen. Om bij te komen van de sauna moest er nog even in café Spoorzicht een pilsje gedronken worden. Toen was het ineens 02:00 uur en besloten een paar dan maar direct door te rijden naar Hannover. In Hannover werden we opgevangen door een van onze gastheren en gewezen waar wij de nacht zouden doorbrengen. Ik ging even op bed liggen en 1 seconde later werd ik ruw wakker geschud: “Kom op! We moeten spelen”. De tweede helft redden we dus niet.

Maar ’s avonds knapten we aardig op! Na de vraag van onze gastheren, dat het eerste team te sterk was, maar misschien vonden wij het leuk om tegen het tweede te spelen..? wilden wij dat natuurlijk wel. Er was ’s avonds in het clubhuis een feestje en om 22:00 uur “werden die Herrschaften vom zweiten Team gebeten nach Hause zu gehen”. Voor ons fatsoen vonden wij dat wij dan ook maar moesten gaan, maar enkelen, waaronder natuurlijk ook Ernst Sandtmann en ik, vonden dat we eventjes nog Hannover moesten “bekijken”. Volgens mij was Piet Bakker (die een glazenwassersbedrijf had) “glazen gaan reinigen” bij een leuke Duitse dame en hebben wij die niet meer gezien. Ik weet niet meer wie ook bij onze “culturele” avondstap in Hannover was, maar de volgende morgen om ca. 08:30 uur waren wij op onze slaapgelegenheid.

Herhaling: ik werd ruw wakker geschud om ca. 10:00 uur, omdat er om 10:30 uur gespeeld moest worden. Natuurlijk leek ons spel nergens op en toen ik als scrum half de bal naar Ernst Sandtmann (fly half) speelde hield hij zijn handen uit om de bal te vangen, maar vergat ze op elkaar te doen. Ik zie nog die bal vliegen langs Ernst. Even later is de wedstrijd door onze gastheren maar afgefloten…… en we hebben nooit meer een uitnodiging voor SV Victoria gekregen!

De Turn- und Sportverein Victoria Linden  (sinds 1900) bestaat in 2013 nog steeds.

Hommage aan Frits Frankfort (1977)

1368377528_2510_jpgRC ’t Gooi landskampioen 2013

11 Mei 2013 moet wel een topdag zijn geweest voor de 85-jarige Frits Frankfort: hij mocht de kampioenschapsbeker uitreiken aan de nieuwe landskampioen. En dat zou óf RC Hilversum óf RC ‘t Gooi worden, allebei clubs waaraan Frits vele jaren met hart en ziel zijn niet geringe rugbykennis beschikbaar stelde. Met het ene puntje verschil in de laatste minuut in het voordeel van RC ‘t Gooi was hij vast net zo blij als hij met de omgekeerde uitslag geweest zou zijn… Eind 1977 schreef een anonieme redacteur van De Scrum het nu volgende waarderende verhaal over Frits onder de titel “Hommage aan een 50 jarige oud-Gooi rugbyer”; de redactie is hier en daar enigszins aangepast.

Frits Frankfort-01Deze keer willen wij Frits Frankfort eens in de schijnwerpers zetten, omdat hij onlangs 50 jaar is geworden en omdat hij een enorme hoeveelheid werk voor de rugbysport heeft verzet. Frits werd op 9 november A. ("Pa") Büchner, trainer en coach 1944-19621927 te Deurne in België uit Nederlandse ouders geboren. Hij is beslist geen Belg, moesten we van hem speciaal vermelden. Frits is zijn rugby-loopbaan in de zomer van 1945 bij RC ’t Gooi begonnen. Door Piet van Lingen (ook een oud-Gooier) werd hij meegenomen naar een demonstratie-rugbywedstrijd, Noord-Holland tegen Zuid-Holland, op het sportpark te Hilversum, tegenwoordig het Nationale Rugby Centrum. Samen met Cor de Rie kwam hij toen in handen van Pa Büchner.

Voormalig Gooi-trainer Adolf “Pa” Büchner

Door hem werd Frits wat hij noemt “aangepakt”, dat wil zeggen 2x per week een uur lang een bal tegen een paaltje gooien en weer opvangen. Frits noemde dit “paaltje pissen”. Pa Büchner had het echter juist gezien: Frits kon na verloop van tijd blindelings passen en goed ook.

foto014RC ’t Gooi-team van ca. 1953. Achter: Bert de Boer, Leo Toff, ?, Ferry de By, ?, ?, Piet Dijkman, Dolf Plat, Cor de Rie. Voor: ?, ?, ?, Frits Frankfort, ?, ?.

De toenmalige driekwartlijn met Frits als scrum half, Werner Büchner fly half, Ad Nordeman 1e center, Cor de Rie 2e center en Peter Maas en Frans Buys als wings liep dan ook als een trein. Toentertijd speelden meer 2004 Zes pioniers RC HilversumHilversummers bij ‘t Gooi, zoals Joop Gorel, Wim Ouwerkerk, Pim Ooms, Dave van de Giessen, Henk Giel en Cor de Rie. Samen met deze vrienden heeft Frits op 23 september 1954 Rugby Club Hilversum opgericht. Belangrijke factor was hierbij de kleur van het shirt. De keus is toen gevallen op blauw/wit, want die waren per 1.000 stuks goedkoper.

