Een club van verzamelaars? Door Ton Steenwinkel.

1978-11 Ouderavond-03Ook de oude Utrechtse Poort was goed voorzien van her en der verzamelde snuisterijen

Kijk maar eens even rond in het mooie RC ’t Gooi clubhuis en aan de muur vind je allerlei spannende dingen, die in de loop van de tijd verzameld of gevonden zijn. Hierbij een paar herinneringen aan deze verzamelwoede, die wellicht interessant zijn. Maar niet alle ooit  verzamelde objecten zijn nu nog in het clubhuis te bewonderen. Welke niet leest je hier.

Adelborsten vaandel sabel

Soms was er een lange reis naar Den Helder noodzakelijk om een potje rugby te kunnen spelen, maar de gebruikelijke winst op de Adelborsten maakte veel goed. Niet alles natuurlijk. De officieren in spé kregen na verloop van tijd een prachtige sabel, waar ze reuze trots op waren. Maar die sabel moest ook altijd gedragen worden. Een stevige pot rugby, gepaard aan een stevig biertje – peren in het marinejargon – en een zeer behendige en snelle Gooispeler leidden ertoe, dat de sabel van eigenaar verwisselde en dat ’t Gooi in het bezit kwam van een zeer fraaie sabel. Iets dat we eigenlijk altijd al hadden willen hebben!

adelborsten schip4

De commandant van het KIM – geen familie van de Koreaanse Kims – dreigde de vloot over het IJsselmeer naar Naarden te sturen. Maar gelukkig stond er geen wind en kon de Marine niet naar Naarden zeilen. De belofte, dat de Adelborsten de sabel bij de wedstrijd in Naarden op zouden kunnen halen tegen een kleine compensatie van een vat bier, viel niet in goede aarde. Marinevolk heeft toch al niet zoveel met aarde. Enfin, de sabel is maar teruggegeven.

Wat bij een volgende wedstrijd in Den Helder de bijzondere aandacht van de verzamelaars trok was de appèlklok of -bel, waarmee de Adelborsten ’s morgens op het appèl werden geroepen. adelborsten klokMet vereende krachten werd de zware klok in de auto gesjouwd en naar Naarden vervoerd. Pas bij het eerstvolgende appèl werd, toen men de klok wilde luiden, vastgesteld dat deze verdwenen was! Het Ministerie van Defensie meende persoonlijk te moeten ingrijpen in deze zaak van het ontvreemden van rijkseigendommen, waarbij weer niet begrepen werd dat we de klok alleen maar een paar jaar in bruikleen wilden! Enfin, om een lang verhaal kort de maken, de klok moest terug en onze conclusie was, dat het Ministerie van Defensie, in het bijzonder het KIM, blijkbaar niet in staat was zijn eigen spullen te verdedigen! Zoiets geeft je te denken!

kasteel NijenrodeOm de nieuwe eerstejaars in te wijden in de mooie rugbysport werd er voor de start van elk seizoen een wedstrijd op Nijenrode tegen ’t Gooi gespeeld. Er waren daarbij altijd 3 hoogtepunten. Het eerste was, met hoeveel we dit jaar weer zouden winnen. Het tweede, of de eerstejaars in de rust en na de wedstrijd wel mooi de gaten in het veld weer plat zouden trappen. En het derde en meest belangrijke was: het meenemen van de pindabak, die op de bar in de kelder stond.

Nijenrode kelderbar2Zo ziet de Nijenrode-kelderbar er tegenwoordig uit: geen pindabak te bekennen…

Na wederom een forse zege en een weer plat veld gingen we snel naar de bar in de kelder. Daar werden wij geconfronteerd met het feit, dat de pindabak nu aan een ketting lag en dat naast de pindabak een grote en sterk uitziende Nijenrodiaan stond. Met deze persoon was niet te praten en hij wilde ook geen bier van ons aannemen! Ongehoord! Rijp beraad volgde, het plan werd besproken en vervolgens tot uitvoer gebracht. Plotseling ging het licht in de kelderbar uit. De kin van de bewakende jongeling kwam in contact met een vuist van een Gooier, hetgeen duidelijk te horen was door de klap op de kaak en de kreet van de persoon wiens kaak het was. De pindabak werd bevrijd van zijn ketting en de bak werd in een vliegende sprint in het donker de trap op gedragen en vervolgens in een met ronkende motor klaarstaande auto geplaatst met bestemming Naarden. Uiteraard moesten wij de pindabak bij de wedstrijd tegen Nijenrode in Naarden teruggeven, hetgeen gebeurd is.