De Gooiers die in 1954 RC Hilversum oprichtten

Zijn laatste interland speelde hij op 37-jarige leeftijd, hij had toen zo’n 39 maal voor het nationale team gespeeld. Met de Impala’s mee komt hij tot ongeveer 80 wedstrijden voor Nederland: voorwaar een prestatie. Wedstrijden met ontzettende pakken slaag, maar ook met enorm veel plezierige herinneringen. Zoals de wedstrijd tegen de Belgen. Verzamelen westzijde Centraal Station in Amsterdam. Eén van de spelers mocht niet van zijn vrouw. Goede raad was duur. Nog een Gooi-speler, namelijk Leo Toff,werd om 7 uur van zijn bed gelicht, maar was er pas om 6 uur ingegaan, na een feest. Zulke dingen gebeurden toen.

1974-02-05 Hilversum-Gooi-22Frits Frankfort in actie als oude meester in een wedstrijd RC Hilversum – RC ’t Gooi op 5 februari 1974

Frits was zo’n 40, 41 jaar, toen hij trainer werd van de A-selectie van de NRB. Dat heeft hij 2 jaar gedaan en toen werd het overgenomen door Gert van Rheenen. De 16-18 selectie werd toen de zorg van Frits. Na veel trainen werd de eerste buitenlandse trip naar Heidelberg (zeer sterk) winnend afgesloten. In 1970 werd hij weer trainer van het A-team en begon tevens de samenwerking met Denis Power. Om zich verder te bekwamen in de rugbysport volgde Frits diverse training/coaching cursussen in Engeland, Schotland en Wales, wat hem nu in de praktijk van zeer veel nut is. Momenteel is Frits Senior Coach (deze wordt door de NRB benoemd), docent trainerscursussen, examinator en lid van de selectiecommissie, samen met Denis Power en Theo Snijders. Tevens is hij nog commissielid opleidingen. Via Pim Ooms heeft hij 1 maal zwangere huismussen beziggehouden, maar dat nooit meer.

Frits Frankfort SingersLogo van de Frits Frankfort Singers

De trip met de Hilversumse Rugbyclub naar Hull weet Frits zich nog maar al te goed te herinneren. Vandaar dat de laatste trip georganiseerd moest worden onder de naam “Frits Frankfort Singers”, een geniale vondst van Aart Baartwijk, zodat men Engeland kon binnenkomen. Zelfs de ontbijttickets waren gesteld op naam van de “Frits Frankfort Singers” en het hotel was dan ook in de stellige overtuiging dat men met een zangkoor, maar dan wel een raar zangkoor, te maken had.

foto186De aanstormende jeugd in 1977, 16-18 sevens-team. Staand: Marcel Jacobs, Henk Rohaan, Jeroen Snijders Blok, Jan Rohaan. Geknield: Michiel Veldkamp, Mark Dekker, Ted Anema.

Op de vraag hoe Frits nu ‘t Gooi ziet moet hij eerlijk bekennen, dat wij momenteel een groep hebben waar in de toekomst veel mee te bereiken valt. Duidelijk is dat de jeugd een veel grotere inbreng heeft dan voorheen het geval was. Hij heeft ook vernomen, dat wij een zeer goed sociaal verzorgd jeugdwerkbeleid voeren. Het rendement komt echter pas over enige jaren goed tot zijn recht met spelers als Vincent Snijders Blok en Ton Jacobs. Ook selectiespelers als de gebroeders Rohaan, Jeroen Snijders Blok en Louk Slabbers zullen hun stempel op ’t Gooi gaan drukken.

Maar Rugby-Nederland is in feite nog te klein. Wij zullen moeten groeien naar 150 tot 200 clubs. Speltechnisch/tactisch en conditioneel liggen wij al een stuk hoger dan vroeger. Er is een duidelijke groei qua spelsterkte waarneembaar en dat is een gezonde zaak. Kijk maar naar de ereklasse met zijn verrassende uitslagen. Het zijn echt niet meer de drie clubs die de toon aangeven. Ook de promotieklasse komt steeds dichter bij de ereklasse te liggen. Er zal echter een reserveklasse aan toegevoegd moeten worden, waarin de tweede teams van de ereklasse zullen moeten gaan spelen. Je voorkomt hiermee, dat een tweede team de promotie kan tegengaan van een vereniging welke in deze promotieklasse speelt naar de ereklasse.