poort NijenrodeOns was ook opgevallen, dat er voor de brug van het poortgebouw van kasteel Nijenrode een tweetal fraaie leeuwen de wacht hield. Laat de leeuw nu toevallig ook het symbool van Rugbyclub ’t Gooi zijn! Een beetje eerste rij speler is ook voor een leeuw niet bang en het bleek na enig wroeten en draaien, dat een van de leeuwen best naar Naarden wilde komen, hetgeen dan ook geschiede. Ook dit aandenken moesten wij weer teruggeven!

gebouw universiteit utrecht2De Utrechtse universiteit werd ongeveer in 1636 opgericht en ruim 340 jaar later speelden we regelmatig tegen USRC. De derde helft vond niet plaats in de sociëteit, maar in de gebouwen van de Universiteit, omdat vrouwen niet toegelaten werden in de sociëteit, zijnde de normale drinklocatie. Er was bier voor de heren en sherry voor de dames en er bleek een fraaie expositie van zeer oude vaandels te zijn, die men van achter glas kon bewonderen. De Oude Poort was nogal kaal en we vonden opeens, dat De Poort best met een mooi vaandel opgefleurd kon worden.

vaandel uni utrecht.bmpVitrine ongemerkt geopend, vaandel opgerold, was per slot van rekening minstens 200 jaar oud en de stof was nog lang niet vergaan! Mee naar ’t Gooi. Op maandagmorgen 9.04 uur kreeg ik en telefoontje van het bondsbureau van de Nederlandse Rugby Bond. Of ik iets wist van “het vaandel”? Als ervaren eerste rij speler, die heel onschuldig kon kijken als de scheids hem net niet op heterdaad heeft kunnen betrappen bij het uitdelen van een corrigerend tikje, zei ik dat ik niets van deze zaak wist, maar wel eens even zou navragen. Je voelt het al aankomen: het vaandel was van onschatbare historische waarde en ging weer terug naar Utrecht!

Pet Britse stationschef

Een andere keer zal ik jullie informeren hoe het kwam, dat de pet van de stationschef op het treinstation van Bromley South in handen kwam van een Gooispeler en dat wij ook dit kleinood terug moesten geven! Ofschoon al deze gebeurtenissen strafrechtelijk al verjaard zijn, meen ik toch de namen van de betrokkenen niet bekend te moeten maken. Overigens: die namen zijn vastgelegd in een document, dat in een verzegelde envelop zit, in de kluis bij de notaris.

1368377525_8600_jpgWellicht is het verzamelen van landskampioenschappen en zilveren legpenningen van gemeentes een betere zaak, maar een beetje nostalgie over de vroegere verzamelwoede kan geen kwaad!

Zie ook:

De Nijenrode connectie

RAF Brüggen (1965)

Bouwen aan de toekomst (1982)

Kleedgebouw

In 2013 bouwt RC ‘t Gooi een nieuw kleedgebouw, worden de beide speelvelden van een nieuwe bovenlaag inclusief drainage voorzien en wordt het clubhuis verbouwd. Niet omdat we dat zo leuk vinden, maar omdat het nodig is om de club in de komende jaren voldoende ruimte te geven om te kunnen doorgroeien. Dat was ook ruim 30 jaar geleden het geval. Toen zaten we in de Utrechtse Poort en wilden we uitgroeien tot een club, waar vooral de jeugd veel meer groeiruimte had, dan het geliefde clubhuis in de Naardense vesting ons kon bieden. Over de bouwperikelen van toen.

Scrum juli 1982-03

Op 28 november 1981 vond er een buitengewone algemene ledenvergadering plaats over de nieuwbouw. Ruim anderhalf jaar eerder was er ook al een BALV aan dit onderwerp gewijd, waarin was beloofd, dat er opnieuw een ledenvergadering zou  komen, als de nodige vergunningen en financiën verkregen zouden zijn. Het voorstel om het bestuur te machtigen tot een uitgave van maximaal 350.000 gulden, waarbij een maximale schuld zou worden aangegaan van 75.000 gulden renteloos voorschot van de gemeente Naarden en een mogelijke lening van 25.000 gulden voor calamiteiten werd met algemene stemmen aanvaard. Zelfwerkzaamheid door de Gooileden zou een belangrijke rol moeten gaan spelen om de plannen mogelijk te maken.

1981-12-07 Start bouw clubhuis

Op 6 december 1981 zetten drie oud-bestuursleden, Dick Bouwman, Dolf Ubaghs en Jan Eijckelhof,  de eerste spades in de grond voor de bouwput van het nieuwe clubhuis: de bouwactiviteiten waren begonnen. In de Scrum van maart wordt de stand van zaken per 10 maart 1982 weergegeven; daaruit twee fragmenten:

Scrum maart 1982-01

Scrum maart 1982-02

Ook in de mei-Scrum weer een verhaal over de stand van de bouwactiviteiten:

Scrum mei 1982-01

De Scrum van juli 1982 was gehuld in een speciaal blauw jasje, gewijd aan het de financiering van de inrichting van het nieuwe clubhuis, waarvoor 30.000 gulden nodig was.

Scrum juli 1982-01

De leden werden opgeroepen geld hiervoor te schenken of aan de club te lenen door een of meer obligaties aan te schaffen.

Scrum juli 1982-02

In het voorwoord van de juli-Scrum schreef voorzitter Hans Grader onder meer:

Scrum juli 1982-04

In De Scrum van september 1982 stak Hans Grader z’n opwinding en ontroering over het nieuwe clubhuis niet onder stoelen of banken.

Scrum september 1982-01

In het voorwoord van de oktober-Scrum meldde de voorzitter:

Scrum oktober 1982-01

In december 1982 schreef de voorzitter in De Scrum:

Scrum december 1982-01

In de Gooi en Eemlander stond  het volgende verhaal over het afscheid van de oude en de officieuze inwijding van de nieuwe Poort op 11 december 1982.

1982-12-13 Officieuze ingebruikname vd Poort op 11 dec 1982

Op 26 februari 1983 werd de bouw van het nieuwe clubhuis afgerond met de officiële opening door burgemeester Kastein, gecombineerd met de receptie voor het 50-jarig bestaan van RC ‘t Gooi.1983-02-28 G+E Opening Poort op 26 feb 1983 deel 1

Op de krantenfoto’s met de gravende oud-bestuurders en bij de officiële opening van het nieuwe clubhuis staan kleine mannetjes duidelijk in beeld. Het zijn respectievelijk Joakim en Jerker Grader. Wat zijn ze groot geworden hè?

De paden op (2013)

IMG_6669

“Of-ie gek geworden was?” en of ‘t echt geen grap was? Dat waren reacties die Jack Heer te horen kreeg op zijn idee om met een aantal oud-rugbyers met enige regelmaat een uurtje of zo te gaan wandelen. Nou had hij het er wel een beetje naar gemaakt, hij schreef namelijk: met ingang van 1 april ga ik mijn leven omgooien (of zoiets), en dat is natuurlijk wél een verdachte datum.

IMG_6667

“Het schijnt goed voor je conditie te zijn“ was z’n argument “en nog gezellig ook”. Dat gaf de doorslag. Bij de eerste expeditie, begin april, vertrokken er zeven helden vanaf het clubhuis voor een rondje om de vesting. In vroeger jaren een rondje, dat als de toestand van het veld trainen niet toeliet, hollend in het donker als trainingsrondje werd afgelegd. Nu bij daglicht en in een iets bedaagder tempo dan voorheen.

IMG_6673

‘t Ging langs voormalig clubhuis de Utrechtse Poort, de Promerskazerne en de kinderboerderij en vervolgens om de vesting heen weer terug naar het clubhuis. Daar werd nagepraat met koffie en gebak. Dat ’t naar meer smaakte blijkt, want inmiddels is de wandelclub er al weer enkele malen op uit geweest in de omgeving van Naarden. Binnenkort staat de eerste wandeling in “vreemde” omgeving op het programma: in Hilversum.