Rozenboom BussumVoormalig hotel café-restaurant De Rozenboom, Bussum

Frits heeft de beste herinneringen aan zijn Gooi-jaren, vooral de feesten in de Rozenboom en de Promers liggen bij hem nog vers in het geheugen. “Ach“, zegt hij, “er is in feite geen enkele club in Nederland die zulke grandioze feesten kon organiseren als ’t Gooi“. Frits is nu trainer van de jeugdteams 14-16 en 16-18 van Hilversum en begint een leuke ploeg op te bouwen. Over een jaar kan hij een zeer sterk team op de been brengen. En daar zal het van moeten komen. Erg belangrijk. Hij heeft ons eerste team aan het begin van het seizoen zien spelen en is tot de conclusie gekomen, dat er nu een team staat met spirit en veel goed, jong materiaal. Je moet ze echter wel hard maken.

1948-04 Geselecteerd schoolteamApril 1948, geselecteerd schoolteam; Frits Frankfort (20 jaar oud) 4e van links op de eerste rij.

“Rugby“, zegt Frits, “is een sport die mij van nature aantrok. Ik was vroeger dan ook een enorme gifkikker en had 12 bazen in een jaar, soms meer. Maar door het rugby ben ik enorm veranderd. Ik heb mij leren beheersen, wat me duidelijk van pas komt“. De spelverruwing neemt toe in de rugbysport. “Maar“, zegt Frits, “rugby is een harde sport, een lichamelijke contactsport, die op een faire manier kan worden gespeeld“. Aan schoppen en slaan heeft Frits een vreselijke hekel. Toch is hij ervan overtuigd, dat de Internationale Rugby Bond de zaken beter aanpakt dan de Internationale Voetbal Bond, door alleen al de spelregels te veranderen.

Om tot betere sportprestaties in het algemeen te komen zou Frits graag zien dat de gymleraren onderling elkaar attenderen op jonge talenten, in welke tak van sport dan ook, om dan deze verder te kunnen begeleiden op de manier zoals de Oostbloklanden dat doen, maar dan wel met alle vrijheden zoals wij ze hebben. De talenten signaleren en stimuleren zou een zeer goede zaak voor geheel sportbeoefenend Nederland zijn.

Bondscoach Frits Frankfort met zijn jongensBondscoach Frits Frankfort met “zijn jongens”, begin jaren ’80

Voor Frits ligt er echter nog een zeer grote taak te wachten bij de jeugd van Rugby Club Hilversum. Wij kunnen en willen niets anders zeggen dan: “Frits zeer veel succes en wij hopen nog vele malen tegen jouw jeugdteams te kunnen spelen. Hartelijk dank voor je komst naar de Poort“.

Zie ook:

Frits Frankfort als NRB-wedstrijdsecretaris (1956 e.v.)

De afsplitsing van RC Hilversum (1954)

 

Rugbypromotie in de jaren ’70

Herman-KuiphofHerman Kuiphof

Op Geschiedenis 24 een filmpje-uit-de-oude-doos gevonden, dat niet rechtstreeks met RC ‘t Gooi te maken heeft, maar wel met de Nederlandse rugbygeschiedenis. Het filmpje – onder de noemer: onbekende sporten – duurt ruim 16 minuten, waarvan de eerste 3 minuten zonder beeld: die kun je dus overslaan. Het filmpje biedt een paar bekende namen. Herman Kuiphof is de presentator en interviewer. Hans Brian – tegenwoordig sportverslaggever – geeft rugbytraining. En die divepassende scrumhalf: is dat niet Frits Frankfort..?  Jus van Doorn – later voorzitter van de Nederlandse Rugby Bond – wordt geïnterviewd als voorzitter van de Haagsche RC.

Jus vertelt onder meer over de toestand en de groei van het Nederlandse rugby, waarin in die tijd slechts zo’n 700 á 800 rugbyers actief waren. Te zien zijn beelden van de interland Nederland – België, gespeeld in Zeist, waarin o.a. Jus van Doorn zelf meespeelde. Uitslag: 8 – 3. En ook beelden van een wedstrijd van Zuid-Afrika tegen een Engels testteam, gespeeld in Bloemfontein. Het filmpje is uitgezonden door de VPRO op 30 mei 1964. Het tempo is voor hedendaagse ogen belachelijk laag, maar ook dat is geschiedenis. En waarom moet ik toch zo aan Jacobse en Van Es denken..? Kijk zelf maar!

Jus van Doorn reikt Van Broekhuizenbeker uit aan RCHNRB-voorzitter Jus van Doorn reikt de Van Broekhuizen beker uit aan RC Hilversum

RC ’t Gooi-speler Ton Steenwinkel was jarenlang met Jus van Doorn lid van het NRB-bestuur. Ton herinnert zich: “… dat de NRB in 1970 zo’n 18 clubs had en het bestuur in 1973 geld van het Ministerie van Cultuur Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM) kreeg. Ongeveer 18.000 gulden, losgepeuterd door Jus van Doorn, om de rugbysport in het Noorden en Oosten van het land te promoten. Ik trok met een filmprojector door het land, hield presentaties en vertoonde mijn films. Ook speelden we verscheidene “demonstratie wedstrijden” waarbij de gewenste spelers niet altijd kwamen opdraven. Ik herinner me minstens één wedstrijd waarin het Nederlands XV niet compleet was en de aanwezige rugbyspelers, zoals Tom Visser en ik, het oranje shirt aantrokken om vervolgens onze eerste wedstrijd voor het Nederlands team te spelen.