IMG_6696

Wat dit met ’t lustrum van RC ’t Gooi te maken heeft? Ga maar na: de zeven wandelaars dragen met elkaar zo’n 250 á 300 jaar betrokkenheid bij de club met zich mee….

Zie ook de foto’s en het filmpje over dit zelfde onderwerp!

 

Café-restaurant Prinses Margriet (jaren ’50)

 

1963 advertentie Prinses Margriet in ScrumAdvertentie van café-restaurant Prinses Margriet in De Scrum in de jaren ’60

In Bussums Nieuws van 2 maart 2011 stond een berichtje over lezer Jan Schippers, die  45 jaar geleden rijexamen deed vanuit café-restaurant Prinses Margriet op de hoek Brediusweg / Vossiuslaan: “Het CBR nam destijds in een rokerig bovenzaaltje van Prinses Margriet de theorie-examens af. En bij dit ietwat morsige café-restaurant vertrokken ook de examenkandidaten met hun lesauto’s, om er blij of in-verdrietig weer terug te keren“.

R-28Het voormalige Bussumse café-restaurant Prinses Margriet op de hoek van de Brediusweg en de Vossiuslaan

Maar Prinses Margriet was ook jarenlang de plaats van samenkomst van RC ‘t Gooi vóór de uitwedstrijden en na de thuiswedstrijden. We hebben het dan vooral over de periode tot eind 1961, toen de Utrechtse Poort in de Naardense vesting ons clubhuis werd. Maar ook daarna werd wel bij Prinses Margriet verzameld. We vroegen enkele oud-spelers naar hun herinneren aan het voormalige café-restaurant. Joop Meijer weet nog, dat de familie Plat een eindje verder aan de Brediusweg woonde en met vier rugbyende zonen wilde het nog wel eens druk worden in huize Plat. Prinses Margriet diende dan als het verlengstuk van de huiskamer van de familie Plat. Hans van den Bovenkamp mocht in het begin nog niet met z’n vader Joop mee naar Prinses Margriet vanwege z’n jeugdige leeftijd, het bier en de rugbysongs. Maar dat is later allemaal goed gekomen… Sicco Scheltema herinnert zich, dat het prima ging, als je er met een klein groepje kwam, maar als we met de tegenstanders kwamen konden ze het eigenlijk niet aan en al helemaal niet als het om een groep dorstige Engelsen ging. We gingen dan naar het bovenkamertje en als je dan met je zes biertjes boven kwam waren ze onderweg “verdampt”.

CA-31AHet interieur van het bovenzaaltje van Prinses Margriet

In het bovenzaaltje hadden de rijexaminatoren elk een eigen tafeltje. Op de bordjes zijn de namen te onderscheiden van Lette en Krayenbrink. Het winterlandschap op de achterwand werd in 1945 geschilderd door de bekende Bussumse kunstenaar Jan Verhoeven. Café-restaurant Prinses Margriet stond op de plaats waar nu de ABN Amro Bank staat. Het was niet alleen de oproepplaats voor rijexamens, maar ook een bekend biljartcafé, met drie Wilhelmina-biljarts, waarvan één officieel wedstrijdbiljart. Na een lange tijd van leegstand brandde het op 4 juli 1979 geheel af, vermoedelijk door spelende kinderen.

CA-33AOok voor biljarters

 1963-12-02 Scrum Feest in Prinses MargrietAankondiging van rugbyfeest in Prinses Margriet in De Scrum van 2 december 1963

 CA-34AHet interieur van Prinses Margriet

De foto’s bij dit artikel zijn afkomstig uit de Collectie M.J.M. Heyne Bussum (www.beeldvanbussum.nl), waarvoor hartelijk dank!

 

De Utrechtse Poort: geliefd gewelf voor holbewoners

IMG_0365De Utrechtse Poort (1877)

In augustus 1961 hing er belangrijk nieuws in de lucht: een eigen clublokaal, dat omschreven werd als “uniek, waarlijk grandioos en een kasteel”.

1961-1962 Utr Poort wordt clubhuis

1961, Bas HagemanBas Hageman in 1961, bij de ingebruikname van de Utrechtse Poort als RC ’t Gooi clubhuis

Het linkergedeelte van de Utrechtse Poort in de Naardense vesting is ruim 20 jaar het clubhuis van RC ’t Gooi geweest. In 1961 is de club erin getrokken, nadat bestuurslid Bas Hageman er veel tijd en energie in gestopt had om dit voor elkaar te krijgen. Van binnen is het een soort gewelf, waar de leden van de club zich erg op hun gemak voelden. Er zijn heel wat tegenstanders ontvangen en gedenkwaardige feesten gevierd en er werd eindeloos gepraat, moppen getapt, bier gedronken, gerookt, gepokerd en getoept. Gezelligheid troef dus. Echt iets voor holbewoners, wat veel mannen toch zijn. Maar ongeschikt voor het opvangen van jeugd.

29 oktober 1961 Feest in de Poort, Joop SimonsHet eerste feest in de Utrechtse Poort, in oktober 1961. Er was nog geen verwarming en zo te zien ook geen biertap. Bestuurslid Jaap Simons lacht ons toe

Er was nogal wat tegenstand, toen zo rond 1980 de plannen vorm begonnen te krijgen om een clubhuis nabij het rugbyveld te betrekken. Die plannen zijn toch doorgezet, omdat dat gunstig zou zijn voor de groei van de vereniging en met name van de jeugd. In 1982 hebben de leden van RC ’t Gooi hard gewerkt aan het nieuwe clubhuis; er werden zo’n 6.000 uur eigen werk in gestopt. In 1983 werd het clubhuis officieel geopend en werd er met weemoed afscheid genomen van wat ooit het gezelligste rugby-clubhuis van Nederland werd genoemd.

In de zon bij de Utrechtse PoortVoor de Utrechtse Poort in de zon

De Utrechtse Poort ligt aan de oostkant van de vesting Naarden en stamt uit 1877. Het gebouw verving een eerdere poort uit de 17e eeuw, die al van grote afstand zichtbaar was en zo een gemakkelijk doelwit vormde bij een eventuele aanval op de vesting. De poort ligt aan het Adriaan Dortsmanplein en het is een rijksmonument. Het is de enige nog overgebleven stadspoort in Naarden, sinds de Amsterdamse Poort werd afgebroken. De poort is gebouwd in baksteen met als versiering natuurstenen accenten, het stadswapen (dubbele adelaar), sculpturen die verwijzen naar de vestingbouw en een staande leeuw met zwaard en zeven pijlen (verwijzing naar de voormalige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden). Op de torentjes zijn plaquettes aangebracht van koning Willem III en zijn echtgenote Sophia. De gevel is een ontwerp van Jacobus van Lockhorst, die ook de gevel van de nabijgelegen Promerskazerne ontwierp.

Gooise Moordenaar via de Utrechtse PoortDe Gooise Moordenaar passeert de Utrechtse Poort

Op het bakstenen poortgebouw ligt een laag aarde van zo’n 2,5 m dikte. Daardoor ligt de bovenkant van de wal op de beide vleugels van de poort circa 8,5 m boven NAP, terwijl het middengedeelte van de poort tot zo’n 10 meter boven NAP komt. Links en rechts van de doorgang in het midden zijn ruimtes, die bestemd waren voor de militairen die de poort moesten bewaken. Het waren vooral wachtlokalen, maar in het rechtergedeelte waren ook twee cellen ondergebracht, bestemd voor eenzame opsluiting. De Gooise Stoomtram – alias de Gooise Moordenaar – reed jarenlang onder de Utrechtse Poort door. In het gewelf van de poort is nog steeds het roetspoor van de tram te zien. Op de hoeken van de doorgang zijn oude kanonnen ter bescherming ingegraven.

Utrechtse Poort schoonmakenDe bar in de oude Poort

De inrichting van ons voormalige clubhuis was redelijk sober. In het begin was er zelfs geen verwarming aanwezig en de wc’s waren koud en primitief. Rechts achterin was een kleine bar met barkrukken, naast een voorraadruimte. Links en rechts in de lengterichting van de ruimte waren tafeltjes met stoelen aangebracht, waarboven lampjes hingen. In mijn herinnering heb ik alleen maar aan de bar gezeten of gestaan en nooit aan die tafeltjes. Na RC ’t Gooi trok de Toneel Vereniging Naarden ToVeNaar in ons voormalige clubhuis. Tegenwoordig is de ruimte in gebruik als informatiecentrum over de Hollandse Waterlinie.