Belangrijker was, dat met de hulp van vele oud-studenten en natuurlijk Koos Kuiper – de befaamde kroegbaas uit Groningen – er vele nieuwe clubs werden opgericht, niet alleen in het noorden en oosten, maar ook in het zuiden van Nederland. Toen Jus van Doorn en ik in 1981 stopten als bestuurlid, was de NRB wel gegroeid van 18 naar ongeveer 105 clubs! Helaas hebben niet alle clubs het overleefd. Nu we het over overleven hebben; de “derde helft” van de wedstrijden Haagsche Rugby Club en Rugby Club ’t Gooi duurde altijd minstens tweemaal zo lang als de wedstrijd zelf. Je mocht blij zijn als je zondagavond weer om 11.00 uur thuis was. Van alcoholvrije drankjes hadden wij nog niet gehoord!

Foto_van_Doorn,_van_Dalen,_Steenwinkel-1981_Golden_Oldies_ToenooiWalter van Dalen (AAC), Ton Steenwinkel (RC ’t Gooi) en Jus van Doorn (HRC) als Witte Raven in Californië in 1981

Natuurlijk speelden de NRB-bestuurleden toen nog elke week en in juni 1981 namen Walter van Dalen, Jus van Doorn en ik met de Witte Raven deel aan het tweede Golden Oldies Rugby Festival in Long Beach, California, USA. We hebben daar op waardige wijze met 17 spelers het Nederlandse rugby vertegenwoordigd. Ofschoon wij het veelvuldig geprobeerd hebben, waren we toch niet echt enthousiast over het Amerikaanse bier, als je het bier kunt noemen! Dan gelukkig maar weer een mooi Nederlands biertje in ons Naardense clubhuis.

De schuld van dit alles heeft Hans Plat. Die meende zo nodig een rugbywedstrijd tussen de Scholengemeenschap Godelinde en het Vitus College te moeten organiseren. Daardoor heeft hij mensen zoals ik weten te ronselen! 46 Jaar later ben ik nog steeds verknocht aan de rugbysport en aan Rugby Club ’t Gooi… Bedankt hoor Hans!!”.

Ga ook naar:

Een “geheime” buitenlandse competitiewedstrijd (ca. 1972), door Ton Steenwinkel

De oostelijkste club van Nederland (1963)

Bouwen aan de toekomst (1982)

Kleedgebouw

In 2013 bouwt RC ‘t Gooi een nieuw kleedgebouw, worden de beide speelvelden van een nieuwe bovenlaag inclusief drainage voorzien en wordt het clubhuis verbouwd. Niet omdat we dat zo leuk vinden, maar omdat het nodig is om de club in de komende jaren voldoende ruimte te geven om te kunnen doorgroeien. Dat was ook ruim 30 jaar geleden het geval. Toen zaten we in de Utrechtse Poort en wilden we uitgroeien tot een club, waar vooral de jeugd veel meer groeiruimte had, dan het geliefde clubhuis in de Naardense vesting ons kon bieden. Over de bouwperikelen van toen.

Scrum juli 1982-03

Op 28 november 1981 vond er een buitengewone algemene ledenvergadering plaats over de nieuwbouw. Ruim anderhalf jaar eerder was er ook al een BALV aan dit onderwerp gewijd, waarin was beloofd, dat er opnieuw een ledenvergadering zou  komen, als de nodige vergunningen en financiën verkregen zouden zijn. Het voorstel om het bestuur te machtigen tot een uitgave van maximaal 350.000 gulden, waarbij een maximale schuld zou worden aangegaan van 75.000 gulden renteloos voorschot van de gemeente Naarden en een mogelijke lening van 25.000 gulden voor calamiteiten werd met algemene stemmen aanvaard. Zelfwerkzaamheid door de Gooileden zou een belangrijke rol moeten gaan spelen om de plannen mogelijk te maken.

1981-12-07 Start bouw clubhuis

Op 6 december 1981 zetten drie oud-bestuursleden, Dick Bouwman, Dolf Ubaghs en Jan Eijckelhof,  de eerste spades in de grond voor de bouwput van het nieuwe clubhuis: de bouwactiviteiten waren begonnen. In de Scrum van maart wordt de stand van zaken per 10 maart 1982 weergegeven; daaruit twee fragmenten:

Scrum maart 1982-01

Scrum maart 1982-02

Ook in de mei-Scrum weer een verhaal over de stand van de bouwactiviteiten:

Scrum mei 1982-01

De Scrum van juli 1982 was gehuld in een speciaal blauw jasje, gewijd aan het de financiering van de inrichting van het nieuwe clubhuis, waarvoor 30.000 gulden nodig was.