1978-11 Ouderavond-03Ouderavond in de Utrechtse Poort

De reden om 30 jaar geleden uit de Utrechtse Poort naar het nieuw gebouwde clubhuis te vertrekken – ledengroei, in het bijzonder bij de jeugd – heeft zich in de praktijk bewaarheid. Toen we vertrokken hadden we  twee seniorenteams en enkele jeugdleden en dertig jaar later barsten we met vier seniorenteams en een groeiende en bloeiende jeugdafdeling bijna uit het ooit zo ruime nieuwe clubhuis. De gezelligheid heeft niet onder de verhuizing geleden, moeten zelfs de grootste tegenstanders van het vertrek uit de Utrechtse Poort toegeven.

1982 Consumptiekaart oude PoortConsumptiekaart

Nieuwe kleedruimtes, verbouwing van het clubhuis en een tweede veld zijn de stappen die in 2013 moeten leiden naar een voorspoedige ontwikkeling van RC ’t Gooi in de komende jaren. En ook nu zijn er weer voor- en tegenstanders.

 

Nooit aangekomen, door Hans Walscheid van Dijk

Nijenrode met ophaalbrugKasteel Nijenrode op een oude ansichtkaart

In september 1963, vier maanden na de 6e lustrumviering van onze club, werd ik lid, na daarvoor bij Nijenrode te hebben gespeeld. Ik woonde in Utrecht en daar was nog geen rugbyclub. Louis van Keller heeft mij overgehaald om in Naarden te komen spelen. Ik had een scooter, dus vervoer was geen probleem. Trainen ging in het begin niet, want ik zat in dienst in Maastricht. Toen ik in Ermelo terecht kwam ging ik trainen.

r-dauphine58Een Renault Dauphine

Mijn scooter werd omgeruild tegen een tweedehands Renault Dauphine. In de zomer van 1964 had ik een leuk meisje gezien bij Van Dijk in Loosdrecht (toen een begrip), dat een vriendin bleek van de vriendin van mijn beste vriend. Toen we eind december met z’n drieën wilden uitgaan, herinnerde ik mij die vriendin en vroeg of ze haar wilden vragen mee te gaan. Dat was OK. We gingen de meisjes ophalen en het eerste wat ik zag toen de “onbekende” de trap afkwam was een ingepakte knie (gevallen tijdens het schaatsen). Daarna kwam de rest van het vrouwelijk schoon, maar dat was niet het meisje dat ik in gedachten had….

We zijn die avond toch nog op de dansvloer terechtgekomen, mijn vriend en z’n vriendin uit het oog verloren en geëindigd in een lang gesprek op de achterbank van mijn Renault. Nu had ik in Harderwijk, waar ik inmiddels gelegerd was, een meisje uit Eindhoven ontmoet, dat ik had uitgenodigd mee te gaan naar het nieuwjaarsfeest van de rugbyclub. Ik wilde nu echter liever met mijn nieuwe vriendin gaan, dus zo geschiedde. Deze nieuwjaarsfeestjes werden altijd druk bezocht. Om half een pikte ik haar op, na met haar moeder kennisgemaakt te hebben, zo ging dat nog in die tijd.

Op weg naar Naarden begon de Renault te roken en in Hilversum, waar nu het Mediapark is gevestigd, begaf de Renault het helemaal. Wat te doen? Mobiele telefoons bestonden nog niet. Ik besloot om de huizen in de buurt langs te lopen om te kijken of nog ergens licht brandde. Dat was gelukkig zo en de bewoners waren zo vriendelijk om mij naar huis te laten bellen. Mijn ouders waren nog op en mijn vader wilde mij wel ophalen. Kleumend wachtten wij mijn vader op.

Hans en Carla Walscheid van Dijk, 10 april 1965Hans en Carla in 1965

Ik had niet gezegd dat ik een vriendin bij me had, dus dat was een verrassing voor mijn vader, maar hij had niet gezegd dat mijn moeder en mijn broer ook mee zouden komen en dat was weer een verrassing voor mij! Dit werd de eerste kennismaking met mijn familie van mijn vriendin Carla, die later mijn vrouw zou worden. In Naarden zijn we die nacht nooit aangekomen,  maar we zijn in de jaren daarna nog geregeld naar de nieuwjaarsfeestjes in de “echte” Poort in de vesting gegaan, totdat een paar jaar later alcoholcontroles werden ingevoerd. Dat betekende het einde van de nieuwjaarsfeestjes in de Poort.

De Renault Dauphine 1956 scoort een eervolle 9e plaats op “The 50 Worst Cars of All Time”-lijst van Time magazine. De motivering is glashelder: “The most ineffective bit of French engineering since the Maginot Line, the Renault Dauphine was originally to be named the Corvette, tres ironie. It was, in fact, a rickety, paper-thin scandal of a car that, if you stood beside it, you could actually hear rusting. Its most salient feature was its slowness, a rate of acceleration you could measure with a calendar. It took the drivers at Road and Track 32 seconds to reach 60 mph, which would put the Dauphine at a severe disadvantage in any drag race involving farm equipment. The fact that the ultra-cheap, super-sketchy Dauphine sold over 2 million copies around the world is an index of how desperately people wanted cars. Any cars”.

Reactie Hans Walscheid van Dijk: “Ik heb toch wel plezier beleefd aan de Dauphine”.

Fred Bakker, alias Fred Vet, de man met de pet

In 2001 verscheen in De Scrum een serie verhalen over de achtergronden van de verschillende trofeeën die jaarlijks bij RC ’t Gooi worden uitgereikt: de Kakebeker, de Ernst Sandtmann Bokaal, de Hand Off Trofee en de Fred Bakker Trofee. Over die laatste trofee – bestemd voor niet(spelende)-leden, die zich belangeloos voor de club inzetten – schreef Herman Nijhuis in De Scrum van augustus 2001 het volgende.

Fred Bakker op de tribune van Twickenham bij de finale van de Middlesex Sevens in 1981

Het zal zo’n jaar of twintig geleden zijn dat Fred Bakker door Marcel Jacobs, het kleine broertje van Peter en Ton, meegenomen werd naar de oude Utrechtse Poort om de sfeer eens te proeven. Nou, die sfeer was zodanig, dat Fred niet meer bij ’t Gooi was weg te slaan. Helaas door een ooghandicap, links min elf en rechts min dertien of omgekeerd, dat weet ik niet precies meer, kon en mocht hij geen rugby spelen.

Als de dag van gisteren kan ik mij de eerste kennismaking met Fred herinneren. Zijn gevatte antwoorden en droge humor en ludieke opmerkingen zullen mij altijd bijblijven. Ook zijn inzet voor z’n cluppie ’t Gooi was formidabel. Overal maakte hij reclame voor onze sport en onze vereniging. Of dat nu in Parijs of in Londen op Twickenham was, het maakte niet uit. In het Parc des Princes werd een wedstrijd gespeeld tussen Frankrijk en ……, weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat het toentertijd nog bestaande RC Leerdam met 20 man zou meegaan. Deze belden op het allerlaatste moment af, zodat wij met 20 kaartjes in onze maag zaten. Geen probleem, Fred nam de kaartjes en ging 4 meter voor de kassa de kaartjes aan de wachtende Fransen verkopen. Hij sprak geen woord Frans, maar met een big smile op zijn gezicht raakte hij deze kaartjes allemaal kwijt. Leuk drinkgeld.

De jeugdgroep voor vertrek naar de finale van de Middlesex Sevens in 1981 voor de Utrechtse Poort. Geheel links: Pieter Luteyn. Jan Erber, Bert van Eiken, Mark van Eyck, Olivier Scheltema, Herman Nijhuis, Eric Luteyn, Fred Scholten, Vitus de Veth, Job Völker, Fred Bakker

Of die keer dat Vitus de Veth en ik Fred meenamen naar een wedstrijd in Parijs. Na de wedstrijd moesten wij Fred ook iets cultureels bijbrengen, dachten wij. Dus alle bijzondere gebouwen langs getoerd, maar veel interesse toonde hij niet. Totdat wij op de Champs Elysées kwamen, hij veerde op en riep: “Kijk, hier is Jan Jansen in de Tour op z’n bek gegaan!”. Wij hebben het toen maar opgegeven.