Scrum juli 1982-01

De leden werden opgeroepen geld hiervoor te schenken of aan de club te lenen door een of meer obligaties aan te schaffen.

Scrum juli 1982-02

In het voorwoord van de juli-Scrum schreef voorzitter Hans Grader onder meer:

Scrum juli 1982-04

In De Scrum van september 1982 stak Hans Grader z’n opwinding en ontroering over het nieuwe clubhuis niet onder stoelen of banken.

Scrum september 1982-01

In het voorwoord van de oktober-Scrum meldde de voorzitter:

Scrum oktober 1982-01

In december 1982 schreef de voorzitter in De Scrum:

Scrum december 1982-01

In de Gooi en Eemlander stond  het volgende verhaal over het afscheid van de oude en de officieuze inwijding van de nieuwe Poort op 11 december 1982.

1982-12-13 Officieuze ingebruikname vd Poort op 11 dec 1982

Op 26 februari 1983 werd de bouw van het nieuwe clubhuis afgerond met de officiële opening door burgemeester Kastein, gecombineerd met de receptie voor het 50-jarig bestaan van RC ‘t Gooi.1983-02-28 G+E Opening Poort op 26 feb 1983 deel 1

Op de krantenfoto’s met de gravende oud-bestuurders en bij de officiële opening van het nieuwe clubhuis staan kleine mannetjes duidelijk in beeld. Het zijn respectievelijk Joakim en Jerker Grader. Wat zijn ze groot geworden hè?

Een “geheime” buitenlandse competitiewedstrijd (ca. 1972), door Ton Steenwinkel

Mannen met jasje-dasje, een serieus gezicht, een mooie, officiële titel en alom erkende verdiensten  hebben vaak ook een heel andere kant. Zo ook oud-bondsvoorzitter en Gooi-speler Ton Steenwinkel. Hij deed de volgende bekentenis.

Diner Nederland-MarokkoToenmalig bondsvoorzitter Ton Steenwinkel bij een toespraak bij het diner na de interland Nederland – Marokko. Richard Majoor – later trainer van RC ’t Gooi – kijkt ons aan.

Nu de legpenning van de Gemeente Naarden binnen is, kan één van de best gekoesterde geheimen in het Nederlandse Rugby gelucht worden. Nadat Louis van Keller mij in een moment van absolute nuchterheid de taak van wedstrijdsecretaris had aangepraat – het geheel speelt zich zo’n 41 jaar geleden af denk ik – werd ik op de maandagavond benaderd door het Bussumse reisbureau PRIMAIR. Zij hadden teveel plaatsen geboekt in een vliegtuig voor een weekendje Dublin, Ierland. Of wij geen zin hadden in een vliegreis met 2 overnachtingen voor Hfl. 100, in Dublin. Kleine bijkomstigheid voor ons was, dat er voor de zondag een competitiewedstrijd tegen Te Werve (Shell) gepland stond.

Lansdowne-Road-Stadium-DublinLansdowne Road stadion

Een vloedgolf aan telefoontjes – niks email, mobiele telefoons of social media – had tot gevolg, dat we met twee complete teams naar Dublin vertrokken. In het vliegtuig zaten verder vissers en jagers die ook een weekendje naar Ierland gingen. Te Werve had via Shell geregeld, dat we op het tweede veld van het Nationale Rugby Stadion van Ierland, Lansdowne Road, mochten spelen onder leiding van een Ierse scheidsrechter. Geen spelerskaarten of dopingcontrole, maar wel een spannende, zenuwslopende wedstrijd, waarbij niet alle krachten gegeven werden, want er was natuurlijk ook een lange derde helft gepland!

De wedstrijd eindigde zeer verdiend in een gelijk spel; de formulieren werden ingevuld, waarbij we niet vermeld hebben dat we in Dublin gespeeld hebben en de Rugby Bond wist dus niet beter, dan dat de wedstrijd op vaderlandse bodem gespeeld was. Het formulier heb ik natuurlijk pas in Nederland op de bus gedaan! Op zondag heeft een mix van ’t Gooi en Te Werve tegen het zoveelste team van Lansdowne, top club dus wel, gespeeld. Naar ik me meen te herinneren, zo’n 5-10 minuten op het veld in het nationale stadion. De wedstrijd ging helaas nipt verloren ondanks zoveel Nederlands talent!

Gooi-NFCDerderijer Ton Steenwinkel met ’t Gooi in actie tegen NFC

Terug naar de derde helft, die zich voornamelijk afspeelde in het clubhuis van Lansdowne, een “grote villa” in de hoek van het stadion, waar er ’s avonds muziek was en wij een culturele uitwisseling met de vrouwelijk aanwezigen georganiseerd hebben, die vergeefs op hun Ierse vriendjes stonden te wachten. De vriendjes waren toen nog, alleen, aan het “indrinken”. Wij hebben hun vriendinnetjes alles wat ze over Nederland wilden weten verteld!

De terugvlucht liep een kwartiertje vertraging op, omdat de ruime aanschaf van de taxfree drankjes, zoals Jameson en Paddy’s, meer tijd nodig had, dan de piloot eigenlijk wilde. Geduld is, ook voor een piloot, een schone zaak. In het vliegtuig stelden we vast, dat de vissers gevist, de jagers gejaagd en de rugbyers gerugbyd hadden. Niet alle gekochte flessen drank hebben overigens Schiphol gehaald. Wij wel!

Dublin-Bombing-1974Schade na een IRA-bomaanslag in Dublin in 1974

Een week later keek ik TV en zag hoe de IRA in Dublin een bom in een hotel had laten ontploffen; gelukkig geen doden of gewonden, maar het hotel moest wel afgebroken worden! Ik kon nog net zien dat het dat hotel was waar wij een week tevoren (wel zeer kort hoor!) overnacht hadden. Ik ben blij dat ik weer goed kan slapen nu dit goed bewaarde geheim – de enige Nederlandse competitiewedstrijd die ooit in het buitenland gespeeld is – eindelijk, na ongeveer 41 jaar, in de openbaarheid is gekomen.

Stadion Lansdowne Road werd in 2007 afgebroken en in 2010 vervangen door het Aviva stadion.

De paden op (2013)

IMG_6669

“Of-ie gek geworden was?” en of ‘t echt geen grap was? Dat waren reacties die Jack Heer te horen kreeg op zijn idee om met een aantal oud-rugbyers met enige regelmaat een uurtje of zo te gaan wandelen. Nou had hij het er wel een beetje naar gemaakt, hij schreef namelijk: met ingang van 1 april ga ik mijn leven omgooien (of zoiets), en dat is natuurlijk wél een verdachte datum.

IMG_6667

“Het schijnt goed voor je conditie te zijn“ was z’n argument “en nog gezellig ook”. Dat gaf de doorslag. Bij de eerste expeditie, begin april, vertrokken er zeven helden vanaf het clubhuis voor een rondje om de vesting. In vroeger jaren een rondje, dat als de toestand van het veld trainen niet toeliet, hollend in het donker als trainingsrondje werd afgelegd. Nu bij daglicht en in een iets bedaagder tempo dan voorheen.

IMG_6673

‘t Ging langs voormalig clubhuis de Utrechtse Poort, de Promerskazerne en de kinderboerderij en vervolgens om de vesting heen weer terug naar het clubhuis. Daar werd nagepraat met koffie en gebak. Dat ’t naar meer smaakte blijkt, want inmiddels is de wandelclub er al weer enkele malen op uit geweest in de omgeving van Naarden. Binnenkort staat de eerste wandeling in “vreemde” omgeving op het programma: in Hilversum.

IMG_6696

Wat dit met ’t lustrum van RC ’t Gooi te maken heeft? Ga maar na: de zeven wandelaars dragen met elkaar zo’n 250 á 300 jaar betrokkenheid bij de club met zich mee….

Zie ook de foto’s en het filmpje over dit zelfde onderwerp!

 

Pa Büchner, een “vergeten” erelid? (jaren ’40/’50)

A. ("Pa") Büchner, trainer en coach 1944-1962Aquarel van Pa Büchner

In 1988 ondernam oud-Gooispeler Jaap van den Berge een actie voor erkenning van de verdiensten van de heer Adolf Büchner, de vader van de oud-Gooiers Werner en Dieter Büchner. BApril 1998, Ge Meerman, Jaap vd Berge, Louis Kehrer, Rien Termeulenij zijn bezoeken aan de lustrum-reünies in het nieuwe clubhuis in 1983 en 1988 was het Jaap opgevallen, dat er geen aandacht aan deze opmerkelijke figuur uit de Gooi-historie besteed werd. Zijn actie leidde er onder meer toe, dat Adolf Büchner in 1989 postuum tot erelid van RC ’t Gooi benoemd werd. Wie was eigenlijk deze heer Büchner, die niet alleen door zijn zoons “pa” werd genoemd?

Jaap van den Berge (rechts) met Gé Meerman bij de lustrumviering 1998

Zo’n 25 jaar eerder stond er in de De Scrum van 28 augustus 1963 een in memoriam voor Adolf Büchner met als titel “Terugblik”, dat een aardig inzicht biedt in de persoon Pa Büchner. De datum van zijn overlijden wordt niet genoemd. Schrijver: die zelfde Jaap van den Berge.

IM Pa Buchner-01

00 teamfoto-01

RC ’t Gooi-teamfoto uit ca. 1952 met o.a. Dieter Büchner (staand, 3e van links) en Werner Büchner (vooraan, met bal)

IM Pa Buchner-02

1943 kaartje leggen bij fam BuchnerKaartje leggen bij de fam. Büchner, ca. 1943, Theo Terlingen, Joop Dooyer (beiden geen rugbyer), Bob Lenderink, Dieter Büchner, Tonny de Lange (geen rugbyer)

IM Pa Buchner-03

1948-04 Geselecteerd schoolteamTeam van Bussumse middelbare scholieren, dat in april 1948 tegen een schoolteam uit Liverpool speelde. Geknield: ?, Werner Buchner, Bob Lenderink, Frits Frankfort, ?, ?