Vlagvertoon op de ‘Holy Ground’ van Twickenham door Mark van Eyck en Fred Bakker

Ondanks zijn ooghandicap heeft hij wel een jeugdscheidsrechter cursus gevolgd, om de jeugd van ’t Gooi te kunnen fluiten. Ten eerste omdat er altijd een gebrek aan jeugdfluitisten was en ten tweede omdat hij vond dat er niet goed gefloten werd. Fred, of liever Fred Vet, want hij zorgde voor de kroketten en de ballen gehakt, was een zeer aimabele persoonlijkheid en droeg ’t Gooi een warm hart toe. Tot die noodlottige avond van 8 juni 1986, toen hij door een auto ongeluk om het leven kwam.

Jaarlijks wordt hij nog door onze club herdacht door middel van de Fred Bakker Trofee. Het seizoen 2000-2001 is deze uitgereikt aan Willem van Eijck. En terecht. Want ook Willem, als teammanager van het 1ste, zet zich in de geest van Fred geheel belangeloos in voor RC ’t Gooi.

1981-05-09 Middlesex Sevens-05

Pieter Luteyn staat, zittend: Jan Erber, Eric Luteyn, Job Völker en op de tweede rij Fred Bakker en Fred Scholten

Tot zover Herman Nijhuis in 2001. En dan nu Fred Vet zelf aan ’t woord. Hij schreef – in droogkloterig-humoristische stijl – in De Scrum van juni 1981 deel 1 van het verslag van deze trip. Het beloofde deel 2 hebben we niet gevonden.

1981-06 Scrum Middlsex sevens jeugdtrip-01

Op weg naar Twickenham. Jan Erber draagt de bierkoffer. Op weg naar Twickenham. Jan Erber draagt de bierkoffer.

1981-06 Scrum Middlsex sevens jeugdtrip-02

1981-05-09 Middlesex Sevens-09

Zonnige terugreis, met Olivier Scheltema, Job Völker, douanebeambte 1, Eric Luteyn, Fred Bakker, douanebeambte 2, Herman Nijhuis, Hans van Eiken

 

Dames naar Ierland (ca. 1968), door Ton de Mey

De dames op Schiphol

Een tripje naar Ierland… Niet van een rugbyteam, maar van de dames en vriendinnen van ’t Gooi. Dat kwam zo: de heer Rob Ligthard had een reisbureau in Bussum, gespecialiseerd in Ierland-reizen. Deze heer Ligthard kwam toentertijd regelmatig met iemand mee in de Poort. Hij vond dat dusdanig gezellig, dat hij het “onder een biertje, natuurlijk” wel leuk vond om tegen de aanwezige dames met luide stem te verkondigen: “ik bied jullie een tripje aan naar Ierland”. Enfin, dat ging zo een paar zondagen door, totdat ondergetekende hem toch maar eens belde met de vraag wanneer hij de toezegging na zou komen! Hij keek hiervan op, maar beloofde toch, dat het op korte termijn zou kunnen, dat hield in binnen een paar dagen.

Gezellig samen op de motorkap

We zijn toen heel erg aan het rondbellen geweest en hadden binnen de kortste tijd 12 dames die dit heel erg leuk vonden, mede ook omdat alles gratis zou zijn! De dames zijn toen vrijdagavond vertrokken en na 48 uur weer teruggekeerd, boordevol smakelijke verhalen. Eén daarvan: een reeds gesloten pub moest weer open, want de dames wilden nog niet naar bed. Zo zijn er legio verhalen, de een nog spannender dan de ander.

Op de foto met de (mannelijke) lifter

Het reisgezelschap bestond merendeels uit de vaste groep dames, die ook met alle uitwedstrijden meegingen en die samen met de familie Heer en de familie Van den Bovenkamp nog altijd zeer betrokken zijn bij het Gooi. Een paar namen: Til Westerweel, Marlies de Mey, Annet Wurster, Hansje Ubaghs, Greetje Plat, Lies Slabbers, Sophie van Gelderen, Coby Otten, Margot Heer, Mieke (van Wiggert Kaptein) met een vriendin.

Kom nou..!