IM Pa Buchner-04

1945-12-23 Ned-Belgie teamsDe eerste naoorlogse Nederland – België op 23 december 1945 op Sportpark Zuid in Bussum. Links met bloemen bondsbestuurder (en Gooier) Kees Meeuwis, rechts met alpinopet scheidsrechter Paul Béchet. De Belgen dragen vesten.

IM Pa Buchner-05

1948-02-07 bal masque midden pa BuchnerBal masqué, 7 februari 1948, ?, hr. Von Stein (schilder), Dieter Büchner, pa Büchner, mw. Büchner, Werner Büchner, ?

IM Pa Buchner-06

1962-12-16 Hannover Victoria-01Bezoek van Victoria Hannover met Gooi-bestuur aan stadhuis Naarden eind 1962

IM Pa Buchner-07

Bob Lenderink met Pien-03 en pa BuchnerPa Büchner met pijp bij het bal masqué 7 februari 1948 

Ook buiten RC ’t Gooi bleef Pa Büchner niet onopgemerkt; zo zei Toon Bogers, oud-speler van AAC en erelid van de NRB, in de lustrum-Scrum van 2003 over de jaren kort na de oorlog: “In die tijd was pa Büchner, de vader van Werner en Dieter, coach en wel een zeer bijzondere. Vooral ten aanzien van zijn terminologie, hij was van Duitse komaf en hij hanteerde langs de lijn de Duitse termen, zo brulde hij “unter die Billen”, wanneer hij vond dat de scrum niet laag genoeg inkwam, de line-out was “die Gasse” en de scrum “Gedrängel”, opmerkelijk was, dat niemand daar aanstoot aan nam en dat vlak na de oorlog”.

Een markante man dus, die het verdiende om erelid te zijn. Wel opmerkelijk, dat hij in 1989 postuum tot erelid werd benoemd, terwijl hij dat blijkens het in memoriam van Jaap van den Berge uit 1963 al was. Blijkbaar dus een “vergeten” erelid, niet alleen door de club, maar ook door Jaap van den Berge.

Zie ook ‘De eerste interland na de oorlog’.

Café-restaurant Prinses Margriet (jaren ’50)

 

1963 advertentie Prinses Margriet in ScrumAdvertentie van café-restaurant Prinses Margriet in De Scrum in de jaren ’60

In Bussums Nieuws van 2 maart 2011 stond een berichtje over lezer Jan Schippers, die  45 jaar geleden rijexamen deed vanuit café-restaurant Prinses Margriet op de hoek Brediusweg / Vossiuslaan: “Het CBR nam destijds in een rokerig bovenzaaltje van Prinses Margriet de theorie-examens af. En bij dit ietwat morsige café-restaurant vertrokken ook de examenkandidaten met hun lesauto’s, om er blij of in-verdrietig weer terug te keren“.

R-28Het voormalige Bussumse café-restaurant Prinses Margriet op de hoek van de Brediusweg en de Vossiuslaan

Maar Prinses Margriet was ook jarenlang de plaats van samenkomst van RC ‘t Gooi vóór de uitwedstrijden en na de thuiswedstrijden. We hebben het dan vooral over de periode tot eind 1961, toen de Utrechtse Poort in de Naardense vesting ons clubhuis werd. Maar ook daarna werd wel bij Prinses Margriet verzameld. We vroegen enkele oud-spelers naar hun herinneren aan het voormalige café-restaurant. Joop Meijer weet nog, dat de familie Plat een eindje verder aan de Brediusweg woonde en met vier rugbyende zonen wilde het nog wel eens druk worden in huize Plat. Prinses Margriet diende dan als het verlengstuk van de huiskamer van de familie Plat. Hans van den Bovenkamp mocht in het begin nog niet met z’n vader Joop mee naar Prinses Margriet vanwege z’n jeugdige leeftijd, het bier en de rugbysongs. Maar dat is later allemaal goed gekomen… Sicco Scheltema herinnert zich, dat het prima ging, als je er met een klein groepje kwam, maar als we met de tegenstanders kwamen konden ze het eigenlijk niet aan en al helemaal niet als het om een groep dorstige Engelsen ging. We gingen dan naar het bovenkamertje en als je dan met je zes biertjes boven kwam waren ze onderweg “verdampt”.

CA-31AHet interieur van het bovenzaaltje van Prinses Margriet

In het bovenzaaltje hadden de rijexaminatoren elk een eigen tafeltje. Op de bordjes zijn de namen te onderscheiden van Lette en Krayenbrink. Het winterlandschap op de achterwand werd in 1945 geschilderd door de bekende Bussumse kunstenaar Jan Verhoeven. Café-restaurant Prinses Margriet stond op de plaats waar nu de ABN Amro Bank staat. Het was niet alleen de oproepplaats voor rijexamens, maar ook een bekend biljartcafé, met drie Wilhelmina-biljarts, waarvan één officieel wedstrijdbiljart. Na een lange tijd van leegstand brandde het op 4 juli 1979 geheel af, vermoedelijk door spelende kinderen.

CA-33AOok voor biljarters

 1963-12-02 Scrum Feest in Prinses MargrietAankondiging van rugbyfeest in Prinses Margriet in De Scrum van 2 december 1963

 CA-34AHet interieur van Prinses Margriet

De foto’s bij dit artikel zijn afkomstig uit de Collectie M.J.M. Heyne Bussum (www.beeldvanbussum.nl), waarvoor hartelijk dank!

 

Weg van Bussum (1956/1957)

In 1943 of 1944 – er zijn geen archiefstukken van, dus precies weten we het niet – moest RC ’t Gooi het terrein bij de Bussumse watertoren verlaten in opdracht van de Duitse bezetter. Volgens ons jubileumboek uit 1983 ging er in maart 1944 een schrijven de deur uit naar alle leden, oud-leden en belangstellenden, waarin o.a. werd aangekondigd, dat RC ’t Gooi voortaan op het Bussumse Sportpark Zuid zou gaan spelen. In een besluit van de Bussumsche Algemeene Sportstichting werd het goede nieuws bevestigd. De verhuur zou op 1 mei 1944 ingaan.

1944-05-01 besluit verhuur Sportpark Zuid

Toon Bogers, oud-speler van AAC en erelid van de NRB, zegt in de lustrum-Scrum van 2003 over Sportpark Zuid: “Het Gooi had een zeer bijzonder veld, het was voordien gebruikt voor de hippische sport; maar het veld was verschrikkelijk slecht, met grote kale plekken en kuilen en hinderlijke graspollen. Maar niemand die dat deerde, want behalve de prachtige tribune die ze hadden waren er ook warme douches en dat was een niet te verwaarlozen punt”. De rugbyers hadden het best naar hun zin, ondanks het slechte veld.

2 april (2e Paasdag) 1956. RC 't Gooi vs Old Lutonians op Sportpark Zuid Bussum

Op 2 april 1956 (2e Paasdag) speelde RC ’t Gooi tegen Old Lutonians op Sportpark Zuid in Bussum

Twaalf jaar later zag het er minder florissant uit. Je zou de situatie kunnen typeren als goal displacement: het verschijnsel, dat het middel belangrijker wordt dan het doel. Zoiets was er aan de hand, toen op 20 juli 1956 de gemeente Bussum in een brief aan RC ’t Gooi schreef: “dat wij tot ons leedwezen geen speelgelegenheid ter beschikking van uw vereniging kunnen stellen”. Als reden werd aangevoerd: “de overweging, dat de pas gelegde nieuwe grasmat in sterke mate behoort te worden ontzien en dus met grote voorzichtigheid behoort te worden bespeeld”. Dus: liever een prachtig sportveld, dan sporters die er gebruik van maken. Een merkwaardige afweging.

Maar RC ’t Gooi zat er maar mee. De club moest weg van Sportpark Zuid en de gemeente Bussum kon – of wilde – geen enkel ander veld beschikbaar stellen. Het jubileumboek uit 1983 meldt hier het volgende over.

78 bovenaan

In november 1956 worden de afspraken tussen RC ’t Gooi en Chefana schriftelijk bevestigd, waarna er gerugbyd kan worden.

79 bovenaan

In maart 1957 probeert het RC ’t Gooi-bestuur nog eens een veld toegewezen te krijgen bij de wethouder van Sportzaken van de gemeente Bussum, maar weer zonder resultaat. Er wordt vervolgens aan de gemeente Naarden gevraagd of ze bereid is onderdak te verlenen aan de dakloze club en dat is ze.

1957-04-25 brf gem Naarden over sportveld

Blij met deze kans neemt de club zich voor de proeftijd goed door te komen, z’n beste beentje voor te zetten en een goede eerste indruk op de gemeente Naarden te maken. De contributie wordt verhoogd in verband met de te verwachten hogere kosten. Op 10 september 1957 stuurt de gemeente een officiële definitieve toezegging. Voor de opening van het nieuwe sportcomplex aan de Amersfoortsestraatweg op 14 september 1957 worden we ook uitgenodigd. De Naardense periode van RC ’t Gooi breekt aan.

1957-09-10 brf gem Naarden betr huur sportveld

85 bovenaan

In de ledenvergadering besluit RC ’t Gooi ook officieel haar zetel van Bussum naar Naarden te verplaatsen, waarvan onderstaand krantenbericht kond doet.

1957 krantenbericht verplaatsing zetel naar Naarden

Daarmee wordt een streep gezet onder de Bussumse jaren van de club en beginnen de Naardense jaren, die tot op de dag van vandaag voortduren. Zesenvijftig jaar is RC ’t Gooi inmiddels geworteld in Naardense bodem en dat is een goed gevoel.